Getagged

Dat gebeurt wel eens in blogland; taggen. Zoiets als; tikkie jij bent 'm. Gewoon spelen voor grote meisjes (en jongens? Bloggen die eigenlijk?).
Greetje van Sokssawat tikte mij.

Opdracht: Zoek in de vierde maand vanaf dat je gestart bent naar de vierde foto die je geplaatst hebt. Tag dan 4 andere bloggers.

Dat was mei 2006. Wat geweldig dat het juist deze foto is. Want deze meiden zijn mijn virtuele vriendinnen in het echt. Ja heus! Wij kennen elkaar omdat we allemaal in juni (goed, ik smokkelde want Fiene is van 31 mei) 2001 een kindje hebben gekregen. Inge kreeg haar tweede, de rest allemaal de eerste. En maar babbelen over flesjes, borstvoeding, luiers, boertjes, slaapjes. Hele grafieken werden er gemaakt over de groei en ontwikkeling van de kids. Na een jaar verdween het forum waarop we schreven en begonnen een privé msn groep. En zo hebben we al bijna 8 jaar dagelijks contact met elkaar. Wat begon met (oppervlakkig) kletsen over de kids, werd langzaam steeds meer over onszelf. Want zelfs wij vrouwen waren op een gegeven moment wel uitgepraat over de kinderen. Zeker toen ze ouder werden en niet elke poepluier meer groot nieuws was.
Zo stonden we elkaar bij tweede (en derde) zwangerschappen, pedagogische kwesties, verhuizingen, echtscheidingen, overlijden van geliefden, halve overspannenheden. Maar ook in de vele fijne momenten van het leven stonden we vooraan. Niet letterlijk, maar de eerste felicitaties voor verjaardagen kwamen toch meestal van één van deze meiden.
Door de jaren heen hebben we elkaar af en toe ontmoet. Niet zo heel vaak, hoewel we altijd roepen dat als we elkaar hebben gezien we dat eigenlijk vaker moeten doen.
Afgelopen zomer werd mij nog meer duidelijk dat deze virtuele vriendinnen echt niet gebakken lucht zijn. Zij stonden er met het condoleren na het overlijden van André en bij zijn begrafenis. Maakten lange reizen met bus en trein om een uur bij mij te zijn en een grote troostdoos te brengen, ik kreeg kaarten, smsjes en cadeautjes en ben met één van de meiden zelfs een weekendje in 'een huisje' geweest.
Met andere woorden; friends for life!

Deze foto is genomen op een mooie lente dag in mei in mijn achtertuin. Ik had een 'workshop' taarten decoreren gegeven en hier showen we de resultaten. Helaas was Sanne er niet bij.

En ik ben niet zo van het doortikken eigenlijk. Maar als je 'm ook graag wilt doen, laat even weten. Altijd leuk om bij iemand anders te zien!

Verhaaltje

Ik heb Pabo gedaan. Tja, ik moet er zelf ook vaak nog heel hard om lachen. Ik.Ben.Juf. Echt waar, een schoolsere studie dan 'de pabo' bestaat niet. André zei ook vaak: Nee ik heb gestudeerd (en voor de goede orde daar bedoelde hij dus de universiteit mee he. Tssggg; de bal!) jij hebt op school gezeten. Ik natuurlijk protesteren. Maar over de Pabo had hij eigenlijk wel gelijk. Zoveel kleine flutopdrachtjes voor zo weinig studiepunten. Zo heb ik vast ergens diep in het stof in een doos ver ver weg op zolder nog liggen; 1 sokpop, 1 poppenkastachtergrond, 1 gemacrameet (echt waar!!) dingetje en weet ik wat voor onzin we allemaal maakte bij tehatex (tekenen, handvaardigheid en textiele werkvormen). Ik was meer van de studievakken eigenlijk. Ontwikkelingspsychologie en vakken waarbij het ging om de theorie, onderwijskunde, ddat soort zaken. Nederlands was nog steeds mijn favoriete vak. Moedertaalverwerving; schitterend vond ik dat. Maar het meest genoot ik van het vak Nederlands; kinderboeken. En zo ontdekte ik waar ik punten mee scoorde als mijn stagebegeleider weer eens kwam kijken in de klas; altijd de les beginnen met een verhaal. Het liefst vertelt (nog meer punten scoren!). En zo heb ik in mijn pabotijd heel wat verhaaltjes bedacht en die arme kids mee lastig gevallen.

En nu heb ik weer een verhaaltje:

Meisje zit te kijken. Ze zit op het kleedje in de gang. Vandaag mag zij spelen in de bouwhoek. Meisje is dol op de bouwhoek. Het bouwen zelf is leuk, maar ermee spelen is het allerfijnste.
Vandaag heeft Meisje een paleis gebouwd. Het is best groot geworden en ze heeft er ook erg haar best op gedaan. Hier en daar niet helemaal perfect, maar het is dan ook de eerste keer dat ze zo'n groot bouwwerk heeft gemaakt. In de ogen van Meisje is het wel perfect. Het paleis heeft alles waarvan zij vindt dat een paleis moet hebben. Meisje is blij en tevreden en gaat spelen.

Als Meisje een poosje heeft gespeeld gebeurt er iets geks. Iets helemaal onverwachts en ze weet ook eigenlijk niet waardoor het komt. Zomaar voor haar kleine blauwe meisjes ogen, valt haar perfecte paleis in elkaar. Ze ziet het gebeuren, probeert nog wat te redden, maar uiteindelijk stort het hele gebouw in.

Gelukkig komen er meteen een paar kinderen uit de klas kijken. Zij zien het meisje met verschrikte ogen zitten en gaan gauw bij haar zitten. Ze zeggen wat lieve troostende woorden en gaan dan weer terug naar de klas. Ze mogen altijd maar eventjes in de gang bij de bouwhoek kijken, daarna moeten ze weer aan hun eigen werk. De juf komt ook even kijken. Ook zij is heel meelevend. 'Wat was het een mooi bouwwerk, wat had ze daar heerlijk fijn mee zitten spelen en wat vervelend dat het nu zomaar kapot was gegaan. Ja, daar kon Meisje ook niks aan doen.' Juf gaat ook weer terug naar de klas.

Daar zit Meisje. Tussen de brokstukken van wat eens haar mooie paleis was. Juf heeft gezegd dat ze dan maar een nieuw paleis moet bouwen. En dat gaat ze ook wel doen! Tuurlijk gaat ze dat doen. Daar is het spelen veel te leuk voor. Toch is het moeilijk om opnieuw een paleis te bouwen. Het vorige paleis was immers zo mooi en ze kan nooit meer zo'n paleis bouwen. Bovendien vindt ze het eigenlijk ook niet meer zo leuk om weer iets nieuws te moeten bouwen. Het spelen is wel fijn, maar weer dat bouwen.

Ineens is daar Jongetje. Net zo onverwacht als het paleis dat in elkaar was gestort. Ze heeft hem niet zien aan komen lopen, ze heeft hem niet gehoord, ze heeft ook niemand gezocht. En toch staat hij daar. 'Zal ik je helpen?' vraagt hij. 'Zullen we samen een nieuw paleis bouwen?'. Samen een nieuw paleis bouwen, denkt Meisje. Dat is wel veel leuker dan alleen bouwen.

Meisje en Jongetje zitten tussen de omgevallen blokken. Samen proberen ze een nieuw paleis te bouwen. Het is wel lastig, want de blokken liggen niet meer soort bij soort in de daarvoor bestemde bakken. Eerst maar eens een paar oude blokken aan de kant en dan voorzichtig de eerste blokken van het nieuwe paleis neerzetten. Meisje en jongetje zijn hard aan het werk. Soms dwalen de ogen van Meisje naar wat resten van het oude paleis. Dat was écht een mooi paleis toen. Dan kijkt ze weer naar de blokken die het nieuwe paleis gaan worden en naar Jongetje. Haar oude paleis komt nooit meer terug, maar het nieuwe paleis wordt vast prachtig.

En zo is Meisje samen met Jongetje niet alleen aan het bouwen in de bouwhoek, ze zijn ook dat aan het doen wat ze het allerfijnste vindt. Ze zijn aan het spelen.

Greetje is een scheetje!

En dat mag, zeker in het kader van 'zie de mooie dingen in het leven' en 'de positieve spiraal omhoog', wel gezegd worden.

Want Greetje van Sokssawat (en dat verdient gewoon een dubbele link) die kennik dus vanaf luiertasheugenis. Toen ik haar prachtige website ontdekte en ik vroeg of ze ook luiertassen maakte. Die maakte ze niet, maar wilde dat eigenlijk best in haar site opnemen. En samen hebben we toen 'mijn' luiertas ontworpen. Die toen ook nog eens precies de dag voor mijn bevalling afgeleverd werd door haar attente lief.

En toen gingen we op elkaars blog kijken en lezen en commentaar achter laten.

En toen ging ik van de week gewoon puur voor de heb leuke dingen bij haar bestellen. Ze maakt prachtige dingen en ook prachtige tassen. En ik ben een meisje en (dus) houd ik van tassen! En toen kocht ik ook nog lekker een paar soorten door haar heksengebrouwen theetjes.

En vandaag kwam het pakket. En dat verpakt ze dan zo leuk. Met leuke labeltjes aan de tas met zo'n lief gelukspoppetje eraan. En toen deed ze er ook nog een handgeschreven kaartje bij met nog twee extra dingetjes voor mij.

En toen verdiende Greetje Sokssawat gewoon een extra blogje vandaag!

(en nu niet meteen denken dat ze altijd extra dingetjes erbij doet he?! Het is natuurlijk wel leuk als ze uit haar kosten komt, marketing technisch gezien...)

Niet meer boos

Nee hoor, niet meer boos (hoewel... ik fietste vanmorgen toch redelijk mopperend langs die fijne weg naar school waar ouders ook alleen maar denken; als ik mijn kind maar uit de auto heb).

Tuurlijk is boos zijn ook goed. Hoort bij het rouwproces he, zeggen ze dan. Fases van het rouwen en bla en bla en bla. Ik geloof het allemaal wel hoor. Ik hou ook van dat soort theorieën. Maar als het jezelf betreft dan wil je graag niet in de theorieën passen, want ik ben namelijk een mens.
Maar goed, boos zijn hoort erbij. Verdriet ook en moe al helemaal!

Maar op een gegeven moment ben zelfs ik dat zat. Dan realiseer je je weer dat dat stukje pijn, de boosheid dat verdriet en die gigantische moeheid toch iets is wat nog een lange tijd bij mij zal blijven. En dan kom je in zo'n spiraal he?! Zo'n stomme neerwaartse spiraal. En ik was juist van de positieve kijk op het leven. Zelfs in alle ellende, toch de mooie dingen zien. Toch gewoon heel erg graag willen leven.

Dus dan maak je op een gegeven moment gewoon een besluit. Gewoon? Ja, gewoon. Je kan er heel moeilijk over doen, van dat moet je dan wel kunnen enzo. Maar een besluit nemen is soms gewoon doen. Niet zeuren, doen!

En dus besloot ik vanaf gisteren (Was blue monday! Grappig dat ik juist deze dag koos om mij even niet meer blue te willen voelen) weer in de opwaartse spiraal te komen.

Maandag is knokploeg dag. Een uitstekende dag dus om mee te beginnen.

En nu kan ik een heel rijtje gaan opnoemen wat er allemaal zo leuk is in mijn leven en dat is best heel wat (lieve kiendjes, Merel die voor zieke Joris een tekening maakt op school (smelt), lieve vriendinnen, zonnetje ging schijnen, gezellige afspraken in het verschiet en bla en bla en bla), maar ik kies er ééntje uit. Eéntje die op mijn blog soms een beetje onderbelicht blijft.

Maar als hij dit:

(= een heul heul heul duur fornuis)

overweegt te kopen samen met mij voor in onze nieuwe keuken (en dat ding is paars he!), dan kun je gerust spreken van echte liefde.

Dacht ik zo.

Boos

Ik ben boos. Boos omdat ik mijn stinkende best doe om 's morgens vroeg mijn drie kinderen gevoed, aangekleed, gewassen en op tijd op school probeer te krijgen (tenminste twee daarvan dan, die ander neem ik dan weer mee naar huis). Dat dat niet altijd zonder slag of stoot gaat en ik er regelmatig loei chagerijnig bij zit, dat de meiden heel stilletjes met jas aan in de gang aan het wachten zijn tot mama met haar boze bui de afwasmachine heeft dichtgeschopt, dat 'hoort' er dan bij. Ik ben boos omdat ik dan dus met dikke tranen achter mijn ogen op school aan kom, maar snel weer wegga als ik kids heb afgeleverd omdat ik het anders echt niet droog hou, dat ik dan dus ouders hun auto zie parkeren. Zo dicht mogelijk bij school, in de niet-parkeervakken zal ik maar zeggen, zodat ze met hun luie gat niet zo ver hoeven te lopen. Terwijl ik ver weg in de wijk parkeer en met een zware baby op de arm een stukje loop om veilig aan te komen (nog maar niet te spreken over de voorgeschiedenis thuis). Ik ben boos omdat toen ik terug fietste naar huis ik al zo 2 ouders op hun gemak met kids zag fietsen en dus veel te laat op school aan komen.
Ik ben boos omdat ik het allemaal alleen moet doen en mij wél keurig aan de regels probeer te houden (zo daar zijn in de vakken parkeren en op tijd op school zijn).
Ik ben heel heel heel heel heel erg boos!

Of eigenlijk ben ik gewoon verdrietig.

Verdrietig en heel erg moe.

Moe van het al zolang sterkt moeten zijn. Moe van het alleen voor mijn drie kinderen zorgen. Moe omdat ik het goed probeer te doen, maar het zo niet gaat zoals ik zou willen.

Ik ben zo moe van al het verdriet.

Ik wil niet meer sterk zijn. Ik wil dat er iemand komt en zegt dat het allemaal een nare droom was en dat het vanaf nu weer goed is.

Kleine André

Tja.......

Ik heb dat niet nodig....

Maar het is wel iets tastbaars. Een tastbaar bewijs van mijn André. Mijn André op wie ik zo ongelofelijk trots ben. Gewoon om wie hij was. Om de geweldige man die hij was. Geweldige echtgenoot, geweldige vader. Maar ook een geweldige Rijkswaterstater. En dat er dan in een éénmalig verschenen glossy van RWS in december zijn naam wordt genoemd, maakt dat ik niet nog trotser ben. Alleen maar dat ik heel blij ben dat hij niet vergeten is en wordt. Want vergeten dat kan en zal ik nooit.

André

Want dingen doen levert resultaat op. Tegenwoordig heeft RWS een systeem in gebruik dat alle werkzaamheden in Nederland helpt te plannen. Aan de wieg van Groot Onderhoud op de weg stond André Solinger, die in augustus 2008 is overleden. Hoeveel de weggebruiker aan hem te danken heeft, wordt volgend jaar helemaal duidelijk. Dan biedt de Nationale Databank wegverkeer gegevens over alle belangrijke wegen in het land. "Zonder André had dat niet bestaan," aldus Harry.

1 januari

Gelukkig had ik dat lieve ventje vast. Gelukkig stond mijn huis bom vol met de beste en liefste vrienden die ik me maar kan voorstellen. Gelukkig wist iedereen precies wat ik nodig had (dikke vette lol en een klein gebaar op de juiste momenten). Gelukkig werd ik door die lieve vrienden de volgende dag gemaild omdat ze wel begrepen hoe geweldig kut 1 januari is. Gelukkig heb ik Bart en Miranda die mij door de eerste 4 dagen van januari hebben heen gesleept. Gelukkig heb mijn lieve kinderen die mij de allerliefste mama van de hele wereld vinden en voor wie ik elke dag opsta. Gelukkig heb ik Ron die mij weer nieuwe toekomst geeft.

Gelukkig 2009.