Ik ben boos. Boos omdat ik mijn stinkende best doe om 's morgens vroeg mijn drie kinderen gevoed, aangekleed, gewassen en op tijd op school probeer te krijgen (tenminste twee daarvan dan, die ander neem ik dan weer mee naar huis). Dat dat niet altijd zonder slag of stoot gaat en ik er regelmatig loei chagerijnig bij zit, dat de meiden heel stilletjes met jas aan in de gang aan het wachten zijn tot mama met haar boze bui de afwasmachine heeft dichtgeschopt, dat 'hoort' er dan bij. Ik ben boos omdat ik dan dus met dikke tranen achter mijn ogen op school aan kom, maar snel weer wegga als ik kids heb afgeleverd omdat ik het anders echt niet droog hou, dat ik dan dus ouders hun auto zie parkeren. Zo dicht mogelijk bij school, in de niet-parkeervakken zal ik maar zeggen, zodat ze met hun luie gat niet zo ver hoeven te lopen. Terwijl ik ver weg in de wijk parkeer en met een zware baby op de arm een stukje loop om veilig aan te komen (nog maar niet te spreken over de voorgeschiedenis thuis). Ik ben boos omdat toen ik terug fietste naar huis ik al zo 2 ouders op hun gemak met kids zag fietsen en dus veel te laat op school aan komen.
Ik ben boos omdat ik het allemaal alleen moet doen en mij wél keurig aan de regels probeer te houden (zo daar zijn in de vakken parkeren en op tijd op school zijn).
Ik ben heel heel heel heel heel erg boos!
Of eigenlijk ben ik gewoon verdrietig.
Verdrietig en heel erg moe.
Moe van het al zolang sterkt moeten zijn. Moe van het alleen voor mijn drie kinderen zorgen. Moe omdat ik het goed probeer te doen, maar het zo niet gaat zoals ik zou willen.
Ik ben zo moe van al het verdriet.
Ik wil niet meer sterk zijn. Ik wil dat er iemand komt en zegt dat het allemaal een nare droom was en dat het vanaf nu weer goed is.
35 opmerkingen:
Ik begrijp je verlangen.
Weet dat er ergens in Gelderland iemand is die met je meevoelt!
Waarschijnlijk zeg je het ook tegen je kinderen: 'Als je maar je best doet, meer kun je niet doen. Dan is je 'best' goed genoeg.'
En even een frivole noot: ik vind je schoenen helemaal geweldig!!!!!
Ik ken je niet, maar lees al maanden met je mee. Misschien word het tijd om wat minder je best te doen, goed is goed genoeg. En zeker als je dat in je eentje moet doen. Je hoeft je niet meer te bewijzen dat je het kunt, want dat weten we al. Laat gerust eens een steekje vallen!
Ik denk aan je en ik bid voor je!
Lieve groet,
Margje
Lieve lieve Fleur,
Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Zou iets willen verzinnen om je op te beuren. Maar eigenlijk kan dat gewoon niet, soms valt verdriet niet op te beuren. Dan maar dikke armen om je heen van mij. Door het scherm weliswaar.
Liefs,
Jo
Je doet het geweldig, weinigen zouden het je zo nadoen. Maar vergeet in al die zorgen en 'het goed willen doen' je emoties niet, onderdruk ze niet, vergeet ze niet. Uit ze: de boze, verdrietige, blije, jaloerse,...
En ook tegenover je kinderen, dat maakt dat ze alles beter kunnen plaatsen en ook dat ze later evenwichtiger zullen zijn omdat ze zélf al hun emoties zullen toelaten.
Je doet het geweldig, echt. En wees echt maar eens niet sterk, iédereen zal daar begrip voor hebben.
Lieve groeten van een onbekende :)
PS: die schoenen zijn idd helemaal geweldig!
zoals zo vaak ben ik diepgeraakt door je log... ook ik ken je verder niet, maar uit je logjes begrijp ik dat je gelovig bent. Daarom hoop ik dat dit gedicht je een beetje troost geeft, en je mág boos zijn, je mág verdrietig zijn, je kán niet altijd sterk zijn....ik leef met je mee.
KLEUR
Geen enk'le
kleur
meer
om te verven
ontnomen
door jouw
plotse sterven
de dagen
zijn nu
zwart
zwart
grijs
kleurloos
vervolg
'k mijn
levensreis
totdat ik
weer
mijn handen
vouw
mijn 'schreeuw
'stil aan Hem
toe-
vertrouw
Ontvang 'k
van Hem
rood,
geel
én blauw
voorzichtig
aan,
gedrupsgewijs
kleuren
mijn dagen
minder
grijs.
Uit: "Schijnbaar mens"van: Cobie Verheij-de Peuter
Ik zou graag wat willen zeggen om je te steunen, om je te laten weten dat er zelfs mensen die je niet kent met je meeleven. Maar ik kan geen woorden vinden die je verdriet minder maken, die het gemakkelijker kunnen maken voor je.
Alleen veel sterkt, moed en een hele dikke cyberknuffel.
Liefs Lot
Ik zou zo graag iets willen doen om je te helpen (ook al kennen we elkaar niet), maar ik weet echt niet hoe. Er is niets dat jouw gemis en verlangen kan invullen...
Meisje, je doet het hartstikke goed, laat al die emoties er lekker uitkomen, dat mag best. En af en toe een steek laten vallen is echt niet erg hoor.
Weet in ieder geval dat ik aan je denk. Dikke knuf!
Ellemieke
Lieve Fleur, zo als jij bent ben je gewoon hardstikke goed.
Je hoeft niet perfekt te zijn, je mag gewoon perfekt Fleur zijn.
http://nl.youtube.com/watch?v=IbPKaIozS-c
In gedachten zo vaak bij jou...Ellen
lieverd
tiz compleet begrijpelijk.
en tiz ook RETEZWAAR en oneerlijk allemaal.
en natuurlijk wordt je daar verschrikkelijk moe van.
ik zou zo vreselijk graag willen zeggen dat het een nare droom was, maar het is helaas de nare werkelijkheid.
je doet het goed je doet het goed je doet het goed.
ik hou van jou
stevige knuffel
O lieve Fleur,
ben maar gewoon boos. Stinkend boos op al die onzinnige dingen in het leven. Op mensen die zich druk maken over het dichtsbijzijnde parkeerplekje. Over mensen die regels aan hun laars lappen. En heb maar gewoon verdriet. Niemand zei toch dat het 'nu' dan klaar zou zijn? Hoop dat je je houvast kunt vinden in de liefde. In je relativeringsvermogen. In je kinderen. Houdt vast......Ik weet dat je aan het watertrappelen bent. Misschien kan ik een stukje met je opzwemmen?
Kus
Ik begrijp dat je voor je kinderen, en ook voor jezelf zo sterk mogelijk wil zijn. Maar dat kun je zoals je zelf zegt niet altijd zijn. Dan barst je straks uitelkaar. Je tranen moeten ook hun weg naar buiten vinden. Ik hoop dat je de momenten vindt om even niet meer sterk te zijn, maar boos en verdrietig of hoe je je dan ook voelt.
Je doet het geweldig en zoals het hoort: met ups and downs. Veel sterkte en wat lijkt jullie kleine mannetje veel op André!
Tja wat zeg je dan naar zo'n blog. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik ongelofelijk trots op je ben hoe je het doet! En ja, natuurlijk begrijp ik het dat je boos bent. Boos op alles. Maar lieverd, probeer ook te kijken naar de mooie dingen. Hoe moeilijk dat ook is in deze periode! Je krijgt van mij een hele dikke knuffel! Veel sterkte en succes!
Dikke kus van mij
Ik kom hier net binnen vanaf de mamabloglijst en lees als eerste dit heftige stukje.
Moeder van 3 kinderen en alles alleen moeten doen, terwijl je het verdriet nog zo vers met je mee draagt.
Ik bewonder je doorzettingsvermogen, ook al wil je die soms wel eens overboord gooien en horen dat alles een nare droom was.
Ik schiet vol als ik je blog van vandaag lees. Ik vind dat je het zo goed doet, je bent er voor je kinderen en je zorgt goed voor ze. Ben gerust een keer boos en huil af en toe lekker uit, krop het niet op zei mijn moeder altijd.
Liefs Esther
Hé Fleur, dat is toch allemaal niet zo gek. Je bent een mens en geen machine. Je hebt giga veel meegemaakt en dan kan het niet zoals vroeger zijn. Probeer eens of je de kleine man een dagje kan onderbrengen en je meiden over kan laten blijven, duik je bed in met je hoofd onder de dekens en geef er aan toe. Sterkte ook al kan ik weinig voor je doen behalve aan je denken.
Je mag boos zijn. Je mag verdrietig zijn. Je hebt zoveel shit op je pad gehad. Dit had ook gewoon nooit mogen gebeuren. Nooit.
Een hele dikke cyberknuffel
vandaag voor het eerst op jouw site en zit hier jankend achter de pc. Meid, wat kun jij trots op jezelf zijn, en dat is jouw grote liefde zeer zeker ook. Elke dag weer die lieve, zorgzame mama zijn.Tuurlijk mag je verdrietig zijn en schijnt niet elke dag de zon. Het leven is soms hard. Koester de herineringen, laat een traan maar vertel je lieve kids met een lach over die heerlijke momenten toen jullie nog met z'n 4-en waren. Sterkte en vanaf vandaag kom ik hier even vaker langs. Susan
Wat ben je dapper.
Liefs, Mandy www.tijleman.punt.nl
Logisch dat je boos bent, stop het vooral ook niet weg ! Je hebt het volste recht op die uiting van emotie. Het lijkt me zo zwaar om in jouw schoenen te moeten staan en hiermee te dealen. Elke dag weer...
Zoals Joel al zegt, veel shit op je pad. Er zou een verbod op dit soort acties moeten komen, want ik zie het nut er niet van in. En jij waarschijnlijk al helemaal niet !
Dikke kus en knuffel, je bent een kanjer...
Als ik kon toveren.....
Lieve Fleur, tja...
wil vanalles schrijven, maar jij schreef het al of de mensen boven mij schreven de lieve dingen al.
Hopelijk luchtte het wat op om het van je af te schrijven.
Gezien het jaar dat je achter de rug hebt is het niet meer dan logisch dat je heeel heel erg moe bent, verdrietig en boos, laat dat sterk zijn (en op tijd komen, proberen is genoeg) maar achterwege als je wilt en kunt.
Hopelijk het je inmiddels vanmiddag of vanavond een arm om je heen, een schouder om op uit te huilen en een steun in de rug gekregen!
Liefs, Angelique
Ik hoop dat je inmiddels wat opgefleurd bent.
G.
Geen woorden voor je, maar weet dat ik met je meeleef.
Heel veel sterkte gewenst
jacqueline
Een arm is het enige wat ik je kan bieden. Een virtuele nog wel. Alsof je daar wat aan hebt.
Ik kan je dus alleen maar woorden geven. Knuf.
Sinds December lees ik je blog. En leef ik met je mee.
Ik kan me ergens met je identificeren, mijn kinderen hebben ongeveer dezelfde leeftijden als die van jou: 7 en 5 en 8 maanden.
Maar mijn man leeft nog, en dat is een groot verschil.
Niet zo gek dat je af en toe boos bent hè. En verdrietig. En moe.
Lieve Fleur,
Ik ken je niet en eigenlijk weet ik ook niet meer hoe ik op je blog terecht ben gekomen. Maar sinds november ofzo lees/leef ik met je mee. Overeenkomsten zijn er ( ik heb ook 3 kids: Emma van 5 bijna 6, Nina van 3 en Lukas van 6 maanden). En ik lees je graag omdat je de dingen zo mooi en puur en eerlijk kunt verwoorden: mijn complimenten.
Op deze blog reageer ik: je hebt alle recht om boos te zijn, wees boos! Het hoort erbij. Het hoort bij het rouwen. Ongetwijfeld heb je weleens gehoord van de stadia van een rouwproces. En hoe theoretisch ook: je moet deze stadia doorlopen om verder te kunnen! En trouwens: rouwen is een werkwoord: hard werken dus! Het is niet makkelijk, helemaal niet. Daarom ben ik ook blij te lezen dat je mensen om je heen hebt om op terug te kunnen vallen. Doe dat, maak er gebruik van.
Sterkte!
Liesbeth
Lieve Fleur,
Moeilijk, om boos te zijn op iets waar je zo moeilijk boos op kan zijn.... Ik zeg wel eens: als iemand me aan zou vallen, heeft ie een probleem: een jaar lang boosheid en frustratie wat er in 1x uit zou komen... Geloof zeker dattie t af zou leggen!! Goed dat je weet waar je boosheid vandaan komt. Goed dat je weet dat je niet alleen sterk kunt zijn, maar ook moedeloos, wanhopig en doodmoe. Hoop dat je ook weet dat dat ook niet altijd hoeft, niet voor jou, niet voor je kids en niet voor de rest. Je kids kunnen wel iets met je verdriet, want die missen papa ook, misschien voor hun weer een makkelijkere kans om hun eigen verdriet te uiten. En iedereen met een beetje verstand snapt dat het niet altijd kan. En wie het niet snapt, tja, lijkt me niet de moeite waard...
Ik wilde dat ik iemand kon sturen, die komt vertellen dat t allemaal weer goed komt, goed als in André die terug komt. Da's dan net t enige wat je wilt en net t enige wat niet kan... Dus zul je t zelf moeten doen en ik vind dat je dat super doet!!! Ook deze dip kom je weer sterker uit, ook al zijn dat woorden waar je nu misschien niet op zit te wachten. Je doet t goed en alles wat je voelt is normaal... k*t, maar normaal...
Heel veel sterkte en een dikke kus!
Susanne
Lieve Fleur,
Ik snap jou! schreef je op mijn blog. Ik snap jou! schrijf ik op jouw blog.
't Is een golfbeweging. Ga er in mee. Je zwakke momenten maken je weer sterker dan voorheen.
En oooooh, het is zó irritant, he, die vlak-voor-de-school-parkeerders!!!!!
liefs, Greetje
Fleur,
Lees je stukje nog eens door en lees dan dat dit ZOVEEL zegt over al die andere ouders, hoe fout zij het doen!
Lees je stukje nog eens door en lees dan dat dit NOG VEEL MEER zegt over jou,
hoe goed je het doet (of dacht je dat die andere ouders nooit chagerijnig zijn en daar veel minder reden voor hebben!)
Lees hoe goed je het doet door je wel aan de regels te houden terwijl juist voor jou iedereen begrip zou hebben als je dat niet doet!
Lees hoe bedripvol je kinderen dus ook kunnen zijn en dat dit alles zegt over jouw ( en natuurlijk ook Andre's) opvoeding!
Lees hoeveel je je kinderen bijbrengt door dat stukje net wel te lopen en zie het verschil met andere ouders die hun kinderen leren dat alles mag en kan.
Je boosheid is terrecht!
Fleur onthoudt je bent een kanjer, weinig mensen doen je dit na!!
Het doet me verdriet je dit te zien schrijven en wat zou ik je graag uit die boze, boze nachtmerrie doen ontwaken.......
Liefs Chantal.
Klotezooi!
En je laatste zin....dat is zo'n lief klein meisje dat daar spreekt, dat zo graag haar zorgen en enge dromen lekker bij papa of mama neer kan leggen, die je over het hoofd aaien en zeggen: ga maar weer lekker slapen, morgen is alles weer goed. En dat is het dan ook. Soms denk je bij jezelf: hoe ben ik hier in godsnaam in beland. Is dit echt allemaal? Ik wou dat ik je wakker kon maken lieverd, en even een aai over je wang geven, en zeggen dat morgen alles weer goed is. Ik wou het zo graag.
Soms is het gewoon echt allemaal klotezooi.
En aan dit verhaal heb je eigenlijk helemaal niks, maar het feit dat we allemaal zo dicht bij je staan, zo meeleven, zulke lieve dingen, gedichtjes schrijven, dat maakt dat je in ieder geval onze aai over je wang moet voelen.
fem
PS: hmmm, er staat 'zwakke momenten' in mijn reactie, ik bedoel gewoon je beroerde momenten, precies zoals je beschrijft. Maar dat begreep je vast.
Kwetsbaarheid maakt je sterk. Ook al vraag je er niet om.
Snik..
Denk eens terug aan de Meneer Cactus show.
Daar had je een item met een kussen. En dat je keihard op het kussen mocht stompen.
Kan best lekker zijn misschien!
Hard schreeuwen af en toe is ook fijn.
Gewoon doen!
En verder is af en toe toegeven aan dit ik-wil-onder-de-dekens-weg-duiken-gevoel absoluut niet gek/raar/stom.
Ach, wat weet ik er van... Ik ben gewoon ook boos voor jou!
GRRRRRR!
Ik vind je zo stoer! Ook met boze, moeie, verdrietige bui!
Liefs, Jolanda
een hele dikke knuffel van mij. Ik ben blij dat je toch ook hier even je boosheid, maar vooral ook je verdriet hier laat ziet. Het zou ook waanzin zijn te denken dat je zo sterk kan zijn en het wel effies fikst.... soms lijkt het daar vast wel even op, maar vaker zal het verre van goed voelen. Ik hoop van ganzer harte dat die momenten steeds korter gaan duren..... maar heb er (gelukkig ook) geen ervaring mee.
Sterkte meid (zelfs al wil je niet meer sterk zijn ;-))!
liefs Marinka
Sinds een tijdje kom ik hier lezen. Vind het geweldig dat je je staande houd en er voor je kinderen kunt zijn.En al die mensen die het zogenaamd allemaal voor elkaar hebben, je moest vaak eens weten. Je mag van harte eens goed boos zijn, het leven is soms erg...Hoop dat je de moed niet laat zakken en dat die (hele lieve) mensen om je heen er voor je mogen zijn.
Ik vind je een geweldig mens. Je doet het geweldig , sterke (en soms even lekker niet sterk zijn).
groetjes, Franca.
Ondanks dat je niet meer boos bent, toch even reageren.
Weetje, het is goed om afentoe boos te zijn, want dan gooi je het er uit en dan is er daarna weer plaats om blijer te zijn (zoals nu)
En over al dat geregel en gedoe om alles zo te doen volgens de 'regels' Afentoe lekker maar gewoon langer aan de onbijttafel zitten en met je kids even praten ipv op tijd zijn. Ik heb zelf gemerkt dat ik dat soms gemist heb in tijden dat niet alles liep zoals zou het zou moeten lopen.
pff en die ouders die voor de deur parkeren? Zie het zo, die zijn door pure luiheid over een paar jaar dichtgegroeid, wanneer jij nog uber fit bent van fietstochtjes naar school!
Via de mamablogs hier gekomen. Zit nu al een kwartier al huilend jouw blogs te lezen.
Wat heb jij allemaal mee moeten maken, wat spat de liefde voor jouw man van het scherm af. Wat lijk jij mij een bijzonder mens.
Wat zou het fijn zijn als alles inderdaad een boze droom was. Wat is de realiteit soms hard.
Ik hoop nog veel en vaak hier te lezen.
Dank je voor het me weer doen beseffen wat echt belangrijk is.
Toet
Een reactie posten