Zou je me vinden?

Als ik kwijt zou raken

In razend snelle dagen

Met een jagende pas

Zou je me vinden?

Zou je me dan vinden?

Vaak komt het gemis van André met speciale dagen, zoals morgen als Joris jarig is, weer extra naar voren. Deze momenten zijn veel aan mijn kinderen gerelateerd. Wat moeten ze hun papa toch missen. En wat heeft hij al ontzettend veel gemist. Dat doet met vlagen nog altijd veel pijn. 

Na zijn overlijden ging ik door. In eerste instantie veel te snel. Maar rouw neemt zijn tijd. Het gaat zo snel als dat het gaat. Het wierp me terug en toen ik stil begon te staan bij mij rouw en het dus onderging, toen kon ik ook echt verder. 

En dan ineens, dan hoor je een liedje. En dat liedje confronteert je niet met die lieve papa, maar met hem als persoon en met hem als mijn man. 

Bij hem voelde ik mij onvoorwaardelijk geliefd. Hij heeft gaten in mij gevuld met zijn warmte en zijn liefde. Hij was mijn houvast, mijn rots, bij hem voelde ik me heel. 

Ik heb me na zijn overlijden nooit meer compleet gevoeld.

Vreemde wegen

brachten me tot hier

En stuks nog verder en verder en verder van huis. 

Maar het antwoord is ja. 

Jij zou me vinden. 

Eclips

20 Maart 2015, 7:06 uur
De zon komt op. Het is een mooie heldere nacht geweest en ik zie de zon langzaam opkomen in al zijn helderheid.

20 Maart 2008, 01:30 uur
Zijn grote zachte handen vangen ons derde kindje op. Ons eerste jongetje. Hij mekkert als een schaapje. Hij vang hem op, in al zijn verwondering, met al zijn warmte en liefde. De eerste sterke handen die hem vasthouden. In die eerste aanraking zit zoveel. Die handen zeggen; Ik zal voor je zorgen. Ik zal je opvangen als dat nodig is, ik ben er voor je, altijd. Ik ben je vader, ik ben de man in jouw leven. Ik zal jou voorgaan in het man zijn in dit tot nu toe vrouwen gezin.

20 maart 2015, 9:29 uur
De zon verwarmt op deze laatste dag van de officiële winter mijn gezicht. Nog niet zo sterk aan kracht, maar zo achter het raam al een heerlijke warmte op mijn gezicht. Nog maar even en dan zal langzaam de maan voor de zon komen. Niks wijst daar nog op, alles is nog rustig en normaal.

20 Maart 2008, 06:42 uur
De zon komt op. Wij liggen en kijken naar ons ventje. De meiden hebben hem vannacht al even gezien en liggen in hun eigen bedjes te slapen. En wij kijken naar ons wonder, ons jongetje. Hij is zo trots, een mannelijk nageslacht. Maar ook bezorgd. Hoe gaat hij het doen in de wereld? We geven hem wensen mee, door middel van zijn naam. Joris: de drakendoder, Leonard: sterk en dapper als een leeuw, David; vriend.

20 maart 2015, 9:30 uur
Met het blote oog nog nauwelijks te zien. De maan schuift met haar eerste stukje voor de zon langs. De natuur is sneller dan de mens, zij weet wat er gaat komen en bereid zich daar langzaam op voor. Het zal gaan schemeren en de natuur zal denken dat het avond wordt.

31 juli 2008, rond 08:00 uur
Joris ligt tussen ons in. Ik heb hem net gevoed. We zijn bezig te ontwaken om de dag te beginnen. We weten nog niet wat deze dag ons gaat brengen. We weten niet dat deze dag het begin is van onze zonsverduistering.

20 maart 2015, 10:37 uur
De zonsverduistering is op zijn maximum; 84% is er vanaf ons huis te zien en te merken. Het is niet donker, daarvoor is er nog veel te veel zon te zien. Wel is het schemeriger, alsof het avond wordt, middenin de ochtend! Er zijn nog nauwelijks bloemen in knop, laat staan in bloei. Anders had ik gezien dat sommige bloemen hun blaadjes zouden sluiten, zich klaar zouden maken voor de nacht. Wel is de natuur stiller dan normaal. Ze voelt dat er iets is.

13 augustus 2008, 05.25 uur
De man die bijna 5 maanden geleden vol warmte en liefde ons mannetje opving, blaast zijn laatste adem uit. De warmte, de kracht, de liefde vloeit weg uit het lijf en is dood. Niet meer hier, niet meer warm en licht als de zon.

20 maart 2015, 11.00 uur
Langzaam schuift de maan weer weg van de zon. Ze staat er nog gedeeltelijk voor, maar is weer bezig de zon vol haar licht te laten schijnen.
Vandaag is Joris Leonard David jarig. 7 Jaar is hij geworden. Wat een prachtige dag om jarig te zijn. Het is vrijdag, dus na school fijn zijn kinderfeestje vieren en dan weekend om heerlijk met al het gekregen speelgoed te kunnen spelen. Ook een prachtige dag, omdat er zich vandaag een bijzonder natuurverschijnsel voltrekt, een gedeeltelijke zonsverduistering.

14 augustus 2008 - 19 maart 2015
En dan worstel je door. In het donker. Maar niet helemaal in het donker. Want er is warmte en liefde en licht van anderen.

20 maart 2015, 11.48 uur
De maan is weg voor de zon. De zon straalt weer in haar volle 100%. De natuur is weer ontwaakt, als ze al helemaal in slaap was gevallen. De zon komt steeds hoger te staan aan de hemel.
Nog een paar minuutjes en dan komt Joris uit school om een boterham te eten. Natuurlijk heb ik lekkere broodjes gehaald. Hij is immers jarig. Ik zal aan hem vragen hoe het die ochtend op school was. Hoe het trakteren ging. Ik zal naar zijn stralende gezicht kijken en mijn hart zal zich verwarmen.

20 maart 2015
De verjaardag van Joris is voor mij nooit mer volle 100% zon. Altijd een beetje verduisterd. Dat is zo geweest sinds 13 augustus 2008, de dag dat mijn grote liefde, mijn rots en fantastische vader van mijn kinderen  overleed. Hij wordt tot op de dag van vandaag tot diep in mijn botten gemist. " Ik vind het zo jammer dat ik papa Andre maar zo kort heb gekend", zegt Joris regelmatig tegen mij. Er is geen woord in een taal die deze 'jammer'  kan beschrijven.
Elke verjaardag van mijn kinderen staat de maan een beetje voor de zon. Deze verjaardag, de dag dat Joris 7 jaar wordt, staat de maan voor 84% voor de zon. Dit is de laatste verjaardag die Andre nog heeft meegemaakt toen Fiene 7 jaar werd. Hierna zijn al zijn kinderen ouder dan hij ooit heeft meegemaakt.

De tijd verstrijkt en hij raakt verder weg dan ooit. Maar zolang hij in mijn hart is, zolang ik de zon op de gezichten van mijn kinderen zie, blijft hij voor altijd dichtbij.