Cadeautje: FIJN

Van http://www.lush.nl/ en Mirjam

Nog 16....

bezoekers en dat 'zit' ik aan de 150.000 bezoekers van mijn blog...... binnen één jaar! (ghghghghihihi =soort van ongelovig lachje)


Ik zou geld moet vragen!

En toen....

had ik bij Lief uitgehuild (aan de telefoon helaas. Hope times are going to be much better very very soon!) over kerst en dat ik alleen even warme begrip nodig had, vervrouwde ik mezelf om met de kinderen gezellig te kunnen doen.
In het winkelcentrum het bestelde PIP behang opgehaald en toen ons mandje volgeladen met kerstkransjes en zuurstokken voor in de boom.

En als beloning lag er toen in de brievenbus i.p.v. een kerstkaart een veeeeeeeel betere post:

Pieneding, Pienemuts, PIENUS; you rock! A Lot!

Totááál over mijn grenzen heen

Werd me gisterenmiddag dan toch zelf ook wel duidelijk moet ik ergens diep van binnen toegeven.

Ergens in deze 15 maanden alleen moeder zijn ben ik mijn grenzen zo vaak overgegaan dat ik nu niet meer kan overzien waar dat is geweest (nee duh Fleur, het was namelijk zooo vaak dat er ook geen duidelijk aanwijs punt voor is....muts.). Lief zei het zo mooi eigenlijk. Hij zei dat ik al tijden met twee benen op de grens sta. Eén been erin en één been erover. Tja, zo is het eigenlijk wel.

Zooooo over mijn grenzen dat ik er niet meer over kan bloggen. Het zijn teveel dingen in mijn hoofd die ik niet meer kan uiten in verwoordingen of verfotoo-ing op mijn blog zoals ik zo graag doe. Om mijn gedachten op een rijtje te zetten en mijn hoofd leeg.

Nu kan het zich alleen nog maar uiten in dikke tranen, ernstige vermoeidheid en een soort van labiel gedrag.

Totaal geen inzicht meer zou je zo zeggen.

En toch....

Ik weet hoe het komt dat ik nu een soort van inzink.

Dat is omdat ik me weer af en toe een meisje voel en niet meer alleen maar een mevrouw, zoals na het overlijden van André. Dat is omdat ik me weer vaker een meisje, geliefd, geborgen en veilig voel. Dat is omdat ik mij weer emotioneel thuis voel.

Dat is omdat hij aan mij heeft gevraagd of ik met hem wil trouwen.

En ik heb ja gezegd!

(En dan vind ik dit een mooie gelegenheid om van iedereen, ja u hoort het goed ie-de-reen, die ik ook irl (in real life) ken, al is het dan maar van ver of wat dan ook, om van u allen een reactie te krijgen op dit bericht. Weet ik ook eens wie er allemaal mee lezen hier. Want dat dat veel meer mensen zijn die ik ken dan ik eigenlijk weet is me inmiddels wel duidelijk. En jullie weten nu best wel een beetje boel van mij. Kunt u best iets kleins voor terug doen toch? O ja, en alle mensen die ik niet irl ken mogen ook reageren hoor, zoals jullie gelukkig veel vaker doen, graag zelfs. Heb ik ook wat te doen tussen het tranen proeven door.)

Effe praktisch

...hoor!

Toen was Joris gisteren bij opa en oma en de meiden op school en kon ik wat in huis doen. En zowaar zowaar ik heb dat ook nog gedaan. Manden met strijk weggewerkt, beneden en boven gezogen, de usual stuff als afwasmachine, dode bloemen, rondslingerend speelgoed, paasstuff nog op aanrecht enzovoort ook allemaal opgeruimd.
Dan moet ik nog de plee boenen en andere zaken schoonmaken. Gaat me wel lukken hoor.

Maarrrrrrrr wie wil mijn auto wassen en het gras maaien????????


(En voor de goede lezer; het is natuurlijk wel een vraag, maar eigenlijk ligt erin verborgen dat ik het zo moeilijk vind dat ik alles zelf moet doen. Dat kan dus niet en dat hoeft ook niet. Maar het gebeurd ook niet vanzelf. Dat is wat praktisch sucks aan het alleen zijn. Dat niks meer vanzelf gaat.)

Anoniem

O ja en dan nog even dit:

Willen alle anonieme lezers die ik in het dagelijks leven ken, maar mij niet hebben verwittigd over de ontdekking van deze blog dan nu opstaan?!

(Hoi Peter!)

;-)

Lief cadeau

Dit lekkere knulletje heet Joris. Dat vonden zijn vader en ik gewoon een mooie naam, maar ook wel omdat er een bekende ridder was die Joris heette. Deze ridder st. Joris staat bekend als de drakendoder en zoals iedereen wel weet heeft een mens in zijn leven zo zijn eigen draken te doden.

Ja ook dit kleine lieve ventje heeft (straks) zijn draken te doden. Hoewel je het je niet kunt voorstellen als je hem zo ziet liggen met die heerlijke pluk haartjes boven op zijn hoofd (o ik ben zo gek op die pluk! Het is zacht en ruikt uiteraard naar baby en staat zo vrolijk en fier omhoog!).




Gelukkig zijn er naast zijn vader en moeder nog meer mensen die hem op die strijd willen helpen voorbereiden. En vandaag kwam er zomaar met de post een groot pakket geadresseerd aan 'de heer Joris en zijn achternaam '. Met daarin een prachtig boek: 'de schuchtere draak'. Een heel mooi verhaal over hoe een jongen, een draak en ridder st joris samen een plan bedenken om het dorp ervan te overtuigen dat de draak echt een hele lieve is. Een geweldig boek en een nog liever gebaar. Zomaar bij de post op een gewone dinsdagochtend. Gekregen, van Mirjam . Dank je wel! We zijn er erg blij mee en nee hoor, we hadden 'm nog niet.



Kijk, zo breidt je wapenrusting over draken wel uit in je jonge leventje. Super!

Jarig!

En toen was ik jarig vandaag. En had ik een jubileum, want ik werd 30 jaar.

Doorgaans vier ik mijn verjaardag de laatste 6 jaar met Fiene samen en dat is wel zo leuk. Gewoon zo'n leuke 'kinderverjaardag' met over de top taart, prinsessenslingers en gezellig bezoek. Maar nu moest er toch iets speciaals.
Met Mijn ouders, zus en haar gezin en André zijn ouders, zussen, broer en gezinnen gingen wij naar Theehuis Rhijnauwen voor een high tea. Het was erg leuk en lekker, en wellicht verschijnen er nog wel foto's van.

Maar daardoor vierde ik het dus niet voor vriendinnen. En echte vriendinnen laten het daar niet bij (of ze wilde gewoon nog een keer in mijn blog verschijnen, dat kan ook...)

En dus vond ik bij de post deze mega kaart:


En vooruit dan, gaan wij samen ook nog een keertje naar Rhijnauwen. Om heerlijk aan het water thee te leuten (een bakkie te doen) met de heerlijkste grote appeltaart met slagroom die je je maar kunt bedenken!

(Die kaart vertoont overigens zo'n 15 jaar vriendschap met van onze inside humor onstaan op de Havo..... hilarische momenten daar beleeft. Bijvoorbeeld die van die rol pepermunt. Zitten we bij Engels. Middenin de les biedt ze me onder tafel een pepermuntje aan. Net als ik 'm stiekum in mijn mond wil stoppen fluistert ze met een uitgestreken gezicht, heel rustig en droog; 'het is drugs'...... ik werd er gelukkig niet uitgestuurd door de juf)

Fijne Valentijn

Meestal ben ik niet zo van deze 'commerciële' dingen. Maar ja, als je drie fantastische prachtige mensen thuis hebt zitten....... Gelukkig zeggen wij elke dag dat we van elkaar houden. Maar zeker André mag momenteel wel wat extra aandacht. Hij doet zo ongelofelijk veel voor mij/ons. Ik heb momenteel officieel zwangerschapsverlof. Ik heb dan wel geen betaalde baan, maar toen ik vorige week bij de huisarts was, omdat mijn hoofd, hart en lijf elkaar niet meer begrepen, heb ik dat op recept meegekregen.
Dat betekent dat ik al mijn vrijwilligerswerk heb stop gezet, dat André de meiden 'smorgens naar school brengt. Een moeder van school haalt en brengt op dinsdag tussen de middag en op donderdag blijven ze over. Voor de rest ga ik dus 's morgens als de meiden naar school zijn mijn bed weer in (zonder schuldgevoel.....ahum), kijk films (zonder schuldgevoel....) en lees boeken (zonder schuldgevoel) en probeer met lijf en hoofd tot rust te komen.
OOOOOOOO Wat klinkt dat heerlijk makkelijk!

Maar goed, die lieve André dus! Wat zou ik zonder zo'n grote sterkte lieve betrouwbare veilige begrijpende vent moeten?
Dus had ik vanmorgen voor hem een klein doosje met chocolade hartjes bij zijn ontbijtbord. De meiden kregen een klein stickervelletje met een potlood met een zoenmond en een strik om het cadeau. Hoe heerlijk is het om die stemmetjes te horen als ze het pakje ontdekken bij hun bord en hoe fijn hun dikke zoenen en stralende oogjes.

Fijne valentijdsdag vandaag!

het wachten waard????

Tja hmm hmm tis geen buikfoto geworden (mijn haar zat niet goed, ik had dezelfde kleren aan als op de vorige foto, eigenlijk wellicht misschien niet zo'n groot verschil met vorige keer, het licht in de gang voor de spiegel was niet goed, die plek voor de spiegel eigenlijk toch al niet zo'n mooie plek voor een foto, André wilde de foto wel ''een keer'' maken, en zo voort).

Maar het is wel een buikfoto geworden. Van erin dan dus wel te verstaan!

Gisteren mochten André en ik mee doen aan een onderzoek in ons ziekenhuis naar (pin me er niet op vast....)aangezichtsmetingen van ongeboren kinderen en het wel of niet eerder opspeuren van 'dingen' in relatie tot een 2-d echo of een 3-d echo......

Boeien! Wij kregen gewoon zomaar gratis en voor niks (en we werden er nog voor bedankt!) een 3-d echo. Kan mij het schelen waarvoor het is!

Na twee kinderen was het 2-d plaatje van de echo voor mij nog altijd een heel vaag vaag iets. Ik vond het leuk hoor om te zien dat het goed groeit, om het hartje te zien enzo. Maar de relatie van hoofd naar hart werd niet echt gelegd zeg maar.

Nu is het met 20 weken nog steeds een beetje een 'embryo' achtig babytje in de buik. Dus groot schedeltje, wat smaller naar onder, magere armpjes en beentes. Dus nog niet echt de herkenbare baby die er over 20 weken uit mag komen. Maar het beeld wat je krijgt bij 3-d echo heeft me echt verbaasd. Waar ik bij 2-d nog wel eens dacht; 'tuurlijk is dat de navelstreng!' en dan stiekum 10 dikke vraagteken denken, zie je bij 3-d echo echt letterlijk de navelstreng.

In iedergeval; echt wel indrukwekkend.

Ach, kijk zelf maar!

En o ja........ het is een jongetje!