Ik heb Pabo gedaan. Tja, ik moet er zelf ook vaak nog heel hard om lachen. Ik.Ben.Juf. Echt waar, een schoolsere studie dan 'de pabo' bestaat niet. André zei ook vaak: Nee ik heb gestudeerd (en voor de goede orde daar bedoelde hij dus de universiteit mee he. Tssggg; de bal!) jij hebt op school gezeten. Ik natuurlijk protesteren. Maar over de Pabo had hij eigenlijk wel gelijk. Zoveel kleine flutopdrachtjes voor zo weinig studiepunten. Zo heb ik vast ergens diep in het stof in een doos ver ver weg op zolder nog liggen; 1 sokpop, 1 poppenkastachtergrond, 1 gemacrameet (echt waar!!) dingetje en weet ik wat voor onzin we allemaal maakte bij tehatex (tekenen, handvaardigheid en textiele werkvormen). Ik was meer van de studievakken eigenlijk. Ontwikkelingspsychologie en vakken waarbij het ging om de theorie, onderwijskunde, ddat soort zaken. Nederlands was nog steeds mijn favoriete vak. Moedertaalverwerving; schitterend vond ik dat. Maar het meest genoot ik van het vak Nederlands; kinderboeken. En zo ontdekte ik waar ik punten mee scoorde als mijn stagebegeleider weer eens kwam kijken in de klas; altijd de les beginnen met een verhaal. Het liefst vertelt (nog meer punten scoren!). En zo heb ik in mijn pabotijd heel wat verhaaltjes bedacht en die arme kids mee lastig gevallen.
En nu heb ik weer een verhaaltje:
Meisje zit te kijken. Ze zit op het kleedje in de gang. Vandaag mag zij spelen in de bouwhoek. Meisje is dol op de bouwhoek. Het bouwen zelf is leuk, maar ermee spelen is het allerfijnste.
Vandaag heeft Meisje een paleis gebouwd. Het is best groot geworden en ze heeft er ook erg haar best op gedaan. Hier en daar niet helemaal perfect, maar het is dan ook de eerste keer dat ze zo'n groot bouwwerk heeft gemaakt. In de ogen van Meisje is het wel perfect. Het paleis heeft alles waarvan zij vindt dat een paleis moet hebben. Meisje is blij en tevreden en gaat spelen.
Als Meisje een poosje heeft gespeeld gebeurt er iets geks. Iets helemaal onverwachts en ze weet ook eigenlijk niet waardoor het komt. Zomaar voor haar kleine blauwe meisjes ogen, valt haar perfecte paleis in elkaar. Ze ziet het gebeuren, probeert nog wat te redden, maar uiteindelijk stort het hele gebouw in.
Gelukkig komen er meteen een paar kinderen uit de klas kijken. Zij zien het meisje met verschrikte ogen zitten en gaan gauw bij haar zitten. Ze zeggen wat lieve troostende woorden en gaan dan weer terug naar de klas. Ze mogen altijd maar eventjes in de gang bij de bouwhoek kijken, daarna moeten ze weer aan hun eigen werk. De juf komt ook even kijken. Ook zij is heel meelevend. 'Wat was het een mooi bouwwerk, wat had ze daar heerlijk fijn mee zitten spelen en wat vervelend dat het nu zomaar kapot was gegaan. Ja, daar kon Meisje ook niks aan doen.' Juf gaat ook weer terug naar de klas.
Daar zit Meisje. Tussen de brokstukken van wat eens haar mooie paleis was. Juf heeft gezegd dat ze dan maar een nieuw paleis moet bouwen. En dat gaat ze ook wel doen! Tuurlijk gaat ze dat doen. Daar is het spelen veel te leuk voor. Toch is het moeilijk om opnieuw een paleis te bouwen. Het vorige paleis was immers zo mooi en ze kan nooit meer zo'n paleis bouwen. Bovendien vindt ze het eigenlijk ook niet meer zo leuk om weer iets nieuws te moeten bouwen. Het spelen is wel fijn, maar weer dat bouwen.
Ineens is daar Jongetje. Net zo onverwacht als het paleis dat in elkaar was gestort. Ze heeft hem niet zien aan komen lopen, ze heeft hem niet gehoord, ze heeft ook niemand gezocht. En toch staat hij daar. 'Zal ik je helpen?' vraagt hij. 'Zullen we samen een nieuw paleis bouwen?'. Samen een nieuw paleis bouwen, denkt Meisje. Dat is wel veel leuker dan alleen bouwen.
Meisje en Jongetje zitten tussen de omgevallen blokken. Samen proberen ze een nieuw paleis te bouwen. Het is wel lastig, want de blokken liggen niet meer soort bij soort in de daarvoor bestemde bakken. Eerst maar eens een paar oude blokken aan de kant en dan voorzichtig de eerste blokken van het nieuwe paleis neerzetten. Meisje en jongetje zijn hard aan het werk. Soms dwalen de ogen van Meisje naar wat resten van het oude paleis. Dat was écht een mooi paleis toen. Dan kijkt ze weer naar de blokken die het nieuwe paleis gaan worden en naar Jongetje. Haar oude paleis komt nooit meer terug, maar het nieuwe paleis wordt vast prachtig.
En zo is Meisje samen met Jongetje niet alleen aan het bouwen in de bouwhoek, ze zijn ook dat aan het doen wat ze het allerfijnste vindt. Ze zijn aan het spelen.
15 opmerkingen:
Jee, wat een mooi verhaal ! En wat een boodschap zit er in...
Heb het in één adem uitgelezen.
Grappig dat je een heuse juf bent, geen zin om er ooit nog iets mee te gaan doen ?
Fijn een sprookje met een happy end! Ik hoop dat jullie samen een heel mooi paleisje kunnen bouwen.
Veel succes ermee!!!
Liefs Jazz,
wow.... dat hakt erin..... Op 1 of andere manier voel ik me altijd een beetje aangevallen als je zegt dat er meegeleefd wordt, maar dat het nooit echt gevoeld kan worden, of dat er altijd terug gegaan kan worden naar het eigen comfortabele leventje. Ik snap hem wel hoor, natuurlijk kunnen wij niets anders dan ons meeleven tonen en levert jou dat niet veel meer dan hooguit een tijdelijk geborgen gevoel. Toch laat hem mij wel achter met een gevoel dat ik tekort schiet... wat eigenlijk ook weer overdreven is, want ik 'ken' je niet eens, heb je nog nooit ontmoet, maar toch. Tis ook niet een verwijt, maar meer een realisatie hoe jouw recht uit het hart verhalen anderen zo diep kunnen raken.
Ik ben echt superblij voor jou, dat Jongetje langs gekomen is en dat hij samen met jou aan het bouwen is, ik gun het je enorm en hoop en verwacht dat het vast een heel anders paleis dan het vorige, maar absoluut OOK een fantastisch mooi paleis zal worden. Gelukkig heb je de prinsesjes en het geweldige prinsje die in jullie nieuwe paleis zich ook weer geborgen zullen weten, terugdenkend aan het prachtige paleis wat er eerst was, maar blij met weer een nieuwe! Ik heb heel veel bewondering voor Meisje!
Marinka
mooie boodschap tussen de regels door......Succes met spelen, en hopelijk ook weer bouwen!
een meelezertje
Dat heb je mooi verwoord en verwerkt in een kinderverhaal.
Enne, niet zo neerbuigend over de Pabo hoor ;) Ik heb m zelf ook gedaan (in 2 jaar, scoor ik daar ook punten mee? haha!!) na een (totaal) andere studie. En het was niet ingewikkeld moeilijk nee, maar het was VEEL werk. Eindeloos lesformulieren, zelfreflectieverslagen, rapporten en blablabla maken. Zucht. Ik sta nu niet meer voor de klas hoor. Ik heb thuis mijn eigen miniklasje :)
Ik zit hier weer eens met tranen in de ogen....
Wow Fleur!
Mirjam :o)
PS: Misschien ook toch maar weer voor de klas ;o))))))))))))))))
Héél mooi verwoord!
Die kinderen vroeger waren vast blij met zo'n juf! :p
Prachtig.
Wat fijn dat je de situatie zo mooi en helder kunt verwoorden in dit mooie verhaal.
Ik gun je een prachtig nieuw paleis!
Succes met bouwen!
blokje voor blokje.
soms valt er weer iets om.
maar dat geeft niets.
tijd zat.
wat een lief Jongetje.
wat een moedig Meisje.
Bouw jullie paleis!
Speel!
Leef! (lang en gelukkig:-)
Maar vooral: blijf schrijven!
De gebroeders Grimm en 'die andere' (Andersen????) zijn al zoooo oud, de hoogste tijd voor een nieuw sprookjesboek!
Dit is echt goed hoor, je hebt talent!!! (Zeker ook heel goed voor veel kinderen te gebruiken, bijvoorbeeld voor kinderen waarvan de ouders gaan scheiden ofzo).
Groetjes Angelique
Nou wat heb je dat nou toch weer prachtig geschreven. Zit met kippenvel te lezen. Ben erg blij met meisje en jongetje! ;-)
En wat nou PABO makkie?! Oké echt hoogstaand niveau was het niet maar 100 dingen tegelijk doen is ook een kunst hoor. Dat kunnen wij als juffen maar mooi even! En dan heb ik het nog niet eens over het scheppen van een pedagogisch veilig klimaat! hahaha, vreselijk die termen. Misschien toch nog maar eens een blogje aan wagen. Een kijkje in onze PABO-tijd. ;-)
Denk aan je!
Liefs, Helma
ik weet toevallig datdat meisje heel goed is in bouwen.
datdat meisje een dapper stoer wijf is, en dat ze ook heel goed weet met wie ze dat gaat doen. en dat ze daar ook heel goed in is.
ben blij voor meisje maar oook voor jongetje! want hij heeft een heel byzonder iemand gevonden! en hij krijgt ook een mooi nieuw bouwwerk.
[ en als ie r oooit iets aandoet, komt roodhaar langs!]
veel speelplezier samen.
xxp
Hier hoef je niks meer aan toe te voegen!
Hoi hoi, heb net je blogje gevonden en vind zoveel herkenbaars, zeker in dit verhaal.
Bijna 10 jaar geleden werd ik ook weduwe, en na enkele proefpaleisjes ben ik nu ook aan het werk aan een heus prachtpaleis. Oké, soms moet er een vleugel weer afgebroken worden of bijgesteld, maar samen bouwen is eigenlijk de hemel op aarde.
(ja, ook ik ben lerares van opleiding, maar genoot meer van de doe-vakken, waar ongeloooooflijk veel tijd in ging zitten)
Opgedane ervaringen en herinneringen kunnen in een nieuw paleis een echte toevoeging zijn.
Ik wens je ongelooflijk veel plezier met het samen bouwen van een nieuw paleis!
Een reactie posten