Zal ik maar weer eens?

Zal ik maar weer eens wat bloggen.

Ik lijk wel een soort van dichtgeslagen. Neem nu wat dit blogje moet gaan worden. Na de titel en de eeste zin weet ik al dat het niet een écht blogje gaat worden.
Zal ik eens wat verklappen. Ik durf zelf eigenlijk nauwelijks meer op mijn blog te komen. Om dat er zoveel verdriet af spat. Ik zou zo graag iets van hoop lezen. Want ook dat zit er heus wel bij mij in.

Alleen niet in de maanden juli en augustus.

Maar die zijn nu bijna voorbij. En dan gaan we weer naar het gewone ("dat gewone wat nooit meer gewoon zal zijn maar daardoor nu toch een soort van gewoon" Is een soort van bijna citaat van mezelf wat ik deed de eerste verjaardag van Merel nadat André was overleden.).
Dan gaan de kinderen weer naar school. Joris op maandag een dagje spelen met de kindjes van de blauwe vlinder en ga ik de ene week mijn lieve vriendin Helma lastig vallen met mijn bezoeken (en anderen mensen uit mijn oude woonplaats. Dus mensen; heeft u zin in mij; meldt u aan, ik kom één keer in de twee weken, want dat is goed voor mij. Anders hang ik thuis en doe ik niks, want dan hoef ik even niks. Maar als ik ga hangen en niks doe, dan gebeurt er al helemaal niks) en de andere maandag ga ik bezig met mezelf. Want man man man, wat wil ik graag een beetje rust in mezelf.

 En misschien rond ik dan deze twee jaar van rouwbloggen af en ga ik weer gewoon over op de leuke, lieve en grappige dagelijkse mooiigheidjes van mijn leven. Daar waar ik mijn blog mee begon. En dat betekent dan absoluut niet dat ik het rouwen maar zo'n beetje heb afgesloten.

Dan durf ik wellicht ook zelf weer op mijn eigen blog te komen.

En dat is wel zo fijn.

Compleet

Vandaag is het gezin van mijn lieve vriendin na een half jaar weer compleet. Zo blij voor haar!

Ik mailde haar ook hoe blij ik ben dat haar gezin weer compleet is.

En toen dacht ik, maar mailde niet, dat ik weet wat het is om niet meer compleet te zijn. Maar dat mijn gezin ook nooit meer compleet zal worden.
En wat klinkt die zin hard. Wat komt die knalhard binnen keilen.
En wat doe ik vaak mijn best om deze emoties weg te duwen. Want wat heb je eraan?

Maar ook bij mij komt-ie hard aan.

En dan kan ik eigenlijk alleen maar huilen.

(En ook om het feit dat ik niet eens een foto heb van mijn niet meer complete gezin. Want als ik die had, had ik 'm nu hier neer gezet. Maar nu weet ik geen gepast plaatje erbij. Misschien wel zo illustratief. Geen foto, want die is er niet (meer).)