Hemelvaartsweekend

Alweer zo'n 9 jaar (met uitzondering van een paar keer) gaan wij met onze kerk kamperen met hemelvaart. Soms goed weer, vaak slecht, maar altijd fijn gezeldschap.

Ook vorig jaar waren wij van de partij. Ondanks dat Joris toen net 6 weken was (hemelvaart viel toen begin mei) gingen wij toch mee. André ging met de meiden op woensdag (kon hij mooi onder het oog van alle mannen op de camping de voortent van de caravan voor het eerst alleen opzetten..... Ik was er niet bij, maar het schijnt dat uiteindelijk al die mannen uren bezig zijn geweest met onze voortent. Maar goed, dat schept een band zullen we maar zeggen. En het zorgt wel voor mooie verhalen en veel gezelligheid) ik kwam met Joris op donderdag. Alleen een dagje. Maar het was zulk mooi weer en Joris deed het prima, dus ik bleef uiteindelijk de rest van het weekend.

En ook dit jaar ging de kerk kamperen met hemelvaart. Zelfde recept: zelfde prachtige locatie, zelfde mensen, zelfde tenten, zelfde gezelligheid en verbondenheid. Alleen was dit jaar mijn recept wat veranderd (understatement van het jaar!).

Maar ik verzamelde mijn moed en ging een dagje. Dit jaar wel echt een dagje hoor. Ben niet blijven hangen (want immers geen tent en geen caravan meer. Tent was al verkocht, caravan inmiddels ook. Want hé, ik zie mijzelf geen sleurhut trekken. Nog maar niet te spreken over het feit dat mijn lieve An in diezelfde caravan een hartstilstand kreeg en in diezelfde voortent ruim 40 minuten is gereanimeerd. Dus daar ga je dan niet meer in kamperen zullen we maar zeggen. Tenminste, ik niet....).

Dus ik was er dit jaar een dagje. Ik probeer woorden te vinden voor deze ervaring, maar die zijn er niet. Het was fijn en goed en het was pijnlijk en zwart.

Het was fijn en goed door Jet bij wie we mochten huizen gedurende de dag (en die bij het weggaan mijn weggedrongen tranen heus wel zag en mij zo warm aankeek...)

Hier Jet met Merel vorig jaar tijdens het kamperen

En nog meer van dit soort lieve mensen die mijn aanwezigheid op waarde wisten te schatten.

Het was fijn en goed door onder andere deze lieve mensen

Marcel en Jonneke vorig jaar tijdens het kamperen

Fiene vorig jaar kamperen met Jonneke op de achtergrond

Omdat Fiene bij hun een nachtje mocht blijven slapen in de tent en waardoor zij toch nog een groot stuk van de gezelligheid (en voor mij belangrijk dat mijn kinderen dat mee krijgen:) en gemeendschapszin heeft meegekregen.
Maar dan doe ik wel een aantal mensen gruwelijk te kort die ook de zorg voor Fiene met zoveel liefde op zich hebben genomen. Dank jullie wel lieverds; ik kan jullie nooit teruggeven wat jullie mij geven. Alleen maar mijn eeuwige dankbaarheid en vriendschap.

En dan was het fijn en goed omdat dit kereltje mee was

En tegelijk was dat ook weer wat het moeilijk maakte. Hij confronteerde met zijn guitige vriendelijke aanwezigheid de afwezigheid van die ander.

De dag was één grote fysieke pijn. Confronterend, gemis, dat wat er niet meer is, eigenlijk geen woorden.

Hij, die ene, hij die zo gemist wordt. Hij was er niet meer.

Maar die ander was met mij mee. Die was onvoorwaardelijk met mij mee. Gelukkig heeft hij zelf ook genoten (Hulde voor de lieve mensen die hem gewoon zo opnemen in het gezeldschap. Er waren er vast ook een aantal bij die het moeilijk vonden, misschien wel raar ofzo. Ik heb het niet gemerkt.).

Een aantal keer vroeg hij hoe het ging. Ik zei dat het slecht ging. En hij keek mij aan met zijn mooie blauwe ogen die dropen van de liefde.

Toen we weggingen en bij de auto stonden vroeg ik hem; waarom heb ik dit nu gedaan?
Hij zei: ik weet het niet. En ik was blij met zijn eerlijke antwoord. Want wat heb je er op dat moment aan als er wordt gezegd dat het goed is voor je verwerking of wat dan ook? Dat weet je namelijk helemaal niet. Ik had gewoon pijn!

Vandaag kon ik een voorzichtig antwoord geven op die vraag. Ik heb met Lief dit pijnlijke stuk van mijn leven gedeeld. En dat heet dan 'samen toekomst maken'.

K(r)WAAAK!

Hij praat! Joris praat!

Nou zei hij al heel intelligent MAMA (en ook al af en toe papa...slik) en zei hij brrrrr (van een auto weet-je-wel) en een enkele TATATA en DADADA gaat ook heel goed. Kortom; hij kletst je de oren van je kop.

Maar vorige week kwam daar een woordje bij. En wel kwak. Van de eend! Dus gewoon echt kwak! Joris zegt nog iets van krak krak krak, maar het is heel duidelijk gerelateerd aan het woord eend.

Maar ja, wat doe je als lief schattig jongetje die lekker aan het kwaken is? Als iedereen zo ontzettend enthousiast reageert omdat jij gewoon een bepaalde klank uitstoot? Als iedereen compleet door het lint gaat en constant aan je gaat vragen wat de eend doet? Ja, dan denk je dus; dit gaan we vaker doen! Dat K(r)wak is duidelijk een succeswoord.

Dus als er nu een poes langs het raam komt: K(w)rak!
Als we op straat lopen en er komt een hond voorbij: K(w)rak!

Als we een boekje lezen en we wijzen een boom aan: K(w)rak!

En toch he? En toch.

Ik denk dat hij slimmer is dan wij denken. Ik denk dat wij hem met ons enthousiaste gekrakeel alleen maar op een dwaalspoor hebben gebracht. Joris weet namelijk heel goed wat een eend is en wat een eend doet. Kijk maar:

Wat doet de eend?

Juist: de eend zwemt!

Eh... ja, in het bakje water van de poezen.....

Arme eend!

Slimme Joris!

Heel veel herrie!

Of: heel veel geluk.

In iedergeval waren WIJ (en met deze 'wij' bedoel ik wij met zijn zessen) vandaag ergens met veeeeeel te veel herrie.
Maar nadat ze een hele ochtend behoorlijk goed en lief zelf hadden gespeeld (en wij nog een soort van konden uitslapen) en ook nog binnen, omdat het buiten regende. Nadat ze dat hadden gedaan voorzagen wij toch ook wel dat we dit niet de rest van de middag op dezelfde vredige manier konden voortzetten.
En dus gingen wij met elkaar naar het Herriepaleis of hoe die wonderbovenwonder speeltoestand dan ook mag heten.
Zoals het gaat met dit soort toko's waar je binnenkomt weet je in eerste instantie eigenlijk niet hoe snel je weer weg moet komen. Maar ja, de kinderen hadden hun schoenen al bij je gedumpt en de jassen en truien over je heen gegooit. Dus echt met goed fatsoen rechtsomkeer maken kon ook niet.
Maar wij vergaten er even bij dat er dit keer een klein manneke mee was die niet zo heel klein meer was. Er was zo als een goed herriepaleis betaamt ook een speelplek voor kindjes van 0 tot 4 jaar. En daar heeft dat ventje toch genoten! En daarom wij dus ook.

Op het filmpje was Joris al aardige tijd in de voor hem nieuwe wondere wereld der zachte fel gekleurde vloeren en bijpassende klim, glij en klauter dingen en was hij zich aan het verwonderen over de hoeveelheid ballen (voorkeur duidelijk blauw!) en de knusheid van het met bal in de hand tegen je papa aan hangen.




Ja, dat maakt dan toch dat je ondanks de herrie heel blij was dat je een stukje middag daar hebt doorgebracht. Ons eigen kleine stukje ballenbakparadijs geluk.

Addicted to crying

1001 dagen van rouw

Vanavond ga ik naar een lezing van Karin Kuiper. Ik heb al wel eens eerder over haar geschreven, want haar boek geeft erg veel herkenning.





Zo heeft zij ook een hoofdstuk geschreven over wat voor rare dingen mensen wel eens zeggen tegen verweduwden. Zo zei ooit iemand tegen haar: 'Je wist toch dat hij dood zou gaan? Ik zou denken dat je er dan nu wel overheen was!'.


Nog een paar citaten:


'En ze ging maar door. Over dat ze niet begreep hoe ik het volhield, en dat zij het nooit zou overleven. Dat het te erg zou zijn en dat ze zelfmoord zou plegen... Mijn kinderen stonden achter me. En ik kon alleen maar denken dat ik hier zo snel mogelijk weg moest!'


'Als er nog één mens tegen me zegt dat het zo maar beter is, ga ik braken! Hoezo beter? Het best zou zijn als hij gewoon bij ons thuis was, bij mij en de kinderen!'


'Je kunt beter weduwe zijn dan gescheiden...'


'Een vriendin belde me om te laten weten dat ze aan me zou denken op de eerste sterfdag, omdat ze wist "dat het een moeilijke dag voor me zou zijn". Alsof de andere 364 dagen een eitje waren geweest!'


'Iemand zei: "het kostte me een jaar voordat ik over de dood van mijn hond heen was, dus het zal ongeveer een jaar duren voordat je over de dood van Ruud heen bent." En ze maakte geen grapje.'


'Ze had het maar over "je ex-man". Welke "ex"? Ik heb geen "ex".'



Nu heb ik persoonlijk wel een hoop onhandige uitspraken gehoord, maar nooit zo extreem. Tot ik vorige week in de supermarkt was. Ik stond (week!)boodschappen te doen met 4! kinderen. Drie van mezelf een een vriendje van Fiene. Ik kwam een oude buurvrouw tegen. Ze sprak me aan dat ze 'het had gehoord' en toen keek ze me heel serieus aan en zei: 'daar kom je nooit meer overheen.' Ik dacht 'dank je wel' en wist niet hoe snel ik weg moest komen. In gedachten dankte ik deze vrouw voor de bemoedigende woorden.

Nu was dat hele boodschappen verhaal een behoorlijk succes (4!kinderen vrolijk door de supermarkt lozen en dan ook nog met bijna alles wat je nodig hebt thuiskomen) waardoor ik door deze ontmoeting niet echt van mijn stuk was. Ik heb er later met een vriendin hartelijk om kunnen lachen.


En toch is het fijn dat ze me aansprak. Want dat is nog altijd beter dan genegeerd worden.

Kleine kindjes...

worden groot en blijven gelukkig ook klein, maar worden wel groot.

Zo is dit ventje ineens (nou ja....) 14 maanden oud en voor het eerst naar de kapper geweest. Hij heeft nu echte peuter haren. Zijn babyvlasjes zijn eraf en daaronder zat een stevig bosje verborgen. Hij mag (moet) nu heuze gel gaan gebruiken. De donkere plukjes zijn eruit geknipt en is nu net als zijn zussen toen waren een stukje blonder geworden. Hij zal vast, ook net als zijn zussen, weer wat donkerder worden. André en ik waren en zijn immers ook donkerhaarkleurig.

foto genomen bij en door opa en oma molen (omdat ze bij een molen wonen)

En ergens vond ik het naar de kapper gaan met hem en het resultaat emotioneel nog schokkender dan zijn eerste verjaardag. Zo onverwachts werd mijn baby een peuter en ergens had dit jongetje gewoon met zijn vader voor het eerst naar de 'herenkapper' gemoeten. Tsja....

En dan had je nog zijn grote zus Fiene. Wordt eind van deze maand alweer 8 jaar! Hoewel ze soms wel 18 lijkt: (Kijk dan man! Waar is haar vader die straks al die opgeschoten rotjochies op brommertjes bij onze voordeur vandaan slaat?!!)

En gelukkig is die grote zus van bijna 8 jaar ook nog lekker bijna 8 jaar en kan ze met haar zusje van 5 (en een halluf!) heel veel plezier hebben.

Zucht zucht zucht. Mijn kleine kindjes zijn nog klein, maar worden soms ineens zo snel groot. En dan mis ik hun vader zo. Ik mis het met elkaar zuchten en het samen bekijken van je kleine kindjes die groot worden.

Kan niet wachten tot mijn gezin zich straks heeft uitgebreid tot 6 personen. Kan ik in de tijd weer samen gaan verzuchten over het groter worden. En mag ik over nog zo'n schatje mij gaan verzuchten.

Zucht............

't Was meer dan mooi

Vooral om jou en omdat jij mij mezelf laat zijn.