Feestje(s)

Eerste feestje

Tweede feestje

Derde feestje

Rouw geluk

Maandag wordt ze 9 jaar. Onze....mijn eerstgeborene. Het meiske dat mij moeder maakte. Het meisje dat ons ouders maakte. Het meisje dat ons tot een gezin maakte. Ach, gewoon zo simpel. Gewoon gezinsgeluk.


En al een paar dagen zit het niet zo lekker. Verjaardagsstress zal het wel zijn. Zoveel te doen. Oneindig veel boodschappen voor haar twee feestjes. Want mevrouw mag zaterdag haar oude vriendinnen ophalen voor een logeerpartij in haar nieuwe huis. Dus wordt er gegourmet, gechocoladefonteint, maskertjes en nageltjes gelakt, filmpje kijken, 'slapen', ontbijten. En maandag als ze écht jarig is, komen na school haar nieuwe vriendinnetjes mee naar huis. Filmpje kijken en patatjes eten ofzo. O ik hoop zo dat ik straks alle boodschappen in huis heb en dat ze het allemaal leuk vinden. Het zijn geen fancy feestjes in elkaar gedraait. Het is hopelijk een hele hoop gezelligheid en dat Fiene mag weten dat ik haar alle vriendinnen van de wereld gun.


En dan komt het moment dat je begrijpt waarom je zo'n verjaardagsstress hebt. Hoe het komt dat het in je hoofd simpelweg niet lukt deze festiviteiten op een rijtje te krijgen. Dat komt omdat het simpele gezinsgeluk waar het 9 jaar geleden mee begon er niet meer is. Niet meer bestaat. Weggenomen, weggerukt, gewoonweg weg.


Zal ik ooit nog eens weer gewoon kunnen functioneren?

Links voor staat ze!

Kijk An, ons meisje! Trots voor jou en mij samen.

Sneeuwplaatjes

Wat ze zeiden en deden dit weekend

Merel gaf me een knuffel en zei: "Mama, ik ben zo blij voor jou dat jij nu Ron kusjes kan geven. Eerst gaf je kusjes aan papa en nu aan Ron. Daar ben ik heel blij mee." Ik knuffelde haar terug en keek naar Ron. Ik fluisterde naar hem: "Welk kind bedenkt zo iets? En welk kind zegt het dan ook nog?" Ron zei: "Merel".
Vanmorgen zat ze zoals altijd naast me aan tafel. Ze keek naar mij en naar mijn kleren. "Mama, heb jij dat shirtje nieuw?" "Een beetje nieuw schat. Ik heb het al een paar keer aan gehad." Merel: "Het lijkt wel een beetje op dat shirt dat papa ook had. Dat hij naar de begrafenis ook aan had en dat nu in de kist zit." En ik stond perplex. Want ik had het blousje al een paar keer aan gehad en net gisteren bedacht ik precies hetzelfde als Merel. Hoe het motiefje dezelfde is als het lievelings overhemd van André waarin hij begraven is. Mijn kleur is donker blauw, André zijn kleur was bruin. En ik dacht: "Welk kind ziét zoiets?" Merel dus.



En hij dan. Joris. Als je gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik weet het zeker. Dit kleine knulletje ziet bijzonder mooie dingen. Dingen die wij niet (meer) (kunnen) zien. Als ik huil dan komt hij op mijn schoot. Dan wijst hij naar mijn traan en wijst hij naar de lucht. Dan zegt hij: "Díe!" Ik weet het zeker. Hij ziet daar bijzonder mooie dingen. En ik dank God dat Hij mij dat door mijn kleine Joris laat zien.



En zij dan. Fiene! Liep van het weekend de minimarathon in Eindhoven. Samen met Ron en Lucas. 3 km hardlopen. Een (echte!) medaille waard!

En dan hij. Lucas. Heeft niet alleen de minimarathon gelopen (3km dames en heren!), maar had ook weer golfles. Ja heus! Net als zijn papa (die ook wel weer een paar lesjes kan gebruiken. Sorry schat....grapje he?!) En niet overdreven om te zeggen dat hij het écht heel erg goed deed. Mooier nog om te zien dat hij het ook echt leuk vindt om te doen. Een stralend gezichtje: da's meer dan mooi om te zien.

Dat was zo'n beetje mijn weekend.

En hoe was die van jullie?

De meiden

Toch en alvast één fotootje, genomen door mijn tantetje en dus niet van de officiële fotograaf, dus daarom mag 't.

IK BEN TROTS!

Kleine dingen die mij gelukkig maken

Joris die op zijn rode stoeltje aan het kleuren is




Van bossen bloemen gekregen 13 augustus nieuwe samenstellingen maken die ik mooi vind (wél nadat de meeste bloemen uit de bossen uitgebloeid waren hoor. Niet dat je denkt dat als je mij eens een bos cadeau zou doen ik zodra je de deur uit bent direct aan het hergroeperen sla.)

Dagje familie

Wind in je haren, zon in je ogen, lucht in je hart

Ze vroeg om een pakje wickey

En heel even was ze weer 3 jaar.

Ik zag haar

Ik hoorde haar

En ze veranderde

In 3 jaar oud

En even voelde ik mij gelukkig.

There will be a day/ Ooit komt er een dag...!

Vaderdag 2009

But I hold on to this hope and the promise that He brings
That there will be a place with no more suffering

There will be a day with no more tears, no more pain, and no more fears
There will be a day when the burdens of this place, will be no more, we’ll see Jesus face to face

But until that day, we’ll hold on to you always

Tentoonstelling

Vorig jaar hadden de meiden op school als afsluiting van een schoolproject een tentoonstelling. 's Avonds mag je dan met je ouders naar school en langs alle groepen lopen om te kijken wat iedereen heeft gemaakt. Vorig jaar was het thema sprookjes en was Fiene verkleed als heks en Merel als Sneeuwitje.

Links van Fiene zie je mij met Joris in de draagdoek. Zo jong als hij was, gingen wij natuurlijk allemaal kijken naar de evenement. Ik bedoel; 's avonds naar school! Kan het nog geweldiger?

Vanavond gaan we weer. Weer tentoonstelling, afsluiting van het project bouwen. Joris gaat mee, ik ga mee, Fiene en Merel zijn er natuurlijk ook.

André, wat mis ik je onbeschrijfelijk veel!

You are the music in me