Duh!

In de keuken heb ik tegenwoordig een whiteboard hangen. Nou ja, het is niet wit, maar doorzichtig. What's in a name? Het gaat erom dat ik 'm nodig heb, het is mijn geheugen. Het zijn mijn hersenen, want deze heb ik namelijk met het begraven van mijn man voor de helft mee begraven. Wist ik niet, maar 't is wel zo. Dus nu heb ik dat nodig.
In de keuken inderdaad, want veel dingen zijn zoiets suffigs dagelijks als melk en brood kopen. Ook schrijf ik er steeds op welke dingen er op maandag (=knokploegdag) moeten gebeuren of dat ik een afspraak bij de tandarts moet maken (wat er ongetwijfeld volgende week nog op staat. Want dat het er op staat wil namelijk nog niet zeggen dat het ook gebeurt).

Nu is het grappige van deze openbare hersens dat anderen daar een kijkje in kunnen nemen. In iedergeval de anderen die hier bij mij thuis komen. En dus kunnen ze ook wat aan mijn openbare hersens toevoegen.
De knokploeg doet dat regelmatig en dat is zoals altijd hilarisch! Geeft niks als ze er zoiets bijschrijven. Dat is geen extra belasting voor mijn hersens.

Soms (heel soms) worden er dingen vanuit iemands hart op mijn board geschreven. Bedoeld (waarschijnlijk) als leuk dingetje, maar ik denk dat het wel dieper zit.
Zo stond er gisteren ineens dit op:


Weet je: dat is niet iets wat ik nog moet doen, moet onthouden om te doen of ruimte voor moet maken om te doen. Dat is iets wat er gewoon is. Zoals mijn neef Leon zo mooi in één van zijn liedjes schreef en zong 'ik hou van jou omdat ik van je hou'.
Dus (een kip is geen mus) al ligt je hele leven in puin, doe je moeilijk van hier tot Tokio, ben je moe, ben je boos, kan je niet kiezen en wil je van alles en kan het allemaal niet:

Houden van jou is voor mij als adem halen.