Mag je concluderen....

...dat als je 's morgens een tikkeltje aan de late kant met je kinderen in de auto zit terwijl de regen met bakken uit de hemel komt en jij de auto start en ziet dat er een rood lampje gaat branden en dat je dan niet denkt Gadverde*****K***%#$GRR***, maar koelbloedig het boekje erbij pakt, ziet dat het het lampje van de koelvloeistof is, al rijdend de temperatuur van de motor in de gaten houdend toch naar school gaat (hoezo struisvogel politiek), op school een vriendin vertellen die zegt dat ik dan even langs de garage moet en ik dan denk dat dát toch echt mijn eer te na is en dus in de stromende regen weer naar huis rijdend, ziet dat de temperatuur van de motor angstvallig richting rode gevaren zone komt, thuis gekomen het boekje er nog eens bij pakt, denkend dat het zo moeilijk toch niet kan zijn, in de garage op zoek gaat naar een fles koelvloeistof, het ook nog vinden (dank je André; ik wist wel dat je er altijd voor me zou zijn!), een paar uurtjes wacht tot de motor is afgekoeld, dan de motorkap opendoet, daar dus ook de juiste hendel voor gevonden hebt (in één keer dames!), de juiste dop eraf geschroeft hebt, koelvloeistof erbij hebt gedaan, er ook nog bij bedenkt dat je hier dan een foto van gaat maken voor je blog, dan de auto start om te kijken of het rode lampje nog brandt en tot je vreugde ontdekken dat die dus niet meer brandt, waarbij ik toch voorzichtig optimistisch mag spreken van een geslaagde actie.

Mag je dan concluderen dat het eigenlijk best wel een beetje g....g.....g (ik durf het nauwelijks uit te spreken, want iedereen (lees: mensen die niet in de weduweschoenen staan) denkt toch dat het minstens een jaar duurt voordat je weer met je hoofd onder je dekbed vandaan kunt komen en dan nog een jaar voordat je de deur weer eens uitkomt en dan nog een jaar voordat je weer voor je huis-tuin en keuken kunt zorgen en dat je dan als bij toverslag, dus na de magische drie jaar, je leven maar weer eens moet oppakken en dat het dán toch wel weer goed moet gaan), mag je dan dus voorzichtig concluderen dat het best goed gaat met me?

Eerste keer een 'feestdag'

Het is feest. Natuurlijk is het automatisch een feest als je kleine grote dochter 5 jaar wordt. Voor mij was het even afwachten of het ook feest was. En het was feest. Weet je waarom? Om familie, vriendschap, liefde en geluksmomenten. Dat is het leven. En ik wíl leven!

Doe wat je altijd doet

Niet gewoon

En toen kwam er na een aantal weken gewoon, een dag die niet zo gewoon is; vandaag is Merel jarig. Vandaag is Merel 5 jaar. En meisjes die 5 jaar zijn en jarig zijn, die stralen! Ook al huilt dat meisje veel van binnen en heeft ze een groot verdriet, zij heeft het vermogen om daarnaast ook intens blij te zijn.

En dus hebben wij voor deze grote stralende meid vandaag met heel veel liefde een ongewone dag.

De gewone dagen snap ik nu een beetje. Die zijn namelijk nooit meer gewoon, maar nu dus anders en dat anders wordt dan straks hopelijk weer een soort van gewoon (snaptu?). Op deze gewone dagen voel je de pijn en het gemis en brengen kleine vrolijkheden kleur in de dag. Dat kan ik zien (wat ben ik blij dat ik dat kan zien!) en dat maakt dat er tussen de wolken stukjes blauw zijn.

En dan nu die ongewone dag. Hoe zou dat dan zijn? Is dat een grote verdrietige dag en waarbij je voor je dochter een vreselijke nep, maar oprecht bedoelde glimlach voor op je gezicht zet? Is het moeilijk alleen slingers ophangen, cadeautjes in pakken, taart maken, versieren, de dag kleuren?

Nou, het is anders. Maar dat wisten we al. Ik wist al dat alles nooit meer gewoon zou zijn. Dus ook de ongewone dagen zullen nooit meer de gewone ongewone dagen zijn. En dus heb ik net als bij de gewone dagen gezorgd voor de support die ík nodig heb. Met een vriend slingers ophangen (en daar ook lol bij hebben. Ander soort lol, maar óók lol), smsjes gekregen en verstuurd, bezoek laten komen, eters uitgenodigd, kinderfeestjessupport geregeld, lekkere snoepdingen gekocht en een muziekje geluisterd waar ik vrolijk van wordt.

Mijn Merel is jarig; en dat is een feest!

(maar alleen je jarige toezingen, het 'hoofdcadeau' geven, denken aan toen-5-jaar-geleden en dat nu dus helemaal alleen moeten herbeleven, zonder hem met wie ik zelfs na deze bevalling, nóg een bevalling aandurfde..... Dat is koud en eenzaam.)

foto's

Gisteren dan toch de foto's die André nog had gemaakt met het fototoestel op de computer gezet. Ik had ze al wel bekeken en het is allemaal niet zo schokkend, maar gewoon. Het idee ofzo. Dat André dat nog heeft bekeken/gezien de week, de dag voor zijn hartstilstand.

En uiteraard heb ik daarna nog wel foto's gemaakt (al was het maar omdat Joris anders later een stuk van zijn babytijd heeft moeten missen qua foto), maar ik gebruikte gewoon dat ene simpele (hoewel?) sony dingetje.

Nee die van André dat was natuurlijk hét toestel. André hield erg veel van 'gadgets' en had ze ook nog wel eens zonder dat hij ze (in mijn ogen dan) nodig had. Maar fotograferen was toch wel echt zijn ding.

Ik weet nog dat ik er erg aan moest wennen toen we net verkering hadden. Stond hij constant met dat toestel op mijn neus. En dat hij me er nou steeds prachtig op vond staan, ik dacht er nog wel eens anders over. Na zo'n 1 1/2 jaar samen besloot ik dan maar om standaard te gaan lachen als hij wéér met dat toestel stond. En ik moet toegeven; dan wordt het wel leuker.

Uiteraard speelde dit zich allemaal nog af in de pre digitale tijdperk en het was zelfs zo dat André en ik samen in mijn ouderlijk huis een doka hebben gefabriekt en met de oude spullen van mijn vader veel foto's hebben ontwikkeld (en lang op zolder bleven hangen moet ik zeggen...'nee je kunt nu écht niet boven komen, de oranje lamp brandt! Dat betekend dat als er nu licht bij komt aaaaaalles is mislukt.... LOL).
Gelukkig vonden veel anderen dat hij ook goed en mooie foto's kon maken en zo heeft hij toch zeker 4 bruidsreportages mogen maken van vrienden en eigenlijk een soort van 5. Want op onze eigen bruiloft was het maar moelijk voor hem om de dingen uit handen te geven. (Overigens best goed gelukt hoor. En hij had nu eenmaal oog voor detail en omgeving, dus de foto's zijn mooi).

Ik heb me er nooit zo heel erg in verdiept. Vond het wel fijn om een goed toestel in huis te hebben en kreeg dankzij André ook wel oog voor wat mooi was, beetje compositie en iets van sluitertijd. Dat laatste heb ik overigens weer verdrongen.

Ons, oké eigenlijk gewoon zijn eerste digitale camera was dan ook degene die we nog steeds hebben. Hoewel André lang heeft gedroomd van een digitale spiegelreflex (totdat Bart er één kocht..... GRRRRRR en bleek dat het verschil eigenlijk wel meeviel) was hij toch nog wel tevreden met zijn Minolta Dimage A1 5.0 mega pixels en een optische zoom van 7x.

En daarmee heeft hij dus zijn laatste dag op aarde foto's meegemaakt. Die ik gisteren op de computer heb gezet. En op één of andere manier kijk je nu toch anders naar die foto's. Hij was ontspannen en tevrede, dat zag je aan wat hij heeft gefotografeerd. Hij was ook bezig met iets technisch uit te proberen (gezien het aantal van 10 foto's van hetzelfde onderwerp, steeds net iets anders in compositie en weet ik wat) en hij keek naar mij. Hij keek naar mij, hij keek naar onze kinderen. En ik denk (ik weet) dat hij gelukkig was. Met zijn fotocamera en met ons.

Gefotografeerd door André: woensdag 30 juli 2008 om 11.17 uur.

Anoniem

O ja en dan nog even dit:

Willen alle anonieme lezers die ik in het dagelijks leven ken, maar mij niet hebben verwittigd over de ontdekking van deze blog dan nu opstaan?!

(Hoi Peter!)

;-)

Joris

Ja sorry hoor; ligt het nu aan mij of is dit gewoon het meest liefste en schattigste jongetje met van die koddige zoen knuffelwangetjes ooit?!

En ook nog het zoetste jongetje ooit? Want al fietsend in slaap gevallen, nog een half uurtje door blijven slapen en daarna wakker geworden en heerlijk gaan spelen.

Hmmm misschien ergens heel heel heel diep van binnen moet ik even terug denken aan vanmorgen kwart over 6, ik herhaal: KWART OVER 6! toen ik wakker werd van een vrolijk ventje die al bluh bluh bluh mamamamamama aan het kletsen was. Ik bedoel; ik ben trots op zijn vlotte vocabulaire ontwikkeling, maar niet om kwart over 6 's morgens!

Merel

"Mama, mag ik deze kleren ook op mijn verjaardag aan ? Ik vind ze zooooo mooi!"

Tuurlijk schat

(scheelt mij weer winkels afstruinen naar een leuke, speciale merelachtige doch betaalbare (moeilijke combinatie....) jurk).

het zijn de kleine dingen

Weet je wat écht moeilijk is aan het feit dat je Liefde er niet meer is?

Niet de eerste keer de kinderen weer naar school brengen. Niet de eerste keer naar dat verjaardagsfeest. Niet de eerste keer naar de kerk. Niet het grote eet-bad-bed ritueel elke dag doen.

Nee dat is een verjaardagscadeau kopen voor je dochter en niet kunnen delen in de voorpret. Dat is de bekende weg in de auto rijden en bedenken dat je hier dus nooit neer samen zult rijden. Dat is je 's avonds afvragen hoe het komt dat Joris nu alweer huilend wakker wordt en het niet kunnen overleggen wat te doen. Dat is die ene veel te lege plek aan tafel. Dat is je kleine grote zoon die voor het eerst aan tafel zit en heel parmantig een stukje broccoli tracht weg te werken.

Dit soort dingen maken dat je je alleen voelt. Dat je alleen bént.

En hoewel de buuf met mij heeft meegenoten van het verjaardagscadeau voor Merel. Ik een vriendin heb gebeld wat ik nu met Joris zou doen en of zij babyneusspray in huis heeft. Mijn ouders regelmatig mee aan tafel zitten en Fiene en Merel het geweldig vonden dat Joris ook aan tafel zat. Dat is niet hetzelfde. Dat is niet hetzelfde als het delen met diegene waarmee je het eigenlijk delen wilt.
En dat heet dan geloof ik rouwen.

Kleine grote tegenhanger

Nou zeg... ik ga me bijna schuldig voelen na het lezen van reacties op mijn vorige post. Ik zeg bijna he!
Ik hoop dat iedereen wel heeft gezien dat het een citaat is uit het deze week verschenen boek van Karin Kuiper (zie ook http://www.jemagmijaltijdbellen.com/).

Hoe verdriet en pijn naast vreugde en blijdschap kan bestaan ervaar ik elke dag. Ik wist niet dat dát kon; zo'n intense pijn voelen de hele dag door en tegelijk blij kunnen zijn om dingen.

Mijn kleine grote man is daar zoals jullie zullen begrijpen een grote schakel in.

Vanmiddag met Joris op een kleedje gezeten in de tuin. Hij kijkend naar de bomen, spelend met een knuffelkonijntje en net als ik af en toe lezend in een boek. Ik lezend in de Kekmama. hé, ik mag dan sinds kort de flateuze naam van weduwe dragen moeten jullie daarbij eigenlijk ook denken aan oude omaatjes met grijze knotten, een rollatortje en één gebakje bestellend bij de bakker? maar ben nog behoorlijk KEK natuurlijk. Zonnetje op je huid en een vrolijke babbelend ventje naast je (voor wel een half uur lang!!).

Het was een behoorlijk goede tegenhanger van de 'hoe gaat het met je?' zin die ik vanmorgen voor de 1000ste keer naar mijn hoofd geslingerd kreeg en waar ik nu juist vanmorgen even helemaal genoeg van had (nou.... heb niet zo lekker geslapen, want Joris was wat onrustig, vanmorgen moesten we haasten want de meiden waren zo aan het treuzelen, op de fiets was het toch best een beetje frisjes en o ja MIJN MAN IS DOOD!!!).

Goed, dan kom je thuis, laat een paar tranen. Schrijft een stukje op je log over 'hoe je kan helpen', eet een boterham die je sinds tijden weer eens goed smaakt en zit in het zonnetje met je knulletje. Dan is het leven nog steeds k**, maar draagbaar.....net.

Wie mij wil helpen

Eigenlijk is het zo eenvoudig.
Wie mij wil helpen komt op een druilerige dag lekker een kop koffie drinken en gaat aan het begin van een lang weekend niet direct uit z'n werk naar huis, maar haalt eerst bij mij een glaasje wijn. Daarna duiken we samen de keuken in en maken we een echte maaltijd, die we met de kinderen opeten aan de gedekte tafel in de woonkamer.
Wie mij wil helpen, blijft na het eten om de kinderen een verhaal voor te lezen terwijl ik in de keuken opruim en de afwas in de machine zet, of zet de borden in de machine terwijl ik de kinderen naar bed toe breng. En dan drinken we daarna nog samen een kop koffie en voeren we een grotemensengesprek.
Wie mij wil helpen vertelt ook over de sores en het geluk in zijn eigen leven, omdat het 'gewone' leven mijn beloofde land is, het doel waar ik op af moet.
Wie mij wil helpen stuurt mijn kinderen een brief met een mooi verhaal over hun vader en hun moeder, of gewoon een kaartje om te laten weten dat ze hen niet vergeten zijn -ook niet nu tante Eef en ome Sjaak nooit meer langskomen omdat hun vriend, de vader van mijn kinderen, dood is.
Wie mij wil helpen gaat af en toe met ons naar het zwembad, zodat we samen kunnen zwemmn, die gaat met ons kamperen zodat we samen kunnen zingen, die gaat met ons naar de Efteling zodat we samen kunnen gillen, en die gaat mee naar de jaarlijkse uitvoering op school zodat we samen kunnen huilen om dat wat die afwezige papa allemaal moet missen.
Wie mij wil helpen, neemt mijn kinderen mee om verjaardagscadeautjes voor mij te kopen, geeft me twee keer per jaar een paar dagen 'kindervrij' zodat ik onbezord en onbelemmerd kan huilen, tieren en schreeuwen van verdriet. Die neemt de kinderen een middag zodat ik onbezorgd kan huilen bij het opruimen van zijn kledingkast en het lezen van zijn liefdesbrieven.
Wie mij wil helpen schuwt er niet voor samen met ons Sinterklaas en andere familiefeesten te vieren en helpt mij de kamer te versieren voor de kinderverjaardagen.
Wie mij wil helpen wordt tijelijk mijn geheugensteun en herinnert mij eraan dat het morgen verkleeddag is op school, dat de vuilnis aan de straat moet en dat de schoolreis nog niet betaald is.
Wie mij wil helpen denkt aan de verjaardag van wijlen mijn man, omddat hij nog steeds mijn ex niet is, en stuurt een kaartje voor onze trouwdag, die nu bitterzoet is.
Wie mij wil helpen geeft me een tegoedbon voor een massage of allerhande klussen in huis. Die bezorgt me een oppas voor een avondje uit, neemt de kinderen te logeren en gaat eens samen met hen het bos in.
Wie mij wil helpen slaat woordeloos een arm om me heen als ik moet huilen om Memories, die juicht mee als Oranje scoort tegen die Mannschaft, die zwijgt met mij mee als er wordt geschoten in Birma.
Wij mij wil helpen hoeft niet zo veel bijzonders te doen. Wie mij wil helpen, moet er vooral zijn...



(uit; je mag me altijd bellen van Karin Kuiper. www.jemagmijaltijdbellen.com)