Meer dan geschokt door zijn overlijden

Zal ik maar weer eens?

Zal ik maar weer eens wat bloggen.

Ik lijk wel een soort van dichtgeslagen. Neem nu wat dit blogje moet gaan worden. Na de titel en de eeste zin weet ik al dat het niet een écht blogje gaat worden.
Zal ik eens wat verklappen. Ik durf zelf eigenlijk nauwelijks meer op mijn blog te komen. Om dat er zoveel verdriet af spat. Ik zou zo graag iets van hoop lezen. Want ook dat zit er heus wel bij mij in.

Alleen niet in de maanden juli en augustus.

Maar die zijn nu bijna voorbij. En dan gaan we weer naar het gewone ("dat gewone wat nooit meer gewoon zal zijn maar daardoor nu toch een soort van gewoon" Is een soort van bijna citaat van mezelf wat ik deed de eerste verjaardag van Merel nadat André was overleden.).
Dan gaan de kinderen weer naar school. Joris op maandag een dagje spelen met de kindjes van de blauwe vlinder en ga ik de ene week mijn lieve vriendin Helma lastig vallen met mijn bezoeken (en anderen mensen uit mijn oude woonplaats. Dus mensen; heeft u zin in mij; meldt u aan, ik kom één keer in de twee weken, want dat is goed voor mij. Anders hang ik thuis en doe ik niks, want dan hoef ik even niks. Maar als ik ga hangen en niks doe, dan gebeurt er al helemaal niks) en de andere maandag ga ik bezig met mezelf. Want man man man, wat wil ik graag een beetje rust in mezelf.

 En misschien rond ik dan deze twee jaar van rouwbloggen af en ga ik weer gewoon over op de leuke, lieve en grappige dagelijkse mooiigheidjes van mijn leven. Daar waar ik mijn blog mee begon. En dat betekent dan absoluut niet dat ik het rouwen maar zo'n beetje heb afgesloten.

Dan durf ik wellicht ook zelf weer op mijn eigen blog te komen.

En dat is wel zo fijn.

....

Edit: Ja, nee, schiet lekker op zo. Bij mij wil het muziekje niet uploaden of wat dan ook. Je hoort 'm iig niet. Tuurlijk. Het was juist zo'n tranentrekker! Nou ja, ik stop dur mee. Hopelijk doet-ie 't vanzelf weer. Zal wel niet. Doen ze meestal nooit vanzelf. Dit soort computer dingen. Flipperdeflap zeg!

Kak man! Heb ik eindelijk een iphone ofzo, valt-ie van mijn blog af. Hij blijft gelukkig nog net staan.
Zal wel door het warme weer komen denk ik.

Muziekje is wel heel erg passend bij mijn stemming. Tenminste, een stukje daarvan dan.

Ja dames en heren.... het is weer juli, het is weer bijna vakantie, het is weer 'op vakantie tijd'.

Zal ik ooit, ooit, ooit (!) vakantie nog leuk vinden? Ik blijf het me afvragen. Om dat ik mezelf heel vaak moet knijpen. Heel vaak denk ik nog;" ik ging met zijn vijfen op vakantie en kwam met zijn vieren weer thuis." Geloof jij het? Geloof ik het! Ik vind het nog steeds bizar en gewoonweg raar.

Helaas wel waar.

Pasen 2010

Ik wil iets schrijven over Pasen. En wat dat feest voor mij betekent. Hoe belangrijk en bijzonder en één van de mooiste diensten van het jaar ik de paasnachtdienst vind. Hoe mooi, om dat in die dienst de hoop centraal staat.

En hoe ik me voelde toen ik afgelopen zaterdagavond en zondagmorgen weer in mijn eigen kerk was. Een mengeling van volkomen mezelf voelen, ergens helemaal op je plek zijn, zo blij en hoopvol en zo ontzettend rouw. Zo ontzettend dat stuk gemis. Het besef van het niet zonder gemeendschap kunnen. Het besef van altijd ergens dat stukje eenzaamheid houden. Simpelweg omdat mijn wederhelft dood is.

Pasen. Waar God liet zien sterkter te zijn dan de dood.

Ik wil er graag iets over schrijven. Maar het lukt me (nu) niet.

Daarom mooie plaatjes. Die op één of andere rare manier wel een deel van dat verhaal laten zien. Ik weet niet goed waarom. Omdat het lente, leven en hoop laat zien? Omdat het Liefde, vriendschap, welkom zijn laat zien? Omdat het puur is? Omdat het de zus van André is en ik zo veel van haar en haar gezin hou? Omdat ik me fijn voel daar en omdat ik heel duidelijk voel dat André boven haar en mij was?

Omdat omdat omdat misschien misschien en wellicht?

Ook omdat het 'gewoon' hele mooie plaatjes zijn!

Heimwee

Knuffels

Heb ik nodig. Die van het soort hierboven zoals ik een paar jaar geleden scrapte. Maar nog meer van een ander soort.

Anders red ik het gewoon niet.

Wij gaan verhuizen

Volgende week. En ik kan er niet zoveel over kwijt. Niet zozeer kunnen doordat het allemaal informatie is die ik niet wil delen op het weeweewee. Ik kan het niet omdat ik er emotioneel nauwelijks toe in staat ben.

Het is te groot, te pijnlijk, te verdrietig.

En het is koud mensen! Ik dacht van de week na het zien van het weerbericht: hunk??!!! We gaan toch niet weer sneeuw beleven? En we beleven alweer sneeuw, met harde koude wind. Ik ben er wel klaar mee. Ik heb het al niet zo heel erg op kou, maar nu wordt ik gewoon niet meer warm.

En daarom was er vandaag, door alle emo en door alle kou, maar één ding wat ik kon doen:

Hij is jarig

Mijn lieve Lief. En ik kan niet bij hem zijn. Terwijl dat nu juist vandaag even heul heul heul erg nodig is. Soms zitten dingen tegen en 'dingen' houden zich niet aan pauze dagen omdat je jarig bent.

Daarom en daarom, laten jullie een reactie achter voor mijn lief? Omdat hij jarig is en omdat ik hem graag alle kleine warme zonnenstraaltjes wil geven die ik kan bedenken.

Enneh lieffie: Gefeliciteerd en zaterdag vieren we feest. Hoe dan ook. Omdat het leven, ons leven, jouw leven het meer dan waard is om gevierd te worden. Ik hou van je!

Woordeloze woensdag

maar ik heb geen plaatje. En wellicht ook geen woorden, al twee weken niet meer. Wat waarschijnlijk ook zo fijn is van woordeloze woensdag, want dan gebruik je eens geen woorden, maar plaatjes om je gevoel, gedachten of gebeurtenissen mee te delen.
Maar zoals ik al zei; geen plaatjes.

Heb nog wel wat gefotoot de afgelopen twee weken, maar die zitten nog in het toestel. En zoals ik al twee weken geen zin, puf en woorden heb, zo heb ik ook geen zin en puf om die foto's in de computer te laden. Alles (nou ja, veel!) is gewoon een drempel. En ik ben erg goed in drempels. Maak altijd heel veel dempels, waardoor er soms helemaal niks meer gebeurt (Hoera voor Lief, die in sommige opzichten totaal het tegenovergestelde is. Hoezo elkaar aanvullen?!).
Drempel voor de foto's in de computer laden is: er zitten zoveel filmpjes bij en dat duurt lang en als ik ze op youtube wil zetten om hier te kunnen laten zien duurt het helemaal lang. Dus in plaats van er gauw aan te beginnen, doe ik dus helemaal niks!

Wat ik wel heb gedaan?
Veel van de vakantie bij Lief doorgebracht. Bezig geweest met inrichting van kinderkamers. Merel heeft nu haar pip behang in haar nieuwe kamer (denk hier een foto bij), met een nieuw lichtblauw bed ervoor (denk hier een foto bij), met een mooi nieuw dekbedovertrek (denk hier een foto bij) en een witte sprei met zilvere glitters (denk hier een foto bij) en twee witte langharige schapenvachtjes voor op de vloer of op bed (denk hier een foto bij) en lief heeft gisteren haar kast in elkaar geikeaad (denk hier een foto bij.... niet van kast, maar van spierspanningen in armen enzo...hmmmmm!), en ik heb kastknopjes gekocht voor haar nieuwe kast en een lamp en gordijnstof (denk hier een foto bij).
Joris zijn kamer heeft een kast (denk hier een foto bij) en na lang wikken en wegen en dubben en huilen (ja ja overal zitten herinneringen en emoties aan) hebben we voor Joris een juniorbedje gekocht. In dezelfde lijn als zijn ledikantje. Ledikantje met veel liefde uitgezocht en in elkaar geikeaad door Andrélief, juniorbedje in elkaar geikeaad met heel veel liefde door Lief (nuchter opgeschreven, duizend tranen om gelaten). Nu slaapt Joris in een echt bedje bij Lief, met een echt dekbedje, met een echt dekbedovertrekje (denk hier de allerschattigste foto bij die je je kan bedenken). Ook heb ik voor Joris zijn kamer een behangboom gekocht die als hij wordt geleverd geweldig gaat staan op de witte muur in zijn kamer bij de rest groene muren (denk hier alvast een foto bij).

Nou, dat heb ik zo'n beetje gedaan. Dat en nog veel meer.

Zo, woordeloze woensdag!

Totááál over mijn grenzen heen

Werd me gisterenmiddag dan toch zelf ook wel duidelijk moet ik ergens diep van binnen toegeven.

Ergens in deze 15 maanden alleen moeder zijn ben ik mijn grenzen zo vaak overgegaan dat ik nu niet meer kan overzien waar dat is geweest (nee duh Fleur, het was namelijk zooo vaak dat er ook geen duidelijk aanwijs punt voor is....muts.). Lief zei het zo mooi eigenlijk. Hij zei dat ik al tijden met twee benen op de grens sta. Eén been erin en één been erover. Tja, zo is het eigenlijk wel.

Zooooo over mijn grenzen dat ik er niet meer over kan bloggen. Het zijn teveel dingen in mijn hoofd die ik niet meer kan uiten in verwoordingen of verfotoo-ing op mijn blog zoals ik zo graag doe. Om mijn gedachten op een rijtje te zetten en mijn hoofd leeg.

Nu kan het zich alleen nog maar uiten in dikke tranen, ernstige vermoeidheid en een soort van labiel gedrag.

Totaal geen inzicht meer zou je zo zeggen.

En toch....

Ik weet hoe het komt dat ik nu een soort van inzink.

Dat is omdat ik me weer af en toe een meisje voel en niet meer alleen maar een mevrouw, zoals na het overlijden van André. Dat is omdat ik me weer vaker een meisje, geliefd, geborgen en veilig voel. Dat is omdat ik mij weer emotioneel thuis voel.

Dat is omdat hij aan mij heeft gevraagd of ik met hem wil trouwen.

En ik heb ja gezegd!

(En dan vind ik dit een mooie gelegenheid om van iedereen, ja u hoort het goed ie-de-reen, die ik ook irl (in real life) ken, al is het dan maar van ver of wat dan ook, om van u allen een reactie te krijgen op dit bericht. Weet ik ook eens wie er allemaal mee lezen hier. Want dat dat veel meer mensen zijn die ik ken dan ik eigenlijk weet is me inmiddels wel duidelijk. En jullie weten nu best wel een beetje boel van mij. Kunt u best iets kleins voor terug doen toch? O ja, en alle mensen die ik niet irl ken mogen ook reageren hoor, zoals jullie gelukkig veel vaker doen, graag zelfs. Heb ik ook wat te doen tussen het tranen proeven door.)

Geboortedag

Liefje,

We maken appeltaart morgen van de appelboom in de tuin bij B&M.
En 's avonds komt de knokploeg met mannen. Gewoon om gezellig bij elkaar te zijn.

En ik mis je. Want op je verjaardag hoor je thuis te zijn. Hoor ik al weken te denken wat ik voor je zal kopen. Hoor ik nu het cadeautje in te pakken. Te overleggen of we slingers zullen ophangen. Wat we natuurlijk doen, omdat het ook leuk is voor de kinderen (en voor mij, want ik hou van dat soort kinderdingen. Ben zelf wat dat betreft nooit volwassen geworden).
Nu brand mijn kaarsje bij jouw foto.
En het kaarsje in het houdertje met de 5 mensfiguurtjes.

Maar eigenlijk heb ik je vorige week het meest gemist. Want al jaren vieren Fiene en ik onze verjaardag samen in mei. En jij en Merel je verjaardag samen in september. Maar nu vierde ze dat alleen. Zonder jou. Want jij verjaart niet meer.

Maar het blijft je geboortedag.


En ik kreeg mooi bloemen vanavond. Voor jouw geboortedag.

Love you!

Zonnenstraaltje

Even alleen maar kijken

Kijken, voelen en de liefde absorberen.

De zonnenstraaltjes van liefde is het enige wat mij nu nog overeind houdt.

(Even negerend dat ik vraag: 'krijgt mama kus?' en Joris dan heel stellig zegt: 'Nee'. Ik weer vraag: 'krijgt mama een knuffel?' en Joris dan zegt: 'uhmmmmm nee'. Zucht. Ik bedoel natuurlijk ook te zeggen dat het niet alleen de liefdesstraaltjes van hem zijn die mij nu nog overeind houden....)

Trots

Ik kijk naar Joris.

Ik kijk wel vaker naar Joris. Dat moet ook wel. Voor je het weet is hij de trap op geklommen, uit zijn stoel geklommen, op het trapje in de tuin geklommen, heeft hij de wii remote verstopt, de televisie aangedaan, de telefoon ter hand genomen, zijn brood op de grond gegooit, zijn blote lijfje met poepbillen van de commode kussen op het grote bed gegooit....

(edit: de babyfoon in de bak met water buiten gegooit.....hmpfrlggg)

Maar soms kijk je ergens naar en zíe je ineens iets.

Vandaag zag ik dat Joris groter wordt. Dat hij een dreumes is. Dat hij de wereld ontdekt. Hij staat, hij loopt en hij kijkt naar mij. En hij is trots. Zo kijkt hij ook naar mij. Hij kijkt trots.

En vandaag zag ik in Joris zijn trotse ogen hoe trots André nu zou zijn op Joris. En dan doet het pijn en verdriet (eigenlijk raakt het je ineens als een kanonskogel en wordt je gewoon van je voeten afgeblazen) te weten dat André dit niet kan zien. Dit niet kan meemaken. Los van het feit dat ik dit met hem wil delen, dat we samen trots kunnen zijn.

Naast het feit dat ik trots op Joris ben, is Ron ook trots. Als ik naar hém kijk zie ik trotse papa ogen. Trots omdat Joris loopt, trots omdat Joris op schoenen loopt, trots omdat Joris trots is.

(Meer dan pijnlijk dat ik dit soort foto's niet van Joris met André heb. Meer dan blij dat ik dit soort foto's van Joris met Ron heb. Eenvoudig...? Wel heel erg waar!)

Weduwe

Er zijn aan het 'weduwe zijn' niet zo heel veel dingen te veranderen. De pijn, het verdriet, dat waar je allemaal doorheen mag (moet) gaan. Kwestie van maar ondergaan anders brengt het je helemaal nergens. Alleen maar dat de pijn en het verdriet er in alle hevigheid blijft.

En dat is best frustie zullen we maar zeggen. Het feit dat je dáár niet zoveel aan kunt doen.

En weet je wat ik dan wil?
Schoppen tegen kleine futiliteiten. Gewoon omdat je dan wel iets kunt doen.

En dat ga ik nu even doen.

Dat schoppen.

En recalcitranteren (geen woord, maar juist daarom!).

En futiliseren (ook lekker geen woord. PUH!).

Het gaat om het volgende:

Het woord weduwe.

BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!!!!

Ik zocht er een plaatje bij op google. Dat er een beetje uitzag wat het woord weduwe bij mij oproept. Nou ik vond een hoop, maar geen plaatje die mijn lading dekt.

Ja eentje. Maar dat was een plaatje van de weduwe van Hitler ofzo of één of andere nsb'er. Vond ik ook weer net iets te eh......

Dus dan maar even hier en bij deze:

Ik heb een gruwelijke grafse kotshekel aan het woord weduwe.

Kijk: zo kan een weduwe (en haar weduwnaar) er (ook) uit zien:

Hoe een lekkere lunch toch nog bagger eindigde

Letterlijk dan he?! Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Hoewel ik er geen beeldmateriaal van heb verzameld, daar was het einde echt te veel bagger voor. Maar goed, doe ik het bijna toch.

Gisterenavond hebben we alweer lekker buiten in eigen tuin gepicknickd. Dat vind ik het allerallerallerfijnste van zomer; 's avonds op een kleedje met een goed gevulde salade, stokbroodje, komkommertje en nog meer van dat snoepeten. Kinderen ook op het kleedje en het einde van de middag vanzelf in de avond over zien gaan.

Grote bergen fruit had ik gisteren gekocht en vanmorgen met de blauwe lucht in mijn hoofd veel daarvan schoongemaakt.

De meiden gehaald van school en met een restje pasta salade met zalm van gisteren, fruit en andere lekkere lunch dingen gingen wij aan tafel.


Je ziet de kinderen kijken: "Jemig, die maakt ook overal een foto van!" (hmmm nou ja, ze dachten het niet alleen, ze zeiden het ook...). Dat komt doordat ik me helemaal niet zo blij van binnen voel als ik zo graag zou willen. Door de blauwe lucht en de zon en het fruit en de salade weet ik dat ik me blij en gelukkig zou moeten of kunnen voelen. En dat doe ik ook wel een beetje, maar niet zoals het me vroeger die bijna volmaakte gelukzalige lach in mijn ogen bracht. Daarom maak ik er een foto van. Zodat ik wel wéét dat die fijne dingen er zijn. En als ik het dan zie en me ervan bewust ben dan helpt dat. Een beetje.

En Joris at vrolijk mee van de pastasalade.

En Joris at ook een boterham met pindakaas. En toen begon mijn blog een beetje op die van Joeltje te lijken. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik bijna direct aan haar moest denken. Joris at dus die boterham met pindakaas en concentreerde zich eens goed. Naar later bleek niet alleen op zijn boterham met pindakaas. Ik had dus zogezegd wel door dat hij meer aan het doen was dan enkel en alleen eten, maar ik dacht dat lossen we straks wel even snel op.

Het moment van uit de stoel tillen kwam. Even had ik nog niks door, maar toen ik zijn broek uit deed had ik het door hoor! Jemig de pemig! Daar is Mister T. van Joeltje dus echt nog niks bij. Hij had zowel rechts tussen de benen door als gewoon achterlangs de rug op zich helemaal volge-eh-pindakaast! En doordat hij zo groot is en niet altijd meer wil blijven liggen zat het binnen de korste keren niet alleen op zijn billen, benen en rug, maar ook op zijn voeten, zijn buik en zijn nek. Daar hielp geen pak billendoekjes meer tegen of voor. Ik meen dat Joeltje (hebben jullie al door dat ik bij elke link een ander logje van haar heb gelinkt. Allemaal logjes over haar grootste passie in het leven. Poep dus.) het eens had over poep tot zijn navel. Ha! Dat is peanuts of pindakaas dus eigenlijk! Mijn Mister J. zat dus gewoon van boven tot onder van achter en voren onder. Nu is Mister T. geloof ik een maand of 10 en heeft Joris ook wel 5 maanden voorsprong. Ik zou dus zeggen Joeltje: maak je borst maar nat!

Kijk hem daar eens onschuldig zitten

Ja, toen zat hij weer met schone luier en schone kleren aan. En kon ik mijn zoveelste was gaan draaien.

Hoewel, aan de blik in zijn ogen zie ik toch wel enig schuldgevoel. En sinds ik ben begonnen dit logje te schrijven (en dat kostte even wat tijd kan ik je zeggen, want ik heb in Joeltje haar log lopen speuren naar poepverhalen...) is Joris opvallend zoet en stil aan het spelen. En dat terwijl hij tot het baggeravontuur toch behoorlijk jengelend aan mijn rok stond te trekken.

Werpt het toch nog zijn vruchten af, zo'n man alleen in huis met 3 vrouwen. Hij weet met zijn 15 maanden al dat er tijd is om te schijten en tijd om te zwijgen.

Als hij nu ook nog met de chocolade aan komt kruipen is mijn opvoeding geslaagd.

Vaderdag-André

Hier komt nog een blogje te staan. Het zit in mijn lijf, zit nog niet in letters. Ik loop er al een week of wat mee. Het kan er niet uit.
Ik was met iets anders bezig en kwam voor de zoveelste keer dit nummer van Marco Borsato tegen. Dit k** nummer die ik dus niet kan horen. Want dit nummer geeft mijn pijn weer als ik denk aan André en Fiene en Merel. Er zitten stukken tekst in waarbij ik dus standaard moet huilen. Gewoon altijd en niet expres. En toch (of en dus?) zet ik het hier neer.
Staat er alvast iets van mijn gevoel.
Maar er komt nog iets met tekst en foto's. Ofzo. Of niet. Ik weet niet. Ik wil wel. Alsof ik daarna pas weer verder kan gaan ofzo.
Misschien morgen. Want morgenmiddag ga ik met Merel naar het graf van André. Gaan we zijn 'tuintje' maken.
Wie weet....

En tot die tijd dit afschuwelijke nummer:

Overtreffende trap van moe

ben ik.

En om dat kleine jongetje niet te hele tijd huilend aan mijn been te hebben hangen, kreeg ik ineens de ingeving om de draagdoeken parade weer van stal te halen. Nu had ik de 6 meter lange weer terug aan Pien gegeven (maar hé, zag ik niet op je blog pienus dat jij zo'n hele mooie regenbogerige had gekocht en dus de blauwe niet meer gebruikt??? :-) ), de ringsling heb ik nooit voor elkaar gekregen op mijn rug, dus werd het de mai tai of hoe dat ding ook mag heten (was mai tai niet gewoon zo'n meiden groep uit de jaren 80?).

Het kost even wat, moet nog even flink puzzelen hoe die het lekkerst zit, maar ik kon wel even de tweede mand strijk afmaken (en nu nog 2 te gaan.....;-( )

En ach, het plaatje is dan wel weer koddig

(En met deze geldt wel; ben blij dat ik zo enorm ben afgevallen, want het vet puilt aan alle kanten overal tussendoor. Dus kind rustig en stil, maar echt charmant is anders.)

Addicted to crying

1001 dagen van rouw

Vanavond ga ik naar een lezing van Karin Kuiper. Ik heb al wel eens eerder over haar geschreven, want haar boek geeft erg veel herkenning.





Zo heeft zij ook een hoofdstuk geschreven over wat voor rare dingen mensen wel eens zeggen tegen verweduwden. Zo zei ooit iemand tegen haar: 'Je wist toch dat hij dood zou gaan? Ik zou denken dat je er dan nu wel overheen was!'.


Nog een paar citaten:


'En ze ging maar door. Over dat ze niet begreep hoe ik het volhield, en dat zij het nooit zou overleven. Dat het te erg zou zijn en dat ze zelfmoord zou plegen... Mijn kinderen stonden achter me. En ik kon alleen maar denken dat ik hier zo snel mogelijk weg moest!'


'Als er nog één mens tegen me zegt dat het zo maar beter is, ga ik braken! Hoezo beter? Het best zou zijn als hij gewoon bij ons thuis was, bij mij en de kinderen!'


'Je kunt beter weduwe zijn dan gescheiden...'


'Een vriendin belde me om te laten weten dat ze aan me zou denken op de eerste sterfdag, omdat ze wist "dat het een moeilijke dag voor me zou zijn". Alsof de andere 364 dagen een eitje waren geweest!'


'Iemand zei: "het kostte me een jaar voordat ik over de dood van mijn hond heen was, dus het zal ongeveer een jaar duren voordat je over de dood van Ruud heen bent." En ze maakte geen grapje.'


'Ze had het maar over "je ex-man". Welke "ex"? Ik heb geen "ex".'



Nu heb ik persoonlijk wel een hoop onhandige uitspraken gehoord, maar nooit zo extreem. Tot ik vorige week in de supermarkt was. Ik stond (week!)boodschappen te doen met 4! kinderen. Drie van mezelf een een vriendje van Fiene. Ik kwam een oude buurvrouw tegen. Ze sprak me aan dat ze 'het had gehoord' en toen keek ze me heel serieus aan en zei: 'daar kom je nooit meer overheen.' Ik dacht 'dank je wel' en wist niet hoe snel ik weg moest komen. In gedachten dankte ik deze vrouw voor de bemoedigende woorden.

Nu was dat hele boodschappen verhaal een behoorlijk succes (4!kinderen vrolijk door de supermarkt lozen en dan ook nog met bijna alles wat je nodig hebt thuiskomen) waardoor ik door deze ontmoeting niet echt van mijn stuk was. Ik heb er later met een vriendin hartelijk om kunnen lachen.


En toch is het fijn dat ze me aansprak. Want dat is nog altijd beter dan genegeerd worden.

Kleine kindjes...

worden groot en blijven gelukkig ook klein, maar worden wel groot.

Zo is dit ventje ineens (nou ja....) 14 maanden oud en voor het eerst naar de kapper geweest. Hij heeft nu echte peuter haren. Zijn babyvlasjes zijn eraf en daaronder zat een stevig bosje verborgen. Hij mag (moet) nu heuze gel gaan gebruiken. De donkere plukjes zijn eruit geknipt en is nu net als zijn zussen toen waren een stukje blonder geworden. Hij zal vast, ook net als zijn zussen, weer wat donkerder worden. André en ik waren en zijn immers ook donkerhaarkleurig.

foto genomen bij en door opa en oma molen (omdat ze bij een molen wonen)

En ergens vond ik het naar de kapper gaan met hem en het resultaat emotioneel nog schokkender dan zijn eerste verjaardag. Zo onverwachts werd mijn baby een peuter en ergens had dit jongetje gewoon met zijn vader voor het eerst naar de 'herenkapper' gemoeten. Tsja....

En dan had je nog zijn grote zus Fiene. Wordt eind van deze maand alweer 8 jaar! Hoewel ze soms wel 18 lijkt: (Kijk dan man! Waar is haar vader die straks al die opgeschoten rotjochies op brommertjes bij onze voordeur vandaan slaat?!!)

En gelukkig is die grote zus van bijna 8 jaar ook nog lekker bijna 8 jaar en kan ze met haar zusje van 5 (en een halluf!) heel veel plezier hebben.

Zucht zucht zucht. Mijn kleine kindjes zijn nog klein, maar worden soms ineens zo snel groot. En dan mis ik hun vader zo. Ik mis het met elkaar zuchten en het samen bekijken van je kleine kindjes die groot worden.

Kan niet wachten tot mijn gezin zich straks heeft uitgebreid tot 6 personen. Kan ik in de tijd weer samen gaan verzuchten over het groter worden. En mag ik over nog zo'n schatje mij gaan verzuchten.

Zucht............