Letterlijk. Want zoveel foto's van mijzelf blijken er niet op onze computer te staan. Nu is het niet zo heel raar, want ons foto digitale tijdperk dateert pas van eind 2003. Ik kon alleen nog een foto van mijzelf vinden op de pc van toen ik 17 was. Daarna dus pas met een geleende digitale camera toen Fiene net was geboren.
Hier ben ik 17. Al twee jaar verkering met André die helemaal gek was op portretten fotograferen en op mij. Ik had me ermee verzoend dat hij constant met een camera op mijn neus zat, dat ik besloot om dan maar lief terug te lachen. Stond ik tenminste wel enigszins normaal op de foto. Deze foto heeft André nog jaren op zijn bureau op zijn werk gehad. Toen ik daar vorig jaar een keer was stond hij er nog steeds. Ik denk dat hij hem inmiddels heeft weggehaald.
Hier was ik 23 en Fiene een paar maanden oud. Elke woensdag heb ik met haar gezwommen, totdat Merel werd geboren. Zo'n heerlijk en dierbaar moment.
Hier ben ik 24 en net een week of 16 zwanger van Merel. We gingen foto's maken met mijn zus en haar vriend om aan mijn ouders cadeau te geven voor hun trouwdag. Ik voelde mij hier wel weer redelijk oké, maar ik zie dat ik er nog redelijk uitzie als een schim.
Hier ben ik 25 en is Merel een paar maanden. We hadden een hele zware eerste periode en hier begon het licht een beetje door te komen. De foto die hierna is gekomen is er één die bij veel familie en vrienden in hun fotogalerij hang, want daar lacht Merel stralend terwijl ik haar nog steeds zo vast houd. Maar hier zie je hoe die magie is ontstaan.
Lekker picknicken in het bos en hier ben ik dus 26 jaar. Een vermoeiende periode was begonnen, van wat nog heel lang zou duren. Maar dat wisten we toen nog niet. Merel bleek er gevoelig voor allerlei prikkels die zij 's nachts probeerde te verwerken. We hebben behoorlijk ons leven op zijn kop gezet om weer wat rust in de tent te krijgen.
Dit ben ik vorig jaar september op de bruiloft van B en M (en was ik dus 27 jaar). Heerlijk naar mijn zin, want het was een geweldige dag. Geen zorgen om de kinderen, want die hadden opa en oma als oppas die bleven slapen en ik had allemaal nieuwe kleren gekocht!
Zo grappig om te zien dat ook de periode van heel veel foto's op de computer nadat we zelf een digitale camera hadden, ik er nog steeds niet veel op sta. Ik heb echt moeten speuren naar foto's van mij alleen. Met de kinderen erbij lukt nog wel aardig (hoewel........). Maar samen met André of alleen..... (en dan was er ook nog zoiets als de strenge selectie waar de foto's doorheen moesten).
(de bezem is logischer wijs Takkie. Brilliant gevonden vind ik. Eerst dacht ik steeds; hoe komt die bezem toch in de kamer en waarom staat die daar en WIE HEEFT DAT GEDAAN?! Totdat ik de diepere betekenis zag. En de suske en wiske in Merel haar hand is de cake.....?????)
"Meneer hebt u een hondje gezien?" (Een hondje gezien?) "Ja, een hondje gezien?" (Ik heb zoveeeel honden gezien) "Ook de onze misschien, was het Takkie misschien?" (Was het zo'n hele grote?) "Nee een tekkel op korte poten." 
Gelukkig blijkt Takkie uiteindelijk zelf naar opa en oma te zijn gelopen.
Foto formaat, dus 10 bij 15 cm en de kleurtinten groen. Ik zie dat de scan weer knudde is. Eigenlijk moet ik er ook gewoon een foto van maken. De ondergrond is heel licht groen met wat donkerder groene hartjes erop. Bij de stempelkussens van mijn meiden gesnuffeld en daar vond ik een groen stempelkussen. Ben nog niet zo bedreven erin.
