Knokploeg!

Moet je dan toch zien; stelletje DOZEN!!! Maar deze vriendinnen zijn gewoon eigenlijk familie!

Liefde wint, altijd.

Jaha, alweer Marco Borsato. Ik kan er ook niks aan doen. Dat deze goede man precies op dit moment in mijn leven een cd uitbrengt met nummers die gruwelijk goed passen in mijn 'plaatje'.

Toch even luisteren, de tekst zit erbij.



Als je deze tekst leest en bedenkt dat ik dit vanuit het aller diepste binnenste van mezelf voel.

("Laat me niet alleen, want ik voel niks meer. Zonder jou, zonder je armen en je liefde om me heen. Ik kan het niet alleen. Nee, ik wil het niet alleen. Het kan niet waar zijn, zo voorbij zijn, zo ineens voor goed voorbij zijn").

Maar dan die laatste zin:
"Ieder einde is een nieuw begin. Liefde wint altijd."

Ik heb een nieuwe liefde.

Samen

André en ik hebben samen drie prachtige, schattige en lieve kinderen. Die zullen wij altijd samen hebben. Dat deel van hem zal nooit weg gaan; God zij dank!

Wel zijn sms'jes.....

En zo wordt ik elke dag weer geconfronteerd met kleine en grote afscheidsmomenten. En soms zijn de kleine nog wel het grootst.

Knockploeg!

Laatst had ik het over mijn cleaningladies. Mijn meiden die bijna elke maandag bij mij komen om te cleanen en kletsen.

Mijn cleaningladies komen niet meer alleen om schoon te maken. Ja, ze maken nog wel schoon, maar ik ben toe aan ruimte in mijn hoofd en rust. En één van de mogelijkheden daartoe is ook ruimte in je huis. En aangezien ik al knettergek wordt van mijn eigen gedachtenstromen, kon ik de puinhoopstromen in mijn huis er écht niet meer bij hebben. Een opeenstapeling van zwangerschap en kraamtijd en de ongelukkige zomer en nasleep daarvan hebben ervoor gezorgd dat de toch al niet exteem opgeruimde Fleur, nu zelf ook door de puinhoop het puin niet meer kon zien.

En zo begonnen we in de woonkamer en zette alle troep waar nog geen plek voor was in de werkkamer. Toen kwam de keuken en zette we alle troep waar nog geen plek voor was in de werkkamer en toen.... toen paste ik zelf niet meer in de werkkamer. En toen moest ik dus wel aan de werkkamer. Maar daar lag eigenlijk pas de echte troep. Kinderknutseltroep, mamaknutseltroep, André zijn vele computertroep, administratie troep (die de laatste maanden is toegenomen, daar word je helemaal eng van!), alle kaarten die ik heb gekregen na het overlijen van André (die echt niet meer in de A4 doos pasten) en andere troep waar ik niet eens meer een gemene deler voor kan verzinnen.

Cleaninglid Corrie zei na een uurtje tegen mij; "Fleur, weet je wel dat je nu aan het opruimen bent?" En ze had gelijk. Ja, natuurlijk was ik aan het opruimen, dat vertelde ik net al. Maar ik was dingen aan het opruimen. Dingen van mijn leven, van mijn leven wat mijn leven nu niet meer is. En dat opruimen gaat je niet zomaar in de koude kleren zitten. Ook niet als je wordt geholpen door lieve vriendinnen en ook niet als je net doet alsof je gewoon aan het opruimen bent. Dus toen ik de grootste zooi had gesorteerd in wat mag weg en wat (nog) niet, ging ik maar even een stukje fietsen. En toen ik terug kwam:

En mijn cleaningladies zijn gepromoveerd tot knockploeg. Omdat ze niet meer alleen komen schoonmaken. Maar omdat ze mij zullen beschermen. Ze gaan mij beschermen met stofzuigerslang en dweil (en die dweil van Corrie is een harde kan ik u vertellen!) als er ook maar iemand is die mij gaat kwetsen.

Ze bestaan nog; vrouwen die weten hoe je moet schoonmaken!

Knockploeg; had ik al verteld dat ik van jullie hou? (Of begin ik nu vervelend in de herhaling te vallen?)

En niet op de foto, maar in gedachten was je bij ons lieve Esther.

Ode aan Hester (en Michel)

Ik ben geen potjes mens. Maar soms moet je in het leven keuzes maken en toen Joris aan het echte eten moest, kwamen er dus potjes.

Niks mis met af en toe een potje. Maar het is natuurlijk eigenlijk allemaal één pot nat wat het potje slaat. Geen smaakverschil te proeven tussen de lentegroente en de macaronischotel, behalve de kleur en de exact zelfde vorm waarin het een aantal uur later terug gevonden wordt in de luier. Er zitten ongetwijfeld de goede vitamines in en wat al niet meer is, maar het is gewoon niet zo mijn ding!

En toen was daar Hester. Die zei; zal ik voor Joris koken? En die kookt voor Joris, stopt het in bakjes, ik krijg het bevroren aangeleverd en het enige wat ik moet doen is het uit de vriezer halen, in de magnetron stoppen en aan het manneke te eten geven.

En hij vindt het lekker! Hij eet pompoen met couscous, winterwortel met aardappel en een biologisch lamskoteletje, peer met rijst, draadjesvlees met komkommer en tomaat (uit eigen tuin) en witlof met druif en aardappel. Vanavond at hij bietjes met ham en aardappel.

Eigenlijk ben ik gewoon een beetje jaloers. Op Joris.