who has seen the wind?

Who has seen the wind?

Neither you nor I:

But when the trees bow down their heads,

The wind is passing by.

Christina G. Rossetti

liefde

Merel: "Fiene, ik vind jou zo lief! Ik hou van jou Fiene"

Samen spelen, ze kunnen het zo leuk en lief! Nu Merel ruim 3 jaar is, wordt hun spel ook leuker voor Fiene. Zij neemt vaak wel het voortouw, maar heeft dan ook leuke ideeën. Merel doet graag mee en laat prima horen wanneer ze het ergens toch niet helemaal mee eens is. En Fiene? Die kan echt goed compromissen sluiten. Want ook zij houdt veel van haar zusje.

(en ik was twee weken terug op een middag ALLEEN in Utrecht bij de H&M. ALLEEN horen jullie! En wat betekent het als een moeder eens alleen is bij de H&M in uitverkoop tijd? Zie outfit Merel, maar dat was nog maar een gedeelte van waar ik mee thuis kwam. Maar ik vind het een outfit! Het is helemaal Merel en echt weer zo'n outfit dat je denkt; Ja, dat laat haar karakter weer helemaal uit komen! Top aankoop dus.)

nieuwe look

Merel is naar de kapper geweest en heeft een nieuwe look. Nadat bij haar voorlaatste knipbeurt de krullen er al uit waren, was deze keer niet zo'n hele grote stap meer. Hoewel, het lijkt wel of ze nog schattiger is geworden!
Of komt dat omdat ze nu niet meer bij elke borstelbeurt de longen uit haar lijf gilt van 'de pijn'?

Verne

Mijn lieve nichtje! Het dochtertje van mijn enige zus. Van het weekend bij ons op bezoek. En als je nog-niet-helemaal-twee-jaar bent en je komt bij je grote nichten met al het 'grote nichtjes speelgoed' dan is dat voor een klein meisje de hemel op aarde. Helemaal in haar nopjes met de balletschoentjes en het balletrokje. Huppelend door de kamer met alleen maar verrukte kreten van haar ouders en oom en tante. Fiene deed er nog een schepje bovenop met dit 'oud hollandse mutsje' erbij.

Maar ik weet wat ik mijn kleine nichtje voor haar tweede verjaardag kan geven! Dat wordt een heerlijke bezoekje aan de H&M in Utecht, waar ze een heerlijke roze ballet rek hebben!

in de houtgreep

Lotje, het konijntje van Merel. Een aparte band heeft zij daarmee. Ze vraagt er bijna nooit zelf naar. Maar als ze dan binnen is, wil Merel haar graag op schoot. Hier zit Merel televisie te kijken. Je zou denken dat het dan niet zoveel uit maakt als Lotje even wat over de bank heen huppelt. Maar nee, het beestje zit in de houtgreep. Als Merel een momentje verslapt en Lotje en wat weghupt, wordt deze met twee handen stevig vastgegrepen. "Hier blijven Lotje!". Merel haar handjes....: nat van het zweet met veel konijnenharen eraan vastgeplakt.

schaatsen

Het past wel bij het koude weer van nu. Maar dit was in de kerstvakantie dat André met Fiene op de ijsbaan ging schaatsen. En wat een succes! Schaatsen gehuurd voor Fiene, eerst met het rekje, daarna zonder. Ze vond het prachtig en kon het ook best goed. Echt een dochter van haar vader!

nieuwjaarsdag

Het is alweer even geleden, maar traditie getrouw gaan wij elk jaar op 1 januari met broer/buurman en schoonzus/buuvrouw naar zee. De mannen nemen dan een duik in de zee en wij staan erbij en lachen heel hard (maar ondertussen hebben we eigenlijk diep respect voor deze totaal onzinnige actie). Mijn doel is vooral het onwijze gezellige trendy lounche strandtentje bij zee, waar ze heerlijke super dure chocoladetaart hebben.

Dit jaar waren de golven wel erg woest en waaide het hard. Dus direct de strandtent ingedoken. De heren gingen nog even 'kijken' op het strand en het duurde even voordat ze terug kwamen. Maar toen waren ze er. Met natte haren. Waren ze maar gauw samen gegaan. Dus geen foto's als bewijs. Zouden ze het wel gedaan hebben?

getagged

Al even terug getagged door Paule, maar aangezien ik niet zoveel op mijn eigen blog te vinden ben, heeft het even op zich laten wachten.

Wat zijn de regels?
1. Pak het boek dat het dichtst bij je ligt.
2. Open het op bladzijde 123, ga naar de vierde zin.3. Post de tekst van de volgende 3 zinnen op je blog.
4. Vertel de naam van de auteur en de titel van het boek.
5. Tag zelf ook 3 personen.

Het boek dat het dichtst bij me ligt is welke ik gisteren heb uitgelezen; Vaders en zonen (verhalen) van Adrian Plass. Het is een christelijke (roman) schrijver. Klinkt vreselijk, maar deze man schrijft doorgaans christelijke satire (heus dat bestaat). Maar kan ook hele gevoelige en rake vehalen schrijven. Dit boek is van het laatste soort.

Blz 123, de vierde zin en de drie zinnen daarna. Dit zijn precies de laatste zinnen van een verhaal:
"Ik hou ook van jou, Paul, maar asl er niet iets verandert-" Ik stak mijn hand uit. "Pak een zakdoekje. laat de afwas staan en kom met me mee, wandelen op de heuvel. Kom en zie mijn gekkigheid. Ik wil je voorstellen aan een grashalm."


Verder gaat het hier prima. Ik ben nog steeds aan het graven en wroeten in mezelf. Dodelijk vermoeiend, maar redelijk noodzakelijk. Ben stiekum ook nog een beetje op de vlucht, weet nog niet zo goed wat mijn volgende stappen zijn in mijn weg naar....... (?).
Wel helpt het gigantisch dat we sinds 2 weken een piano hebben gekocht. Als kind jaren les gehad, maar sinds ik het huis uit ben (en dat is inmiddels toch echt alweer wat jaartjes geleden) bijna niet meer gedaan. Ik merk dat ik er toch weer een hoop van mijn emoties in kwijt kan en dat is heerlijk!