Nóg meer van mij?!!

Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen

dinsdag 22 mei 2012

Ken je dat?

Ken je dat, dat je op vakantie bent geweest (bijvoorbeeld met je zus naar Israël, omdat je daar familie hebt wonen en er een bliksembezoek hebt gebracht van 5 dagen, waarbij je eindeloos hebt gekletst en bijgepraat en geen enkele echte touristische plek hebt aangedaan, nou ja slechts ééntje, omdat dat toch vlakbij bij het huis van grote neef was en waarbij je witte benen voor het eerst weer een beetje zonlicht mochten aanschouwen en waarbij je in 5 dagen zo'n 25 uur hebt geslapen, maar waarbij je toch helemaal vol energie (niet letterlijk, maar het soort van innerlijke energie) van terug bent gekomen). Dat je dan helemaal dol raakt op het eten van dat land?


Dat je dan ook humus (spreek uit: goemoes ;-) ) wilt maken en met pitabrood wilt eten? Dat je dan ook altijd salades bij het eten wilt? Dat je dan ook zulke zachte smaakvolle avocado's wilt eten die je gewoon kunt uitsmeren over je boterham (tomaatje erop, beetje peper en zout!)? Dat je dan ook grote schalen eten wilt maken met hele stukken kip, aardappel, wortel, uien en alle groenten die je maar kunt vinden in een pan met couscous erbij? Dat je dan ook je thee wilt aanmaken met je versgeplukte kruiden uit de tuin?

Dat soort dingen.

Ken je dat?

Daarom ziet mijn 'fruitschaal' er sinds deze week zo uit:



(Klein detail; het door Joris geschilderde bloempotje met de pasgeplante bloembolletjes en het versje erbij wat hij al weken voor moederdag heel liefjes in mijn oor fluisterde...... zucht!)

zondag 26 september 2010

Grote mensenfeest

Ze had een afstreepkalender gemaakt, ruim een maand geleden. Ze had inmiddels een heuse schoolagenda gekregen, waar ze als één van de eerste dingen haar verjaardag in had geschreven.
En toen was het eindelijk zover. “Jullie komen mij ‘s morgens toch halen he?!”
Nou, ik kwam haar halen hoor. Die blik, die verwachtingsvolle ik-ben-eindelijk-jarig-blik, goud waard!
IMG_3220
IMG_3222
De lang op gewachte cadeautjes (met make-up koffer als groot succesnummer)
IMG_3225
IMG_3227
“Mama, mag ik ook zo’n taart met mijn foto erop?” vroeg ze toen we 3 weken terug op een andere verjaardag waren. Tuurlijk schat. Beetje teleurgesteld dat ze dat verkoos boven de door mama gemaakte taart. Aan de andere kant scheelde het ook wel weer een hele hoop werk. En dat is in deze tijden ook wel fijn.
IMG_3237
IMG_3239
Van opa Roeland en oma Els  had Merel al gaatjes in haar oren gekregen en ze kreeg de gekoesterde ‘pandora’ armband. “Maar oma,” had ze gezegd “krijg ik dan niet meer zo’n echt groot cadeau?” Dus had lieve oma Els een grote doos prachtig beplakt en nog wat ‘kleinigheidjes’ ingedaan. Zodat ze van opa en oma nog wel een GROOT cadeau kreeg.
IMG_3243
Samen met nichtje Verne wordt de professionele make-up koffer gebruikt. Die had ze natuurlijk die ochtend haal met haar enigszins jaloers kijkende grote zus uitgeprobeerd.
IMG_3245
Later in de middag vonden we het grootste gedeelte van de kinderschare plots terug op Merel haar kamer. Waar zij de dvd schermpjes (die we gebruiken als we op vakantie gaan) aan haar bed gemonteerd kreeg van ons en waar een dvd van ‘kinderen voor kinderen’ in zit.
IMG_3250
En tja, verder vergeet ik altijd op verjaardagen (in al mijn chaos en vermoeidheid en emoties in mijn hoofd) om foto’s te maken.
Maar gelukkig is er woensdag nog haar kinderfeestje. En dat wordt ongetwijfeld fantastisch. Dus van volgen er nog meer feest foto’s van mijn geweldige lieve Merel, die met haar 7 jaar toch ook al wel een hele grote meid aan het worden is.

donderdag 27 mei 2010

Rouw geluk

Maandag wordt ze 9 jaar. Onze....mijn eerstgeborene. Het meiske dat mij moeder maakte. Het meisje dat ons ouders maakte. Het meisje dat ons tot een gezin maakte. Ach, gewoon zo simpel. Gewoon gezinsgeluk.


En al een paar dagen zit het niet zo lekker. Verjaardagsstress zal het wel zijn. Zoveel te doen. Oneindig veel boodschappen voor haar twee feestjes. Want mevrouw mag zaterdag haar oude vriendinnen ophalen voor een logeerpartij in haar nieuwe huis. Dus wordt er gegourmet, gechocoladefonteint, maskertjes en nageltjes gelakt, filmpje kijken, 'slapen', ontbijten. En maandag als ze écht jarig is, komen na school haar nieuwe vriendinnetjes mee naar huis. Filmpje kijken en patatjes eten ofzo. O ik hoop zo dat ik straks alle boodschappen in huis heb en dat ze het allemaal leuk vinden. Het zijn geen fancy feestjes in elkaar gedraait. Het is hopelijk een hele hoop gezelligheid en dat Fiene mag weten dat ik haar alle vriendinnen van de wereld gun.


En dan komt het moment dat je begrijpt waarom je zo'n verjaardagsstress hebt. Hoe het komt dat het in je hoofd simpelweg niet lukt deze festiviteiten op een rijtje te krijgen. Dat komt omdat het simpele gezinsgeluk waar het 9 jaar geleden mee begon er niet meer is. Niet meer bestaat. Weggenomen, weggerukt, gewoonweg weg.


Zal ik ooit nog eens weer gewoon kunnen functioneren?

vrijdag 7 mei 2010

We keken en we luisterden

Zij was groot genoeg (en durfde....)


En dus ging zij (de held!) in de python!








En verder keken we.....



En luisterden we....




En voelden we...







Maar bovenal genoten we....



(Joris had roodkapje gezien 'kappie' en is zwaar onder de indruk van de sprookjesboom. Want die kende hij ook van de televisie! En jaha, ik maakte de eeuwige fout door schuin te beginnen, maar weet me nog aardig te herstellen ;-) )

maandag 5 april 2010

Pasen 2010

Ik wil iets schrijven over Pasen. En wat dat feest voor mij betekent. Hoe belangrijk en bijzonder en één van de mooiste diensten van het jaar ik de paasnachtdienst vind. Hoe mooi, om dat in die dienst de hoop centraal staat.
En hoe ik me voelde toen ik afgelopen zaterdagavond en zondagmorgen weer in mijn eigen kerk was. Een mengeling van volkomen mezelf voelen, ergens helemaal op je plek zijn, zo blij en hoopvol en zo ontzettend rouw. Zo ontzettend dat stuk gemis. Het besef van het niet zonder gemeendschap kunnen. Het besef van altijd ergens dat stukje eenzaamheid houden. Simpelweg omdat mijn wederhelft dood is.
Pasen. Waar God liet zien sterkter te zijn dan de dood.
Ik wil er graag iets over schrijven. Maar het lukt me (nu) niet.

Daarom mooie plaatjes. Die op één of andere rare manier wel een deel van dat verhaal laten zien. Ik weet niet goed waarom. Omdat het lente, leven en hoop laat zien? Omdat het Liefde, vriendschap, welkom zijn laat zien? Omdat het puur is? Omdat het de zus van André is en ik zo veel van haar en haar gezin hou? Omdat ik me fijn voel daar en omdat ik heel duidelijk voel dat André boven haar en mij was?
Omdat omdat omdat misschien misschien en wellicht?
Ook omdat het 'gewoon' hele mooie plaatjes zijn!

zondag 21 maart 2010

Joris zijn tweede verjaardag

Woorden heb ik gisteren al genoeg gebruikt.
Daarom: fotoimpressie!

This is how the magic start
Goedemorgen lieve jarige Joris


Cadeau op bed
Lange ochtend wachten tot het bezoek komt
Verjaardagstafel


Fotosessie











Kaarsjes uitblazen
(met rode ogen van het huilen, want zoveel mensen die voor je zingen...)


En zo zag het feestgedruis er zo'n beetje uit



Lekker met opa spelen
Sommige feestgangers hadden een enerverende dag
En 's avonds met wat blijvenplak feestgangers patatjes (frietjes) eten.
(blijvenplakfeestgangers hebben wel geholpen giga feestpuin te ruimen)

En zo'n dag.....

dinsdag 26 januari 2010

Voor mijn schone zus


Die vandaag de bizarre leeftijd van 35 jaar mag vieren. Een mooie dag voor één van de mooiste mensen die ik ken. André zijn lieve roodharige stijder. Met wie ik GODZIJDANK altijd verbonden zal blijven door André.
Met een traan en een grote lach. Gefeliciteerd lieve Pien.

dinsdag 15 december 2009

En toen....

had ik bij Lief uitgehuild (aan de telefoon helaas. Hope times are going to be much better very very soon!) over kerst en dat ik alleen even warme begrip nodig had, vervrouwde ik mezelf om met de kinderen gezellig te kunnen doen.
In het winkelcentrum het bestelde PIP behang opgehaald en toen ons mandje volgeladen met kerstkransjes en zuurstokken voor in de boom.

En als beloning lag er toen in de brievenbus i.p.v. een kerstkaart een veeeeeeeel betere post:

Pieneding, Pienemuts, PIENUS; you rock! A Lot!

vrijdag 4 december 2009

woensdag 23 september 2009

Alles is liefde

wil ik nu alleen nog maar denken.

Soms is er weer zoveel, te veel. En dan doe ik alleen nog maar aan liefde.



Muziek van Blof is voor mij samen met André.

Toen vroeg hij mij een tijdje terug of het ook muziek van hem mocht zijn. En toen werd ik blij. Want daarmee werd het ook gewoon muziek van mij.

En met 'alles is liefde' wandelen we vrijdag Merels 6de verjaardag in. Haar tweede verjaardag zonder haar vader, zonder André. En daarmee weer verse herinneringen aan 'toen 6 jaar geleden'. Dit soort herinnerigen maken zo eenzaam en alleen. Alleen André was erbij. Hij weet hoe het was voor mij. Hoe het was voor ons. En hoe ontzettend hij een een groot deel van de eerste belangrijke liefde voor je kind van mij heeft overgenomen. André en Merel. Alles is Liefde.

donderdag 17 september 2009