Wat ze zeiden en deden dit weekend

Merel gaf me een knuffel en zei: "Mama, ik ben zo blij voor jou dat jij nu Ron kusjes kan geven. Eerst gaf je kusjes aan papa en nu aan Ron. Daar ben ik heel blij mee." Ik knuffelde haar terug en keek naar Ron. Ik fluisterde naar hem: "Welk kind bedenkt zo iets? En welk kind zegt het dan ook nog?" Ron zei: "Merel".
Vanmorgen zat ze zoals altijd naast me aan tafel. Ze keek naar mij en naar mijn kleren. "Mama, heb jij dat shirtje nieuw?" "Een beetje nieuw schat. Ik heb het al een paar keer aan gehad." Merel: "Het lijkt wel een beetje op dat shirt dat papa ook had. Dat hij naar de begrafenis ook aan had en dat nu in de kist zit." En ik stond perplex. Want ik had het blousje al een paar keer aan gehad en net gisteren bedacht ik precies hetzelfde als Merel. Hoe het motiefje dezelfde is als het lievelings overhemd van André waarin hij begraven is. Mijn kleur is donker blauw, André zijn kleur was bruin. En ik dacht: "Welk kind ziét zoiets?" Merel dus.



En hij dan. Joris. Als je gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik weet het zeker. Dit kleine knulletje ziet bijzonder mooie dingen. Dingen die wij niet (meer) (kunnen) zien. Als ik huil dan komt hij op mijn schoot. Dan wijst hij naar mijn traan en wijst hij naar de lucht. Dan zegt hij: "Díe!" Ik weet het zeker. Hij ziet daar bijzonder mooie dingen. En ik dank God dat Hij mij dat door mijn kleine Joris laat zien.



En zij dan. Fiene! Liep van het weekend de minimarathon in Eindhoven. Samen met Ron en Lucas. 3 km hardlopen. Een (echte!) medaille waard!

En dan hij. Lucas. Heeft niet alleen de minimarathon gelopen (3km dames en heren!), maar had ook weer golfles. Ja heus! Net als zijn papa (die ook wel weer een paar lesjes kan gebruiken. Sorry schat....grapje he?!) En niet overdreven om te zeggen dat hij het écht heel erg goed deed. Mooier nog om te zien dat hij het ook echt leuk vindt om te doen. Een stralend gezichtje: da's meer dan mooi om te zien.

Dat was zo'n beetje mijn weekend.

En hoe was die van jullie?

Kleine dingen die mij gelukkig maken

Joris die op zijn rode stoeltje aan het kleuren is




Van bossen bloemen gekregen 13 augustus nieuwe samenstellingen maken die ik mooi vind (wél nadat de meeste bloemen uit de bossen uitgebloeid waren hoor. Niet dat je denkt dat als je mij eens een bos cadeau zou doen ik zodra je de deur uit bent direct aan het hergroeperen sla.)

Dagje familie

Wind in je haren, zon in je ogen, lucht in je hart

Blik in de toekomst

En dit is dan natuurlijk geen blik in de toekomst. Dit was gewoon vanmorgen. Een gewone zaterdagmorgen en Joris en Lucas spelen samen. Maar zo gewoon is dat voor mij dus niet meer. Gewone zaterdagmorgens zijn voor mij nog de gewone van toen met André. Beetje uitslapen, beetje aanklungelen, kopje koffie met Bart en Miranda of een heel laat ontbijt, André met de meiden naar de markt, kaas kopen bij de kaasboer, lekkere broodjes bij de bakker, vaak toch ook wel een bloemetje. Zo dus gewone zaterdagmorgens.
Nu is dat niet meer. En er is ook nog niet echt een ander gewoon. Want de ene keer zijn we hier, de andere keer in het 'verre zuiden', de kinderen vermaken zich de ene ochtend heel goed, de andere niet. Soms hebben we plannen, soms niet. Soms is je huis een puin van de hele week rouwen, soms is zijn huis een puin van de hele week rouwen en werken en schipperen en dan is de zaterdagmorgen meer een puinruim moment waarin niemand zich nog echt lekker voelt.

Maar dit filmpje,



dat geeft een blik in de toekomst. Hoe de 'broertjes' samen spelen in hun huis (dus niet of in het ene huis of in het andere, maar in hun beide eigen huis) met hun eigen spullen. Hoe wij als gezin van 6 een nieuw gewoon hebben ontwikkeld waarin iedereen zich lekker voelt. Waardoor de zaterdagmorgen weer een moment van écht weekend is geworden.