Zal ik maar weer eens?

Zal ik maar weer eens wat bloggen.

Ik lijk wel een soort van dichtgeslagen. Neem nu wat dit blogje moet gaan worden. Na de titel en de eeste zin weet ik al dat het niet een écht blogje gaat worden.
Zal ik eens wat verklappen. Ik durf zelf eigenlijk nauwelijks meer op mijn blog te komen. Om dat er zoveel verdriet af spat. Ik zou zo graag iets van hoop lezen. Want ook dat zit er heus wel bij mij in.

Alleen niet in de maanden juli en augustus.

Maar die zijn nu bijna voorbij. En dan gaan we weer naar het gewone ("dat gewone wat nooit meer gewoon zal zijn maar daardoor nu toch een soort van gewoon" Is een soort van bijna citaat van mezelf wat ik deed de eerste verjaardag van Merel nadat André was overleden.).
Dan gaan de kinderen weer naar school. Joris op maandag een dagje spelen met de kindjes van de blauwe vlinder en ga ik de ene week mijn lieve vriendin Helma lastig vallen met mijn bezoeken (en anderen mensen uit mijn oude woonplaats. Dus mensen; heeft u zin in mij; meldt u aan, ik kom één keer in de twee weken, want dat is goed voor mij. Anders hang ik thuis en doe ik niks, want dan hoef ik even niks. Maar als ik ga hangen en niks doe, dan gebeurt er al helemaal niks) en de andere maandag ga ik bezig met mezelf. Want man man man, wat wil ik graag een beetje rust in mezelf.

 En misschien rond ik dan deze twee jaar van rouwbloggen af en ga ik weer gewoon over op de leuke, lieve en grappige dagelijkse mooiigheidjes van mijn leven. Daar waar ik mijn blog mee begon. En dat betekent dan absoluut niet dat ik het rouwen maar zo'n beetje heb afgesloten.

Dan durf ik wellicht ook zelf weer op mijn eigen blog te komen.

En dat is wel zo fijn.

....

Edit: Ja, nee, schiet lekker op zo. Bij mij wil het muziekje niet uploaden of wat dan ook. Je hoort 'm iig niet. Tuurlijk. Het was juist zo'n tranentrekker! Nou ja, ik stop dur mee. Hopelijk doet-ie 't vanzelf weer. Zal wel niet. Doen ze meestal nooit vanzelf. Dit soort computer dingen. Flipperdeflap zeg!

Kak man! Heb ik eindelijk een iphone ofzo, valt-ie van mijn blog af. Hij blijft gelukkig nog net staan.
Zal wel door het warme weer komen denk ik.

Muziekje is wel heel erg passend bij mijn stemming. Tenminste, een stukje daarvan dan.

Ja dames en heren.... het is weer juli, het is weer bijna vakantie, het is weer 'op vakantie tijd'.

Zal ik ooit, ooit, ooit (!) vakantie nog leuk vinden? Ik blijf het me afvragen. Om dat ik mezelf heel vaak moet knijpen. Heel vaak denk ik nog;" ik ging met zijn vijfen op vakantie en kwam met zijn vieren weer thuis." Geloof jij het? Geloof ik het! Ik vind het nog steeds bizar en gewoonweg raar.

Helaas wel waar.

Gedenken

Gedenken is de vorm die je geeft aan dierbare dingen die je bent verloren in het leven.

Maar volgens mij kun je pas gedenken als die verliezen ook een plek hebben gekregen. En niet als die verliezen nog zo'n deel uitmaken van je dagelijks leven. Dat je nog zoveel verdriet hebt over verlies dat je zweeft tussen heden en verleden.

Gedenken heeft met toekomst te maken.

Dus als ik nu ga beginnen met vormen te vinden. Misschien lukt het me dan om in het heden te gaan leven voor de toekomst.

Vanavond lijkt me een goed moment. Op de avond voor mijn 13 trouwdag, die nooit langer heeft geduurd dan 11 jaar.

Pasen 2010

Ik wil iets schrijven over Pasen. En wat dat feest voor mij betekent. Hoe belangrijk en bijzonder en één van de mooiste diensten van het jaar ik de paasnachtdienst vind. Hoe mooi, om dat in die dienst de hoop centraal staat.

En hoe ik me voelde toen ik afgelopen zaterdagavond en zondagmorgen weer in mijn eigen kerk was. Een mengeling van volkomen mezelf voelen, ergens helemaal op je plek zijn, zo blij en hoopvol en zo ontzettend rouw. Zo ontzettend dat stuk gemis. Het besef van het niet zonder gemeendschap kunnen. Het besef van altijd ergens dat stukje eenzaamheid houden. Simpelweg omdat mijn wederhelft dood is.

Pasen. Waar God liet zien sterkter te zijn dan de dood.

Ik wil er graag iets over schrijven. Maar het lukt me (nu) niet.

Daarom mooie plaatjes. Die op één of andere rare manier wel een deel van dat verhaal laten zien. Ik weet niet goed waarom. Omdat het lente, leven en hoop laat zien? Omdat het Liefde, vriendschap, welkom zijn laat zien? Omdat het puur is? Omdat het de zus van André is en ik zo veel van haar en haar gezin hou? Omdat ik me fijn voel daar en omdat ik heel duidelijk voel dat André boven haar en mij was?

Omdat omdat omdat misschien misschien en wellicht?

Ook omdat het 'gewoon' hele mooie plaatjes zijn!

Wijsheid op een kaart

Lieve Fleur

Ik vraag je af en toe bij je te mogen zijn. In een mooi klein kamertje, waar je me zo nu en dan bezoekt. Waar je met dankbaarheid, warmte en liefde in rondkijkt. Ik vraag je ook om weer weg te gaan en als je mij verlaat, de deur achter je dicht te doen met een glimlach.

Het Verleden.


Lieve Fleur

Ik vraag je om altijd bij je te mogen zijn, want weet je, ik ben alles wat je hebt en wat jij bent. Ik ken geen verleden, noch een toekomst. Ik ben slechts waar jij me op dat moment heen brengt. Draag me met je mee zonder verlangen, terugblik of weerstand, maar met liefde en overgave.

Het Heden.


Lieve Fleur

Ook ik wil graag in jouw warmte zijn van tijd tot tijd.
Om te dromen, te hopen en te verlangen. Om met vreugde plannen met je te maken en te kunnen genieten van datgene wat nog komen mag.
Laat me ook maar weer los, ik kom vanzelf naar je toe.

De Toekomst.

Mailwisseling

Vandaag had ik een mailwisseling met mijn vriend M. Het was een moeilijke en pijnlijke mailwisseling. Zowel voor mij als voor hem. Maar met zoveel liefde en respect. Het maakt iets duidelijk over mijn leven wat ik tot nu toe nog niet goed onder woorden kon brengen. Met zijn toestemming 'publicieer' ik een stukje van onze mailwisseling.
Overigens kwamen er na deze drie mailtjes nog een aantal mailtjes heen en weer die minder zwaar waren en eindigde in dat ik blij was om geen eten te hoeven koken en dat hij op weg naar huis aan het karren was naar vrouw en kids. Om maar even aan te geven dat wij ook best in staat zijn tot slap ouwehoeren!
(O ja, ik heb heel discreet zijn naam weggelaten. Moeten jullie even niet gaan letten om mijn twitters goed? ;-) )


Hee Fleur!

Ik ben blij voor jou en je lief! Je leven is niet eenvoudig geweest de laatste 15 maanden en dat zal het voorlopig ook nog niet worden, denk ik. Hoe mooi is het dan om, in al het verdriet, je te warmen aan de liefde! En trouwen (jaja, noem ook mij maar ouderwetsch) zie ik als de bezegeling ervan. Een bekrachtiging, uitgesproken door twee mensen, voor het oog van hun beminden. Hoe mooi!

Misschien door meerderen wel gedacht en niet uitgesproken, maar ik zou het onecht vinden als ik het niet zou melden (je vraagt er immers expliciet om ?): ik vind het wel heel snel allemaal. Waarbij ik het natuurlijk onmogelijk vanuit jouw perspectief kan bezien, en nog minder uit die van Ron. Hooguit kan ik iets zeggen vanuit de mijne. Voor wat dat waard is.

En dan gaat het me niet om Andre, die zal alleen maar willen dat je tot in je botten gelukkig wordt, bent, blijft. Ik hoop alleen dat je, in de situatie waarin je je bevindt, in staat bent beslissingen als deze voldoende te overzien. Alsof het te overzien zou zijn... Eigenlijk is het een vurig hopen dat je niet nog meer door het leven geslagen zult worden dan dat je nu
geweest bent. Daarvoor ben je mij te dierbaar. Dus ik zou denk ik het 'rustiger aan' doen. Maar ik zit niet in jouw of Ron's positie, misschien zou ik dan ook anders doen/denken/handelen.

Nogmaals, ik overzie het niet, jij veel beter. Dit onrustgevoel is dan ook mijn 'probleem' en niet het jouwe. Je mag het dus blijmoedig naast je neerleggen.

Ik heb dit niet willen posten bij je blog, ik voel er niet zoveel voor om zo 'en plein public' de suggestie te wekken dat ik twijfel aan je stappen. of je maar ook IETS van geluk zou misgunnen!

En ik zit nou al een kwartier te dubben of ik nu op de verzendknop ga drukken of niet.
Ja dus.

Want: ik wens je alle liefs!

Dikke knuffel (als dat nog mag :-( )

M.



Lieve M. (ja hoor, nog steeds lief)

Ik vroeg er expliciet om. Ja wellicht wat 'onhandig' geformuleerd op mijn
blog. Ook ik probeer niet meer altijd al mijn woorden 100 keer te wegen en
weer op de delete knop te drukken. Ik bedoelde met het reageren dat ik zo
graag zou willen weten van alle mensen die ik irl ken en meelezen waarvan ik
dat niet weet eens zullen reageren.
Maar uiteraard is het logische gevolg dat er dan wordt gereageerd op de
inhoud van het bericht. Nou ja, whatever.

Ik waardeer je oprechtheid. Vind het ook moeilijk. Ook weer iets
persoonlijks, want ik begrijp uiteraard ook hoe je zulke dingen niet kunt
begrijpen. En je kunt idd niet in mijn hart kijken.
Ik heb in mijn leven een aantal 'levensbepalende' stappen gezet. Altijd met
vooral mijn hart. Beredeneerd met verstand zijn de meeste stappen wel van
verschillende kanten te bekijken en gelukkig is mijn intuïtie of mijn 'hart'
zodanig ontwikkeld dat ik daar op weet te vertrouwen. Toen ik tot geloof
kwam noemde ik het God.

En hoewel ik weet dat je niks meer zeker kunt weten in het leven, dus ook
niet of dit met Ron allemaal gaat slagen en werken, weet ik heel goed in
mijn hart dat dit goed is. Aan een relatie moet je blijven werken. Dat weet
iedereen. Dat doen alleen maar weinig ook echt. Die varen jaren lang door op
routine.
Ron en ik hebben geen routine. Wel hebben we elkaar op latere leeftijd en in
zeer extreme omstandigheden ontmoet. Waarin je gedwongen werd om alles met
elkaar te delen, je ziel bloot te leggen, soms tot het gaatje. Daarin heeft
hij mij nooit beschadigd. Doordat we (nog) geen routine samen hebben ben je
heel erg met elkaar bezig.
Weet je dat het eerste wat ik dacht toen Ron mij vroeg met hem te trouwen
was dat het dan betekende dat ik het hele pakketje zou krijgen?! Dus niet
alleen die leuke en lieve dingen van hem. Maar ook die dingen waar ik moeite
mee heb. Het duurde ook een seconde of 20 voor ik hem antwoord gaf (wat een
hel moet dat zijn geweest? 20 seconde is lang als je daar 'naakt' staat te
staan voor iemand). In die 20 seconde heb ik besloten en voelde ik van mijn
ja zowel de voor als de nadelen. En geloof me, ik heb echt ook de minder
leuke kanten van Ron meegemaakt. Vaak zelfs.
Maar ik ken hem. Goed genoeg om te weten dat hij beslissingen nooit zomaar
neemt. Dat als hij iets heeft besloten daarbij blijft. Dat hij vecht voor
dingen.

Zekerheden heb je nooit. Ik dacht het vroeger. Maar dat is niet zo.

En ergens ben ik blij dat mensen niet helemaal kunnen begrijpen waarom zo
snel. Dat betekent ook dat je je sommige dingen niet kunt voorstellen, omdat
je ze niet hebt meegemaakt. En dat is fijn.
Daarbij, elk mens is anders en doet dingen anders.

Ik wil ook niet nog meer pijn gedaan worden. Het leven overkomt je, je kunt
niet altijd kiezen in dingen. Maar terwijl het leven ons overkomt staan we
er niet als een lamgeslagen vogeltje bij. We hebben verstand, hart, lijf en
weet ik wat allemaal gekregen om te gebruiken en in dat leven te staan. En
dat is wat ik doe.

En M., wat is rustiger aan? Nog een jaar elk weekend op een neer rijden.
Je spullen en dat van de kinderen in koffers moeten doen. Nadenken over wat
mee en wat niet. Je spullen thuis weer opruimen. Je leven weer alleen doen.
Toch niet alleen want je kan bellen, maar dan toch alleen. Nog een jaar 100
ballen in je eentje omhoog houden, geen tijd voor vrienden, alles maar zo'n
beetje half doen, terwijl je met zijn tweeën veel meer voor elkaar kunt
opvangen, waarin dan weer ruimte komt voor al die dingen die je nu moet
laten gaan. Nog een jaar niet die armen om je heen als je het zo nodig hebt.
Nog een jaar alleen blijven?

Het beïnvloed je leven, het niet bij elkaar kunnen zijn. Het beïnvloed op
een negatieve manier. Het vraagt veel van onze emoties, onze energie.
Energie die we in zoveel andere dingen zouden willen steken. Het houdt me
zelfs soms tegen van het rouwen om André. Omdat ik te moe ben om het te
kunnen toelaten. En .....

Blijkbaar ga jij mij ook zo aan het hart dat ik wil dat je het begrijpt.
Blijkbaar ben ik toch zo volwassen geworden dat ik begrijp dat dat niet
hoeft. Hopelijk kijken we over 5 jaar terug naar nu en zien we gelukkige
mensen.

Zoen
Fleur


Hoi Fleur,

Ik ben stil. Wat duidelijk. Ik voel me dom dat ik het niet zag. Dit bedoel ik dan ook, hoe kan ik inschatten hoe jouw leven in elkaar steekt... pfff...
Dank voor je uitvoerige uitleg. Sjee, ik schaam me, het lijkt alsof je je moet verantwoorden... echt niet hoor!

Je maakt (wederom) duidelijk dat dilemma's geen eenvoudige uitweg kennen. En ik zie dat deze weg je het meeste perspectief biedt: op liefde, op rouw, op iets van een normaler leven. Fijn te lezen dat je (''natuurlijk ze is niet dom zeg!', zei hij tegen zichzelf') de risico's ervan ziet. Wat mooi dat de plussen dan zo groot kunnen zijn! En ja, je interne kompas is het enige dat je betrouwbaar richting geeft. Ik noem dat God, wat anderen het ook moge noemen. En dan nog zijn alle stormen niet te voorspellen. Maar met zijn tweeën zijn die beter aan te gaan dan in je eentje (hoeveel vrienden je ook om je heen hebt).

Mocht je er trouwens onrustig over zijn, ik merk nergens dat er negatief gepraat wordt hoor. Mijn verwoording van mijn onrust is dus echt die van mij. Maak je geen zorgen; die heb je al genoeg. En voor mij hoef je je nooit nimmer never niks te verantwoorden. Ik vind het razend knap hoe jij het red in de barre tijden. En met je blog steek je zoveel mensen een hart onder de riem... misschien zelf aan een boek werken? Ingrediënten genoeg :-).


Mijn gelukwens is dus heel, heel erg echt gemeend. In de diepste betekenis van het woord.

Ik wens je geluk!


Lieve groet,


M.

Totááál over mijn grenzen heen

Werd me gisterenmiddag dan toch zelf ook wel duidelijk moet ik ergens diep van binnen toegeven.

Ergens in deze 15 maanden alleen moeder zijn ben ik mijn grenzen zo vaak overgegaan dat ik nu niet meer kan overzien waar dat is geweest (nee duh Fleur, het was namelijk zooo vaak dat er ook geen duidelijk aanwijs punt voor is....muts.). Lief zei het zo mooi eigenlijk. Hij zei dat ik al tijden met twee benen op de grens sta. Eén been erin en één been erover. Tja, zo is het eigenlijk wel.

Zooooo over mijn grenzen dat ik er niet meer over kan bloggen. Het zijn teveel dingen in mijn hoofd die ik niet meer kan uiten in verwoordingen of verfotoo-ing op mijn blog zoals ik zo graag doe. Om mijn gedachten op een rijtje te zetten en mijn hoofd leeg.

Nu kan het zich alleen nog maar uiten in dikke tranen, ernstige vermoeidheid en een soort van labiel gedrag.

Totaal geen inzicht meer zou je zo zeggen.

En toch....

Ik weet hoe het komt dat ik nu een soort van inzink.

Dat is omdat ik me weer af en toe een meisje voel en niet meer alleen maar een mevrouw, zoals na het overlijden van André. Dat is omdat ik me weer vaker een meisje, geliefd, geborgen en veilig voel. Dat is omdat ik mij weer emotioneel thuis voel.

Dat is omdat hij aan mij heeft gevraagd of ik met hem wil trouwen.

En ik heb ja gezegd!

(En dan vind ik dit een mooie gelegenheid om van iedereen, ja u hoort het goed ie-de-reen, die ik ook irl (in real life) ken, al is het dan maar van ver of wat dan ook, om van u allen een reactie te krijgen op dit bericht. Weet ik ook eens wie er allemaal mee lezen hier. Want dat dat veel meer mensen zijn die ik ken dan ik eigenlijk weet is me inmiddels wel duidelijk. En jullie weten nu best wel een beetje boel van mij. Kunt u best iets kleins voor terug doen toch? O ja, en alle mensen die ik niet irl ken mogen ook reageren hoor, zoals jullie gelukkig veel vaker doen, graag zelfs. Heb ik ook wat te doen tussen het tranen proeven door.)

Wat ze zeiden en deden dit weekend

Merel gaf me een knuffel en zei: "Mama, ik ben zo blij voor jou dat jij nu Ron kusjes kan geven. Eerst gaf je kusjes aan papa en nu aan Ron. Daar ben ik heel blij mee." Ik knuffelde haar terug en keek naar Ron. Ik fluisterde naar hem: "Welk kind bedenkt zo iets? En welk kind zegt het dan ook nog?" Ron zei: "Merel".
Vanmorgen zat ze zoals altijd naast me aan tafel. Ze keek naar mij en naar mijn kleren. "Mama, heb jij dat shirtje nieuw?" "Een beetje nieuw schat. Ik heb het al een paar keer aan gehad." Merel: "Het lijkt wel een beetje op dat shirt dat papa ook had. Dat hij naar de begrafenis ook aan had en dat nu in de kist zit." En ik stond perplex. Want ik had het blousje al een paar keer aan gehad en net gisteren bedacht ik precies hetzelfde als Merel. Hoe het motiefje dezelfde is als het lievelings overhemd van André waarin hij begraven is. Mijn kleur is donker blauw, André zijn kleur was bruin. En ik dacht: "Welk kind ziét zoiets?" Merel dus.



En hij dan. Joris. Als je gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik weet het zeker. Dit kleine knulletje ziet bijzonder mooie dingen. Dingen die wij niet (meer) (kunnen) zien. Als ik huil dan komt hij op mijn schoot. Dan wijst hij naar mijn traan en wijst hij naar de lucht. Dan zegt hij: "Díe!" Ik weet het zeker. Hij ziet daar bijzonder mooie dingen. En ik dank God dat Hij mij dat door mijn kleine Joris laat zien.



En zij dan. Fiene! Liep van het weekend de minimarathon in Eindhoven. Samen met Ron en Lucas. 3 km hardlopen. Een (echte!) medaille waard!

En dan hij. Lucas. Heeft niet alleen de minimarathon gelopen (3km dames en heren!), maar had ook weer golfles. Ja heus! Net als zijn papa (die ook wel weer een paar lesjes kan gebruiken. Sorry schat....grapje he?!) En niet overdreven om te zeggen dat hij het écht heel erg goed deed. Mooier nog om te zien dat hij het ook echt leuk vindt om te doen. Een stralend gezichtje: da's meer dan mooi om te zien.

Dat was zo'n beetje mijn weekend.

En hoe was die van jullie?

Alles is liefde

wil ik nu alleen nog maar denken.

Soms is er weer zoveel, te veel. En dan doe ik alleen nog maar aan liefde.



Muziek van Blof is voor mij samen met André.

Toen vroeg hij mij een tijdje terug of het ook muziek van hem mocht zijn. En toen werd ik blij. Want daarmee werd het ook gewoon muziek van mij.

En met 'alles is liefde' wandelen we vrijdag Merels 6de verjaardag in. Haar tweede verjaardag zonder haar vader, zonder André. En daarmee weer verse herinneringen aan 'toen 6 jaar geleden'. Dit soort herinnerigen maken zo eenzaam en alleen. Alleen André was erbij. Hij weet hoe het was voor mij. Hoe het was voor ons. En hoe ontzettend hij een een groot deel van de eerste belangrijke liefde voor je kind van mij heeft overgenomen. André en Merel. Alles is Liefde.

Wanneer woorden je gevoel niet kunnen uitdrukken

schreef Stephan in zijn comments bij mijn blogje over 'Middelburg'.

Is dat niet waar mijn hele blog mee gevuld is? Met mijn gevoel proberen om te zetten in tekst, in foto's, in beeld, muziek, video. Iets wat je gevoel laat zien. Dat wat kunstenaars doen met hun werk?

Stephan is één van de vele mensen die ik al een jaar niet had gezien, maar die er wel allemaal bij waren toen André zijn hart 'op de camping' stopte met kloppen.

Dat deel je natuurlijk met elkaar. Die gebeurtenis. Maar het is niet wat maakt dat er nu ineens die warmte en die band is. Die was er namelijk al. Met al die mensen. Met sommigen wat meer. Gewoon omdat sommige mensen je nu eenmaal wat meer aanspreken. Of omdat je je in dezelfde levensfase bevind. Omdat sommigen ontzettend dezelfde humor delen. Of omdat sommige mensen met dezelfde dingen worstelen. Dat geeft herkenning.

Deze herkenning is niet in woorden uit te drukken.

Toch ben ik zo blij dat veel mensen het toch proberen. Dat maakt dat die warmte niet alleen door mijzelf bedacht is. Dat maakt dat die warmte er gewoon ís.

En dat is wel zo prettig de dag door komen...........

Essentie van rouwen?

Rouw.

Verdriet om dat wat er allemaal niet meer is.

Ik maak het, of het is, vaak veel omvattend. Zo veel, dat mijn hoofd het allemaal eigenlijk niet aan kan. Daarom verdeel ik het verdriet in stukken. En zo rouw ik in gedeeltes.

Soms is rouwen heel groots: Alleen voor je kinderen zorgen en de verantwoordelijkheid daarvoor dragen.

Soms ik rouwen wat kleiner: Nu zelf met je kinderen die 120 kilometer auto rijden om ergens naar toe te gaan i.p.v. dat André altijd reed.

Verdriet, soms angst, eenzaamheid, onveiligheid en veel, heel veel prikkels die soms nu niet meer te reduceren zijn.

Mijn leven is er alles behalve makkelijker en simpeler op geworden.

En toch.....

Toch is rouwen misschien wel simpeler dan ik het net omschrijf. Dat leerde ik vandaag van Merel. Zij maakte een kaartje waarop ze een wens mocht schrijven en in een wensboom mocht hangen. Zij schreef: "Ik wens dat ik papa nog een keer kon zien".

Toen ik er over nadacht leek mij dat wel, als je alle "neven effecten" van rouwen weghaald, de essentie. Ik mis André en ik wil hem zien. Ik wil hem zien, vasthouden en knuffelen.

Al het andere is eigenlijk niet (echt) belangrijk.

Vaderdag-André

Hier komt nog een blogje te staan. Het zit in mijn lijf, zit nog niet in letters. Ik loop er al een week of wat mee. Het kan er niet uit.
Ik was met iets anders bezig en kwam voor de zoveelste keer dit nummer van Marco Borsato tegen. Dit k** nummer die ik dus niet kan horen. Want dit nummer geeft mijn pijn weer als ik denk aan André en Fiene en Merel. Er zitten stukken tekst in waarbij ik dus standaard moet huilen. Gewoon altijd en niet expres. En toch (of en dus?) zet ik het hier neer.
Staat er alvast iets van mijn gevoel.
Maar er komt nog iets met tekst en foto's. Ofzo. Of niet. Ik weet niet. Ik wil wel. Alsof ik daarna pas weer verder kan gaan ofzo.
Misschien morgen. Want morgenmiddag ga ik met Merel naar het graf van André. Gaan we zijn 'tuintje' maken.
Wie weet....

En tot die tijd dit afschuwelijke nummer:

Het leven leven.

Hoe komt het dat ik zo wiebelig wordt van kleine dingen?

Heb ik me net min of meer bij elkaar geraapt. Heb ik weer duidelijk dat er zoveel verschillende gevoelens en dingen bestaan. Hoef ik niet meer zonodig elke keer als iets 'voel' duidelijk te hebben waarom ik het voel. Zie ik bij een klein beetje zon buiten, heel veel zon buiten. Zuig en strijk ik weer vaker wel dan niet mijn eigen leven.

En dan wiebelt er iets kleins en begin ik weer van voor af aan. Want waarom voel ik dat nu zo?

Weet je waarom?

Omdat het leven niet te plannen valt. Het leven kun je niet precies zo leven als je zelf zou willen. Het leven doet wat-ie wil. En het enige wat je kunt doen is dat leven LEVEN.

Held (op sokken)

Een held zijn, het zelf niet zo vinden. Waarschijnlijk omdat ik niet weet hoe ik me dan moet voelen als ik het zelf ook zo zou vinden. Ik denk dat ik dan te hoge verwachtingen van mezelf ga hebben. Want als ik dan een held ben, dan moet ik ook de dingen gaan doen.

Ik moet denken aan een stukje dat Brigitte Kaandorp vertelde tijdens haar show 1000 en 1 nacht. Ze had het over 'startangst'. Ze maakte er natuurlijk een enorme uitvergroting van, maar in de kern had ze best een goed punt. Namelijk dat als je alles maar even zo voorlopig en nog niet voor het 'echie' doet, dan is het niet zo erg als het niet goed gaat of nog niet goed is.

Nu had ik gisteren geen startangst. Ik moest wel iets gaan doen (namelijk voor de tweede keer in één week met mijn auto naar de garage), maar ik kon het gewoon niet. Ik was werkelijk in mijn hoofd niet in staat om fysiek die handeling te verrichten.

En, het grote probleem, ik wil geen hulp (meer) vragen. Ik wil niet wéér mensen moeten vragen om me te helpen. Of eigenlijk wil ik geen dingen meer regelen. Ik moet steeds zoveel dingen regelen. En ik wil niet meer regelen. En ik wil niet meer vragen.

En toen ging ik maar naar het graf van André, wat ik eigenlijk ook al weken niet wil. Want de steen is gekomen en ik zag er als een steen tegenop om dat te gaan bekijken. Veel te echt, veel te definitief. Maar ik deed een brief op de bus en ben gewoon maar doorgelopen. En het was mooi en het was veel te echt en veel te definitief.

En toen ging ik bedenken of ik de auto niet maar moet verkopen. Maar het is André zijn auto. Maar ik moet een auto die het doet.

En mijn huis staat ook al te koop

Met de dood van André zijn er zoveel dingen van afscheid gekomen.

En toen kreeg ik van Merel het vaderdagcadeautje van vorig jaar juni (een sleutelhanger voor de auto), omdat ze graag wilde dat ik 'm op de autosleutel zou doen.

En ik kon het allemaal niet meer. En ik wil eigenlijk gewoon naar buiten en naar de ontluikende natuur kijken en de knoppen en bloemen zien.

En als ik dan die foto's maak, voel ik me even 10 minuten zoals vorig jaar voorjaar. Onbevangen in de tuin met ontluikende natuur. En dan kijk ik om mij heen en zie de tuin. De tuin waarin ik met André altijd bezig was, de tuin die ik nu voor het laatst zie ontluiken en voel ik me ineens weer heel alleen daar staan.

Wat dit allemaal met elkaar te maken heeft? Alles, maar het valt gewoon niet uit te leggen. Het valt niet uit te leggen hoe diep rouwen zit.

En ik voel mijn geen held, omdat ik denk (of eigenlijk vind) dat ik doordat ik nieuwe liefde heb en die zo diep zit en zoveel goeds doet en doordat ik zulke lieve kinderen heb waar ik zo van kan genieten en doordat de zon weer schijnt dat ik daardoor me niet zo mag voelen.

Daarom voel ik mij een held op sokken.

(En eigenlijk wil ik nu de commentaren uit zetten op dit bericht, omdat ik me nog meer held op sokken zou voelen als iedereen nu zegt dat ik wel een held ben en dat het allemaal te begrijpen is enzo. Want dan voel ik me alsof ik dit allemaal zo expres opschrijf, zodat mensen lieve dingen tegen me zeggen.....)

De druppel

En toen kwam de druppel die de emmer deed overlopen.

Uiteraard om iets onbenulligs. Iets heel onbenulligs als het bellen met de tandarts om een afspraak.

En de tandarts vroeg of ik met het hele gezin kwam. En ik zei dat ik kwam met mijn kinderen. En hij vroeg of mijn man niet ook mee kwam. En toen moest ik zeggen dat hij was overleden. En toen ik had opgehangen en mijn zoontje van 1 jaar oppakte om hem een schone luier te geven en mezelf zo zag zitten op de grond met mijzelf en mijn kinderen.... Toen sloeg ineens die bom weer in. Mijn man is overleden.

En er is niemand in de hele wereld die daar iets aan kan doen.

http://fotoanna.web-log.nl/fotoanna/water_druppels/index.html

Lagen in gemoedstoestand

Het is weer eens zo ver. Ik voel me enorm kut. En waarom dan is de vraag....

Ik voel me zo kut dat ik alleen nog maar kan antwoorden: DAAROM!

En dat 'daarom' staat voor al die verschillende lagen die bestaan.

En krijg die verschillende lagen maar eens leuk in kaart.

Ikku krijg het even niet. Wat waarschijnlijk dan dus weer bijdraagt aan het me zo rot voelen.

Dus wat doen we dan? Uhmmmmmmm, me maar weer eens richten op leuke postitieve dingen?

Zelfs daar heb ik eigenlijk geen zin in.

Toch maar doen. Wie weet helpt het!

(en dat wordt dan een volgend blogje, want kids hebben vakantie en de poepluier roept, eh ...ruikt).

Zoooo, lekker leuke post. Lekker belangrijk ook. Lekker duidelijk ook. Lekker overzichtelijk en gestructureerd.

AAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRRRGGGGGGGGGGGGHHHHHHHHH!

Stichtelijk praatje..

...dus wellicht even een keertje overslaan als je het niet wilt horen ;-)

Ik was God niet kwijt. Absoluut niet! Maar de manier waarop ik altijd met mijn geloof bezig ben geweest, was zo gerelateerd aan André. Mijn thuis voelen, mijn rust vinden en mijn vertrouwen in God linkte aan hetzelfde gevoel als mijn leven met André. Verweven met elkaar zeg maar.

Dus als ik pogingen deed om met mijn geloof bezig te zijn zoals ik dat altijd deed, dan voelde ik een grote heimwee. Heimwee naar tijden die er niet meer zijn. Dus deed ik het niet. Want die heimwee doet pijn.

Maar ik vond ook geen rust.

En ineens zag ik het. Of voelde ik het eigenlijk. Die heimwee was geen heimwee. Die heimwee was de rust die ik zocht. Maar ik verwarde het met de heimwee naar de rust die ik had met André.

Het fijne gevoel, de warmte, de liefde, de (keyword!!) rust die ik dan ervaar is er nog steeds. Heeft 'niks' met André te maken. Dat heeft met mij en God te maken.

Wat een ontdekking!

En toen wilde ik hier een liedje plaatsen wat ik wel op de piecie heb staan, maar wat geen filmpje is en geen foto en niet op youtube. Dus toen wist ik niet meer hoe ik het hier op moest zetten. Maar er zit een koppeling aan een website bij dit blogje. Naar een liedje van Paul Kyle. Daar waarin ik dus weer rust vind.

Good mornin' dad
(words and music by Paul Kyle)
I open my eyes
I see your smiling face
Warming my heart
'Good mornin' Dad'
I open my ears
I hear your word of grace
Warming my heart
'Good morning' Dad'

And all my hopes and all my fears
All my joys and all my tears
Get swallowed up and swept away
And I can't wait until that day
When tis world we know has passed away
On that brand new dawn we'll say
'Good morning' Dad'



I open my eyes
Jesus your smiling face
Warming my heart
'Good morning' Dad'
I open my ears
Jesus your word of grace
Warming my heart
'Good morning' Dad'

Als je geïnteresseerd bent, echt even de link (klik op de titel van deze blog) volgen naar het nummer. Klik op 'our music' en dan scrollen naar de cd 'Goodmorning' Dad'. Staat een mp3tje van het bovenstaande nummer. Met de muziek en stem van Paul Kyle!


Hier Paul Kyle links in het groene shirt samen met mijn zwager en Fiene. Wij mochten Paul en zijn gezin ontmoeten in de zomer van 2005. Afgelopen zomer in de vakantieweek waarin André zijn hartstilstand kreeg waren zij er ook weer bij.

Verhaaltje

Ik heb Pabo gedaan. Tja, ik moet er zelf ook vaak nog heel hard om lachen. Ik.Ben.Juf. Echt waar, een schoolsere studie dan 'de pabo' bestaat niet. André zei ook vaak: Nee ik heb gestudeerd (en voor de goede orde daar bedoelde hij dus de universiteit mee he. Tssggg; de bal!) jij hebt op school gezeten. Ik natuurlijk protesteren. Maar over de Pabo had hij eigenlijk wel gelijk. Zoveel kleine flutopdrachtjes voor zo weinig studiepunten. Zo heb ik vast ergens diep in het stof in een doos ver ver weg op zolder nog liggen; 1 sokpop, 1 poppenkastachtergrond, 1 gemacrameet (echt waar!!) dingetje en weet ik wat voor onzin we allemaal maakte bij tehatex (tekenen, handvaardigheid en textiele werkvormen). Ik was meer van de studievakken eigenlijk. Ontwikkelingspsychologie en vakken waarbij het ging om de theorie, onderwijskunde, ddat soort zaken. Nederlands was nog steeds mijn favoriete vak. Moedertaalverwerving; schitterend vond ik dat. Maar het meest genoot ik van het vak Nederlands; kinderboeken. En zo ontdekte ik waar ik punten mee scoorde als mijn stagebegeleider weer eens kwam kijken in de klas; altijd de les beginnen met een verhaal. Het liefst vertelt (nog meer punten scoren!). En zo heb ik in mijn pabotijd heel wat verhaaltjes bedacht en die arme kids mee lastig gevallen.

En nu heb ik weer een verhaaltje:

Meisje zit te kijken. Ze zit op het kleedje in de gang. Vandaag mag zij spelen in de bouwhoek. Meisje is dol op de bouwhoek. Het bouwen zelf is leuk, maar ermee spelen is het allerfijnste.
Vandaag heeft Meisje een paleis gebouwd. Het is best groot geworden en ze heeft er ook erg haar best op gedaan. Hier en daar niet helemaal perfect, maar het is dan ook de eerste keer dat ze zo'n groot bouwwerk heeft gemaakt. In de ogen van Meisje is het wel perfect. Het paleis heeft alles waarvan zij vindt dat een paleis moet hebben. Meisje is blij en tevreden en gaat spelen.

Als Meisje een poosje heeft gespeeld gebeurt er iets geks. Iets helemaal onverwachts en ze weet ook eigenlijk niet waardoor het komt. Zomaar voor haar kleine blauwe meisjes ogen, valt haar perfecte paleis in elkaar. Ze ziet het gebeuren, probeert nog wat te redden, maar uiteindelijk stort het hele gebouw in.

Gelukkig komen er meteen een paar kinderen uit de klas kijken. Zij zien het meisje met verschrikte ogen zitten en gaan gauw bij haar zitten. Ze zeggen wat lieve troostende woorden en gaan dan weer terug naar de klas. Ze mogen altijd maar eventjes in de gang bij de bouwhoek kijken, daarna moeten ze weer aan hun eigen werk. De juf komt ook even kijken. Ook zij is heel meelevend. 'Wat was het een mooi bouwwerk, wat had ze daar heerlijk fijn mee zitten spelen en wat vervelend dat het nu zomaar kapot was gegaan. Ja, daar kon Meisje ook niks aan doen.' Juf gaat ook weer terug naar de klas.

Daar zit Meisje. Tussen de brokstukken van wat eens haar mooie paleis was. Juf heeft gezegd dat ze dan maar een nieuw paleis moet bouwen. En dat gaat ze ook wel doen! Tuurlijk gaat ze dat doen. Daar is het spelen veel te leuk voor. Toch is het moeilijk om opnieuw een paleis te bouwen. Het vorige paleis was immers zo mooi en ze kan nooit meer zo'n paleis bouwen. Bovendien vindt ze het eigenlijk ook niet meer zo leuk om weer iets nieuws te moeten bouwen. Het spelen is wel fijn, maar weer dat bouwen.

Ineens is daar Jongetje. Net zo onverwacht als het paleis dat in elkaar was gestort. Ze heeft hem niet zien aan komen lopen, ze heeft hem niet gehoord, ze heeft ook niemand gezocht. En toch staat hij daar. 'Zal ik je helpen?' vraagt hij. 'Zullen we samen een nieuw paleis bouwen?'. Samen een nieuw paleis bouwen, denkt Meisje. Dat is wel veel leuker dan alleen bouwen.

Meisje en Jongetje zitten tussen de omgevallen blokken. Samen proberen ze een nieuw paleis te bouwen. Het is wel lastig, want de blokken liggen niet meer soort bij soort in de daarvoor bestemde bakken. Eerst maar eens een paar oude blokken aan de kant en dan voorzichtig de eerste blokken van het nieuwe paleis neerzetten. Meisje en jongetje zijn hard aan het werk. Soms dwalen de ogen van Meisje naar wat resten van het oude paleis. Dat was écht een mooi paleis toen. Dan kijkt ze weer naar de blokken die het nieuwe paleis gaan worden en naar Jongetje. Haar oude paleis komt nooit meer terug, maar het nieuwe paleis wordt vast prachtig.

En zo is Meisje samen met Jongetje niet alleen aan het bouwen in de bouwhoek, ze zijn ook dat aan het doen wat ze het allerfijnste vindt. Ze zijn aan het spelen.

Opnieuw bloggen

Weet je hoe ik blog? Niet omdat ik denk; ik moet weer eens iets schrijven, wat zal ik doen? Nee, het is een gevoel wat van binnen borrelt. Dat gevoel zet ik dan om in een foto en een langer of korter stukje tekst (of muziekje). Is dat creatief denken ofzo? Ik weet het niet. Het schrijven zelf duurt dan ook nooit lang. De woorden rollen er zo uit en hoef ik nauwelijks over na te denken (wat helaas wel eens resulteert in gigantische knoeperts van spelfouten....).

Mijn vorige blog is van bijna een week geleden en er is in mij nog geen nieuw gevoel geborrelt. Dat is wel raar. Er zijn deze week namelijk ontzettend veel dingen gebeurd en mijn hoofd zit vol. Doorgaans een teken dat er echt wel íets uit moet. Een gevoel wat ik dan dus omzet in beeld en tekst. En nu dus niet.

Omdat ik me waarschijnlijk nu toch geremt voel. Geremt! Op mijn eigen schrijfplekje. Daar waar ik mijn gedachtes en gevoelens zo heerlijk zelf en vrij 'zwart op wit' kan zetten. Soms schrijf ik namelijk wel eens wat op zonder heel veel emotie. Dan lees ik het na en nog eens en nog eens. En dan raakt het me ineens. Want wat ik had geschreven had ik nog niet eens echt zo in mijn hart bedacht, dat was nog niet geland. Een soort onderbewustzijn zet het dus op papier. En zo helpt het mij ook met het ordenen van mijn gedachtes, gevoelens en van de vele dingen die in mijn leven gebeuren.

En nu dus toch iets van geremdheid. Omdat ik volgens sommige anderen op mijn eigen plekje niet zomaar meer kan schrijven wat ik wil. En dat is natuurlijk stom! Oerstom! En natuurlijk laat ik mij daar dus niet door van de wijs brengen. Daarom ook dit stukje waarschijnlijk (zal ik na het posten en 6 keer doorlezen wel tot de conclusie komen). Zodat ik het even duidelijk heb gezegd (en niet verborgen in al die commentaren die ik nu min of meer noodgedwongen modereer. Sorry daarvoor, maar ik doe het toch maar even. Wil nu nog bijna uitleggen waarom. Doe het niet......... moeilijk.......toch doen?.....NEE IK DOE DAT DUS NIET WANT IK BEN GEEN VERANTWOORDING SCHULDIG).

Zo en dat gezegd hebbende ga ik ervan uit dat de gevoelens vanzelf weer komen opborrelen en binnenkort weer verschijnen in beeld, tekst en geluid! Maar niet van het weekend. Want dan zit ik lekker met mijn kinders bij mijn nieuwe liefde! ZO! NET GOED!


En dan nu nog, in plaats van kerstkaarten:


Ik vond 'm geweldig! Precies goed voor mij dit jaar.
(en ik kreeg 'm van iemand doorgestuurd. Weet niet meer wie of waar die vandaan komt. Maar bedankt en ik heb hem met veel genoegen gejat).

Mag je concluderen....

...dat als je 's morgens een tikkeltje aan de late kant met je kinderen in de auto zit terwijl de regen met bakken uit de hemel komt en jij de auto start en ziet dat er een rood lampje gaat branden en dat je dan niet denkt Gadverde*****K***%#$GRR***, maar koelbloedig het boekje erbij pakt, ziet dat het het lampje van de koelvloeistof is, al rijdend de temperatuur van de motor in de gaten houdend toch naar school gaat (hoezo struisvogel politiek), op school een vriendin vertellen die zegt dat ik dan even langs de garage moet en ik dan denk dat dát toch echt mijn eer te na is en dus in de stromende regen weer naar huis rijdend, ziet dat de temperatuur van de motor angstvallig richting rode gevaren zone komt, thuis gekomen het boekje er nog eens bij pakt, denkend dat het zo moeilijk toch niet kan zijn, in de garage op zoek gaat naar een fles koelvloeistof, het ook nog vinden (dank je André; ik wist wel dat je er altijd voor me zou zijn!), een paar uurtjes wacht tot de motor is afgekoeld, dan de motorkap opendoet, daar dus ook de juiste hendel voor gevonden hebt (in één keer dames!), de juiste dop eraf geschroeft hebt, koelvloeistof erbij hebt gedaan, er ook nog bij bedenkt dat je hier dan een foto van gaat maken voor je blog, dan de auto start om te kijken of het rode lampje nog brandt en tot je vreugde ontdekken dat die dus niet meer brandt, waarbij ik toch voorzichtig optimistisch mag spreken van een geslaagde actie.

Mag je dan concluderen dat het eigenlijk best wel een beetje g....g.....g (ik durf het nauwelijks uit te spreken, want iedereen (lees: mensen die niet in de weduweschoenen staan) denkt toch dat het minstens een jaar duurt voordat je weer met je hoofd onder je dekbed vandaan kunt komen en dan nog een jaar voordat je de deur weer eens uitkomt en dan nog een jaar voordat je weer voor je huis-tuin en keuken kunt zorgen en dat je dan als bij toverslag, dus na de magische drie jaar, je leven maar weer eens moet oppakken en dat het dán toch wel weer goed moet gaan), mag je dan dus voorzichtig concluderen dat het best goed gaat met me?