Even gewoon

Held (op sokken)

Een held zijn, het zelf niet zo vinden. Waarschijnlijk omdat ik niet weet hoe ik me dan moet voelen als ik het zelf ook zo zou vinden. Ik denk dat ik dan te hoge verwachtingen van mezelf ga hebben. Want als ik dan een held ben, dan moet ik ook de dingen gaan doen.

Ik moet denken aan een stukje dat Brigitte Kaandorp vertelde tijdens haar show 1000 en 1 nacht. Ze had het over 'startangst'. Ze maakte er natuurlijk een enorme uitvergroting van, maar in de kern had ze best een goed punt. Namelijk dat als je alles maar even zo voorlopig en nog niet voor het 'echie' doet, dan is het niet zo erg als het niet goed gaat of nog niet goed is.

Nu had ik gisteren geen startangst. Ik moest wel iets gaan doen (namelijk voor de tweede keer in één week met mijn auto naar de garage), maar ik kon het gewoon niet. Ik was werkelijk in mijn hoofd niet in staat om fysiek die handeling te verrichten.

En, het grote probleem, ik wil geen hulp (meer) vragen. Ik wil niet wéér mensen moeten vragen om me te helpen. Of eigenlijk wil ik geen dingen meer regelen. Ik moet steeds zoveel dingen regelen. En ik wil niet meer regelen. En ik wil niet meer vragen.

En toen ging ik maar naar het graf van André, wat ik eigenlijk ook al weken niet wil. Want de steen is gekomen en ik zag er als een steen tegenop om dat te gaan bekijken. Veel te echt, veel te definitief. Maar ik deed een brief op de bus en ben gewoon maar doorgelopen. En het was mooi en het was veel te echt en veel te definitief.

En toen ging ik bedenken of ik de auto niet maar moet verkopen. Maar het is André zijn auto. Maar ik moet een auto die het doet.

En mijn huis staat ook al te koop

Met de dood van André zijn er zoveel dingen van afscheid gekomen.

En toen kreeg ik van Merel het vaderdagcadeautje van vorig jaar juni (een sleutelhanger voor de auto), omdat ze graag wilde dat ik 'm op de autosleutel zou doen.

En ik kon het allemaal niet meer. En ik wil eigenlijk gewoon naar buiten en naar de ontluikende natuur kijken en de knoppen en bloemen zien.

En als ik dan die foto's maak, voel ik me even 10 minuten zoals vorig jaar voorjaar. Onbevangen in de tuin met ontluikende natuur. En dan kijk ik om mij heen en zie de tuin. De tuin waarin ik met André altijd bezig was, de tuin die ik nu voor het laatst zie ontluiken en voel ik me ineens weer heel alleen daar staan.

Wat dit allemaal met elkaar te maken heeft? Alles, maar het valt gewoon niet uit te leggen. Het valt niet uit te leggen hoe diep rouwen zit.

En ik voel mijn geen held, omdat ik denk (of eigenlijk vind) dat ik doordat ik nieuwe liefde heb en die zo diep zit en zoveel goeds doet en doordat ik zulke lieve kinderen heb waar ik zo van kan genieten en doordat de zon weer schijnt dat ik daardoor me niet zo mag voelen.

Daarom voel ik mij een held op sokken.

(En eigenlijk wil ik nu de commentaren uit zetten op dit bericht, omdat ik me nog meer held op sokken zou voelen als iedereen nu zegt dat ik wel een held ben en dat het allemaal te begrijpen is enzo. Want dan voel ik me alsof ik dit allemaal zo expres opschrijf, zodat mensen lieve dingen tegen me zeggen.....)

Held (op sokken)

Zo gaat mijn nieuwe blogje heten.

Of: Hoe eenzaam rouwen soms kan zijn
Of: Hoe dingen soms écht niet lukken
Of ........
Maar ik weet nog niet wat de inhoud wordt.

Wordt vervolgt dus.....

De druppel

En toen kwam de druppel die de emmer deed overlopen.

Uiteraard om iets onbenulligs. Iets heel onbenulligs als het bellen met de tandarts om een afspraak.

En de tandarts vroeg of ik met het hele gezin kwam. En ik zei dat ik kwam met mijn kinderen. En hij vroeg of mijn man niet ook mee kwam. En toen moest ik zeggen dat hij was overleden. En toen ik had opgehangen en mijn zoontje van 1 jaar oppakte om hem een schone luier te geven en mezelf zo zag zitten op de grond met mijzelf en mijn kinderen.... Toen sloeg ineens die bom weer in. Mijn man is overleden.

En er is niemand in de hele wereld die daar iets aan kan doen.

http://fotoanna.web-log.nl/fotoanna/water_druppels/index.html

BBBBBBBBBBBBLLLLLLLLLLLLLLLLLGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHH

Tot zover mijn blog van vandaag.

Dussss...

Oké dan heel snel, want ik moet de kinderen halen van school. Met de fiets. In de regen. Want de auto staat weer eens bij de garage. En het wordt duur. En morgen istie weer klaar. En Joris is ziekig en ik leef op paracetamol en ik heb een lange lange lange woensdagmiddag voor de boeg. Met zonder auto, met hangerig jongetje en hopelijk met vrolijke meisjes, maar dat weet je maar nooit.

Dussss

1 jaar!

Jaha, ik word altijd een beetje 'trip down to memory lane' van verjaardagen in het algemeen, de eerste verjaardag in het bijzonder en deze eerste verjaardag van Joris in het ultra bijzonder.

Daarom dus eerst een foto van Fiene toen ze 1 jaar werd:

En Mereltje toen ze 1 jaar werd:

En nu kan ik zomaar een derde 'eerste verjaardag' toevoegen: JORIS!

En natuurlijk was er taart (inderdaad die ene van 'de therapie')

Ik zeg: chocolade biscuit met een laagje extra pure chocolade ertussen met een laagje aardbeienbanketbakkersroomstuff daarmee ook afgewerkt en bekleed met een (probeer maar eens een zo dun mogelijk) laagje marsepein (want dat is het lekkerst, maar ook het moeilijkst).

De jarige heeft in de taart mogen grijpen, heeft het draakje eraf gepeuterd, heeft de groene marsepein gegeten

en bliefde toen liever een rijstwafel.......

En er werd gespeeld

En toen was de dag nog niet eens voorbij en ook niet de volgende dag waarop het 'grote mensen feest' wordt gevierd.

Eerste verjaardag van Joris. Hij is verwend!

(en ik ook, maar daarover een andere keer)

Morgen....

....is hij jarig!

En we gaan er gewoon een prachtig feest van maken!

Therapie?

Opgestaan vanmorgen na een onrustige nacht. Onrustig omdat Joris wat aan het spoken was en onrustig omdat het in mijn hoofd aan het spoken was.

Soms valt 'leven' gewoon niet mee.

Door een soort voorgevoel (ik geloof dat hij het telepathie noemde, ook goed. What's in a name?!) belde Lief mij vanmorgen op. Ik vond het moeilijk om uit mijn bozige opstandige bui te komen. 'Laten we het maar even rusten' waren zijn woorden. BLERGH, ik ben niet van het laten rusten. Ik ben van het 'ik voel me nu rot en ik zal kosten wat kost dat rotte gevoel NU kwijt raken'. Nou heb ik de afgelopen maanden wel wat geleerd. En één ding is ook dat ik dat rotte gevoel niet altijd op mijn manier op dat moment kwijt kan raken. Dat factor tijd een k**factor is, maar toch vaak ook wel wat goed doet.

En ik moest taarten gaan bakken. Dat is iets wat ik ook graag wil, maar wat best een gedoe is en IK WIL GEEN GEDOE (ik lijk 'de kleine prinses' wel). Zegt-ie ook nog (en 'ie' is dus nog steeds Lief he?!) zoiets als; 'maak er een goede dag van he en veel plezier met taarten bakken'. GRRRRRRRRRRRR.

Maar goed, ik ging taarten bakken. En eigenlijk is het therapie ofzo. Want er zit een rust in het mixen van het beslag

Het bezig zijn met eten maken

Het bezig zijn met iets wat resultaat oplevert

Het bezig zijn met iets wat WEL meteen, direct en NU resultaat oplevert

En dat je door even met dit soort dingen bezig te zijn, dat andere hebt kunnen laten rusten.

Gatsie, ik heb er een hekel aan als anderen (hij) in mijn boze bui een soort van gelijk hebben. Ik zeg een soort van he?! Want echt gelijk hebben mannen natuurlijk NOOIT!

Ik bedoel; ze zouden ervan naast hun schoenen kunnen lopen en voortaan elke keer denken dat ze in jouw boze opstandige bui dit soort verstandige dingen mogen zeggen.

Eigenlijk he...

is mijn Joris een soort van mega bofkont.

Je zou het niet zeggen, want welk jongetje die bijna zijn eerste verjaardag gaat vieren zonder zijn vader -want die was namelijk dood gegaan toen hij 4 1/2 maan oud was....- is nu een bofkont?

Ten eerste heeft Joris een moeder die ongelofelijk veel van hem houdt:

En heeft deze jongen zomaar een soort van 4 liefhebbende moeders erbij gekregen. Gewoon omdat ze hem vanaf dat hij 5 maanden oud is elke maandag zien, op hem passen, eten geven, knuffelen en elke ontwikkeling van hem (en zijn moeder) als één van de eerste hebben gezien:

Cnorrie, je snapt dat ik deze foto van jou expres hier heb neergezet he?!

Dan heeft Joris een vader die zo ontzettend trots op hem was, die van hem hield vanaf het moment dat hij hem mocht opvangen bij zijn geboorte, de lichtjes in zijn ogen zag toen hij werd gedoopt en van plan was hem de rest van zijn leven zo lief te hebben dat hij niet anders kon dan gelukkig opgroeien.

En heeftJoris een nieuwe papa. Niet door hemzelf uitgekozen, maar door zijn moeder. (met veel zorg en liefde ;-) ) En die nieuwe papa heeft de rol met liefde en verantwoordelijkheid op zich genomen.

En dan heb ik het nog niet over zijn zussen, zijn nieuwe grote broer, zijn opa's en oma's, zijn peetouders, zijn.......

Eigenlijk he, is die Joris best wel een beetje een bofkont(je).

Not ready to make nice

Gewoon een gaaf nummer en af en toe lekker omdat het een bepaalde boosheid in zich heeft. En ik ben ook (soms) boos, kan het alleen op niks en niemand richten. Daarom dus!

"Uitgerekende datum in zicht"

Wat doet dat met je; de eerste verjaardag van je zoon?

Dat is een te grote brij van gevoelens om onder woorden te brengen. Maar ten diepste betekent het denk ik; het steeds verder verwijderd raken van André.

Bijna 1 jaar. Nog 10 nachtjes slapen. Ik heb zo'n eerste verjaardag nog nooit tot in het diepste van mijn huid, hart en wezen zo gevoeld. Zoveel pijn en zoveel blijdschap.

Konijntje in da house

Edit: weten jullie dat ik nu al twee keer ben benaderd door 'vriendje-lief' die mij zo heerlijk met mijn (konijnen)neus op de feiten drukt dat het 'in da house' moet zijn en niet 'in the' of in 'tha'. Ik zeg: boeien! Maar heb het toch maar veranderd. Wil uiteraard niet door het leven gaan als mevrouw spelfout. Maar ja, heb wel pabo gedaan, dus dan weet je het wel....

Ooit zat Merel vastgeplakt aan het konijnenhok. Magie tussen kind en dier was duidelijk aanwezig. Maar zoals met zoveel 'jeugdliefdes'; een mooie herinnering. Of toch niet? Van de week vroeg Merel al eens of Lotje (konijn) weer eens naar binnen mocht. Het kwam toen niet zo goed uit. Weet niet zo goed meer waarom. Zal wel te maken hebben met een soort van daar-heb-ik-dus-nu-echt-zo-ontzettend-geen-zin-in-om-dat-te-regelen ding. Maar vandaag kwam wel even goed uit.

Lotje dus uit het hok gevist en op Merel haar schoot gezet. Blaadjes sla in een bakje om Lotje te voeren en een nieuwsgierig broertje naast haar op de bank. Dat broertje vindt de sla voor het konijntje ook heel lekker.




Maar ja, hij kan immers ook al heel erg goed een konijntje na doen.



Merel is weer echt zo Merel. Geniet enorm van dat bolletje op haar schoot. Droomt er helemaal bij weg. Het is zo'n romantisch denkertje dat kleine meisje van mij!



Maar romantische overpijnzingen worden ruw verstoort door dat broertje naast haar op de bank. Die wil namelijk na het nadoen van een konijntje en het eten van de bijbehorende sla ook wel eens een aaitje geven aan dat konijntje.

Broertjes van bijna 1 jaar snappen nog niet zo heel goed de romantiek van het konijntje op schoot en willen dan ook gewoon over konijntje kruipen en helemaal op hem hangen. ("MAM!")


En dus wordt broertje Joris verbannen naar de grond. Maar wel met een blaadje sla.



En sla maakt dorstig..... dat weet iedereen!



Ja, wij hadden vandaag 'konijntje in da house'.