vriendinnetje

Gisteren was ik jarig. Precies een week na Fiene en dus vier ik het de laatste 6 jaar niet meer zo uitgebreid. Het grote mensen feest van Fiene is dan ook tegelijk mijn feest. En dat vind ik prima.

Gisteren vond ik het helemaal wel prima, want was ik vorige week tijdens Fiene haar feestje al behoorlijk ziek, ik ben er nog steeds niet goed van hersteld. Ik hoest als een hond (mijn moeder zei vroeger altijd al dat ik zo blafte) en heb de de laatste nachten op de bank geslapen, omdat ik André, de meiden en mezelf ontzettend wakker heb gehouden met mijn geblaf. Dus toen ik gisteren wakker werd had ik krap 4 uur geslapen. Gauw nog even bij André gekropen en daar lagen de meiden al op me te wachten. Gezongen en gezoend en een onwijs mooie prullenbak kadoo gekregen LOL. Nee echt, het klinkt vreselijk, maar het is zo'n hele gave mooie roze in de jaren 50 stijl. Van de meiden ieder een mooie schakel voor mijn Pandora armband.


Deze armband heb ik al een tijdje, maar is nog niet zo vol. Dat komt vooral omdat ik niet 'zomaar' bedels wil, maar een bedel met een betekenis (zo van: die kreeg ik van die toen.... en deze staat voor....). Van Merel kreeg ik een poesje, omdat wij samen veel van poesjes houden en omdat wij binnenkort ons tweede poesje mogen verwelkomen. En van Fiene 'gewoon' een mooi blauwe, die zij speciaal voor mij heeft uitgezocht.

Rond 10 uur kwam mijn vriendinnetje langs. Ik had verder niemand uitgenodigd en was ook totaal niet in de stemming. Maar deze vriendin is er zo een waar je altijd jezelf kan zijn. Waar je moe en duf voor je uit kunt zitten kijken, waar je heel erg ongenuanceerd tegen kunt praten, waarna we na een uur of 2 ongezout en zwart-wit kritiek op alles en iedereen nog even voor de vorm zeggen dat we dat natuurlijk allemaal niet zo heel erg menen. Buiten dat kent zij bijna alle ins en outs van mijn leven en dat maakt dat ze ook gewoon heel veel begrijpt.
Elke week minstens sms'en we elkaar rond een uur of 8 half 9 met de tekst: bakkie doen? En dan komt zij bij mij of ik bij haar en doen we een bakkie. En dat bakkie staat voor vriendschap. Zoveel al samen meegemaakt. Zeker ook diepe momenten en dat we elkaar maar moeilijk konden zien, momenten dat we het allemaal uit praten en weer opnieuw begonnen en toch weer 'mis' ging. Maar iets blijf er naar elkaar trekken. We kunnen gewoon eigenlijk niet zonder elkaar. Het grote voordeel van ouder worden (oké, gewoon volwassen worden) is dat we ook minder moeite hebben met al die dingen waarmee we vroeger nog wel eens de vriendschapsband lieten knappen. Er voor in de plaats is een bijna onvoorwaardelijke steun voor elkaar en in gezeldschap zullen we elkaar nooit afvallen en alleen maar bijstaan. Als we samen zijn, kunnen we elkaar ook milde kritiek geven op een liefdevolle manier.
En zij kwam gisteren bij mij. Eén van de weinige waarin ik ook 'zin' had dat ze kwam. En zij gaf mij iets waar ik intens blij mee ben en wat helemaal klopt met waarom ik deze armband in de eerste plaats heb willen hebben: