Ik heb een vriendin. Of ik had er één. Dat weet ik eigenlijk niet zo precies. Zij besloot maanden geleden dat ze ‘voorlopig’ geen contact mee wilde. Zomaar (tenminste voor mij dan, voor haar vast niet zomaar), zonder uitleg.
Voorlopig kan lang duren, want dat is nu ongeveer 9 maanden geleden. Daarin stuurde ik een enkele keer een kaartje en een keer een bloemetje. Maar het bleef stil.
Ik wilde er niet over schrijven. En nu doe ik het toch. Om met een plaatje en een klein tekstje te laten zien wie ik ben.
Gisteren was ik een dagje eerder dan Vaderdag bij het graf van André. Daar legde Merel wat neer voor haar vader.
Daar ligt ook iets wat mijn vriendin een paar jaar geleden heeft neergelegd.
Ik heb dat laten liggen.
