Filmpje!

Soms moet je weer even goed van bovenaf naar jezelf kijken.
Niet hangen (of erger nog: dalen!) in die spiraal.

Dat is wat ik al bloggend deed. Zo'n beetje, na ja soort van, kind of.... you know?

Leven zo zwaar dat ik nauwelijks mijn gevoel kon bloggen. Daar was het nu dan toch nét even teveel gevoel voor en een te grote blogwereld (sakmaseggu).

En toen ging ik er weer even boven hangen....

En toen vond ik weer het snoertje waarmee ik mijn foto's en filmpjes op de computer kan zetten.

En toen ging ik de hele avond filmpjes uploaden.

Want jullie dachten toch niet dat ik in al mijn SHIT de hele dag zit te wentelen toch?

Nee man, ik geniet me suf van de lente, liefde, vriendschap en bovenal de kids. En dan is die kleinste toch wel heul heul heul koddig, leuk, lief, schattig en de leukste 2-jarige van dit moment.

En dus mogen jullie weer meegenieten van dit prachtventje!

Joris zijn tweede verjaardag

Woorden heb ik gisteren al genoeg gebruikt.

Daarom: fotoimpressie!

This is how the magic start

Goedemorgen lieve jarige Joris

Cadeau op bed

Lange ochtend wachten tot het bezoek komt

Verjaardagstafel

Fotosessie

Kaarsjes uitblazen

(met rode ogen van het huilen, want zoveel mensen die voor je zingen...)


En zo zag het feestgedruis er zo'n beetje uit

Lekker met opa spelen

Sommige feestgangers hadden een enerverende dag

En 's avonds met wat blijvenplak feestgangers patatjes (frietjes) eten.

(blijvenplakfeestgangers hebben wel geholpen giga feestpuin te ruimen)

En zo'n dag.....

Joris 2 jaar

Terwijl ik dit schrijf is het ongeveer bijna precies 2 jaar geleden dat Joris werd geboren. Morgen (eigenlijk vandaag) vieren we zijn verjaardag. Ik weet nu al dat hij het heel leuk gaat vinden. De cadeaus, alle bekenden, de gezelligheid.

En ook ik ga het leuk hebben; Joris zien genieten, de cadeaus ;-), de gezelligheid.

Toch zal er aan Joris zijn verjaardag altijd dat rouwrandje zitten.

Toen André overleed heb ik de mensen gevraagd om hun herinneringen aan hem op papier te zetten voor de kinderen. Mooie, lieve en grappige verhalen kregen we. Allemaal gericht aan de kinderen en daarin zullen ze hopelijk later hun vader verder leren kennen.

Wat mij toen zo pijn deed (en nog doet) is dat in die verhalen veel herinneringen waren van André met Fiene en Merel. Logischerwijs niet zoveel met Joris. Het knulletjes was immers 4 1/2 maand toen zijn vader overleed.

Daarom heb ik toen de verloskundige geschreven om te vragen of zij haar herinneringen wilde opschrijven. En dat heeft ze gedaan. Daar was ik toen heel blij mee.

Toen Joris vorig jaar 1 jaar werd, bleek die brief van de verloskundige mij nog dierbaarder dan ik dacht. Verjaardagen zijn altijd van die mijmer momenten. "Weet je nog?".

Maar mijn André, de vader van mijn kinderen, die man die als een rots mij bijstond in het leven, daar kan ik geen 'weet je nogs' meer mee uitwissen.

Een bevalling is bij uitstek zo'n 'weet je nog' die je met niemand anders dan de vader van de kinderen hebt meegemaakt.
Om dat het nu bijna precies 2 jaar geleden is dat Joris is geboren, mijmer ik mijn 'weet je nog' met de brief en herinneringen van verloskundige.

Enkele stukjes uit haar brief:

'En toen op een avond was het zover. Je papa belde mij op om te vertellen dat de bevalling was begonnen. Hij was heel rustig en dacht dat ht nog wel een tijdje zou gaan duren, maar ik ging toch meteen maar naar jullie huis om te kijken hoe ver de bevalling was'.

'De bevalling ging snel, dus we belden de kraamverzorgster alvast. Papa hielp mij intussen heel goed. Hij ging kruikjes warm maken en zocht op jouw kleine babykamer de kleertjes die jij als eerste aan mocht hebben.'

'Papa bleef heel rustig en kon mama daardoor ook erg goed helpen'.

'Ik stond naast het bed en papa zat op zijn knieën naast mama op het bed. Papa's handen lieten jouw samen met mijn handen uit mama geboren worden.'

'Papa was heel trots dat hij zo goed had geholpen.'

'Papa had lekkere thee voor iedereen gemaakt en we vierden samen een klein feestje.

'Ik kreeg het idee dat hij de beste steunpilaar was die je moeder zich kon wensen.'

'Mijn collega'sen ik herinneren jullie gezin als warm, gezellig en kleurrijk. Jouw vader speelde hierin een hele belangrijke rol.'

'Ik hoop dat mede door dit verhaal en de ongetwijfeld vele andere verhalen over je vader, zijn lachende gezicht onder zijn donker kleurige (ietwat kalende) haren voor jou tot leven komt en je zo zult weten wie hij was.'

Want mij is een land beloofd

Sinds ik ben verhuisd, reis ik toch 1 keer per week terug om daar Fiene naar haar jazzdance te laten gaan. Ze heeft in mei een grote uitvoering en ach, woensdagmiddag. We rijden daar met elkaar (Fiene, Merel, Joris en ik) naar toe. Fiene gaat naar jazzdance dan naar één van haar vele vriendinnen. Ook Merel gaat vaak naar een vriendinnetje en ik en Joris hebben een nieuwe knokploegdag. Op woensdag komen we 's middags bij elkaar en eten frietjes. Man o man, wat ben ik blij met deze nieuwe vorm van knokken. Overigens sluiten mijn meiden ook aan als de frietjes er zijn hoor ;-).
En er waren nog een paar gelegenheden waardoor wij in de afgelopen weken nogal wat uurtjes met elkaar in de auto doorbrachten.

Wij luisteren doorgaans naar de radio in de auto. 3FM is mijn station en vooral Fiene en ik zijn dol op de Koen en Sander show (en Giel, maar daar worden we 's morgens wakker mee. Joris zingt zelfs mee met 'begin de dag met een dansje'.).

Maar sinds Ron en ik met de kids naar de musical Joseph zijn geweest en de cd hebben gekocht, moet deze perse op in de auto.
Om de beurt willen de meiden het boekje om mee te lezen met de tekst. Het boekje hebben ze inmiddels niet meer nodig, ze kennen alles uit hun hoofd....... en ik ook... en Joris ook! Hilarisch is dat! Hoor je ineens tijdens het liedje waarvan de tekst luid "Jakob, jakob en zoons" Joris zingen: "Kooop kooooop sooons!" En echt, veel meer stukken tekst zingt hij mee, zo koddig.

En uiteraard wordt ik er helemaal gek van en heb dagelijks hele stukken melodie en tekst in mijn hoofd.

Toch is er een lied wat ik erg mooi vind (en stiekum gewoon de hele cd hoor. Zing vaak net zo hard mee met de cd). Het is een lied met een stuk tekst wat samen met de intense melodie maakt dat er elke keer tranen in mijn ogen schieten. En waarvan ik zelfs kan zeggen dat het me af en toe helpt.



Sloop al mijn dromen maar
Steel mijn geliefde maar
Kinderen van Israël
zijn nooit alleen.
En de wanhoop nabij
Zal ik sterk zijn en vrij
Want mij is een land beloofd
en daar ga ik heen!

Troostkleren

Ik kocht deze (klik klik) van Greetje.
Ze had hem al naar me opgestuurd eer ik goed en wel betaald had.
En ik deed hem aan.
En na een dag van loshangende schouders had ik door dat je het touwtje goed moest aantrekken.

En toen wilde ik het noooiiiit meer uit doen. En natuurlijk vind ik het gewoon mooi en zit het fijn. Maar het is meer. Het voelt als troostkleren. Alsof er letterlijk iemand mij de hele dag warm houdt.
Het is alsof ik met dit mooie warm gebreide ding, de hele dag Gods liefde om mij heen heb.

En dat kan natuurlijk ook bijna niet anders. Want Greetje maakt de dingen met liefde.

En daarom; wil ik nu alleen nog maar kleren dragen met liefde en warmte (en wol en gebreid en gekleurd en mooi en ook Fleurs). Want ik heb het zwaar. Maar het gaat eigenlijk wel goed. Zolang ik me maar geliefd voel. En alle stukjes liefde zijn nu fijn.

Dus ook Troostkleren!

Heimwee