Grote mensenfeest

Ze had een afstreepkalender gemaakt, ruim een maand geleden. Ze had inmiddels een heuse schoolagenda gekregen, waar ze als één van de eerste dingen haar verjaardag in had geschreven.
En toen was het eindelijk zover. “Jullie komen mij ‘s morgens toch halen he?!”
Nou, ik kwam haar halen hoor. Die blik, die verwachtingsvolle ik-ben-eindelijk-jarig-blik, goud waard!


De lang op gewachte cadeautjes (met make-up koffer als groot succesnummer)


“Mama, mag ik ook zo’n taart met mijn foto erop?” vroeg ze toen we 3 weken terug op een andere verjaardag waren. Tuurlijk schat. Beetje teleurgesteld dat ze dat verkoos boven de door mama gemaakte taart. Aan de andere kant scheelde het ook wel weer een hele hoop werk. En dat is in deze tijden ook wel fijn.


Van opa Roeland en oma Els  had Merel al gaatjes in haar oren gekregen en ze kreeg de gekoesterde ‘pandora’ armband. “Maar oma,” had ze gezegd “krijg ik dan niet meer zo’n echt groot cadeau?” Dus had lieve oma Els een grote doos prachtig beplakt en nog wat ‘kleinigheidjes’ ingedaan. Zodat ze van opa en oma nog wel een GROOT cadeau kreeg.

Samen met nichtje Verne wordt de professionele make-up koffer gebruikt. Die had ze natuurlijk die ochtend haal met haar enigszins jaloers kijkende grote zus uitgeprobeerd.

Later in de middag vonden we het grootste gedeelte van de kinderschare plots terug op Merel haar kamer. Waar zij de dvd schermpjes (die we gebruiken als we op vakantie gaan) aan haar bed gemonteerd kreeg van ons en waar een dvd van ‘kinderen voor kinderen’ in zit.

En tja, verder vergeet ik altijd op verjaardagen (in al mijn chaos en vermoeidheid en emoties in mijn hoofd) om foto’s te maken.
Maar gelukkig is er woensdag nog haar kinderfeestje. En dat wordt ongetwijfeld fantastisch. Dus van volgen er nog meer feest foto’s van mijn geweldige lieve Merel, die met haar 7 jaar toch ook al wel een hele grote meid aan het worden is.

Woordeloze woensdag

maar ik heb geen plaatje. En wellicht ook geen woorden, al twee weken niet meer. Wat waarschijnlijk ook zo fijn is van woordeloze woensdag, want dan gebruik je eens geen woorden, maar plaatjes om je gevoel, gedachten of gebeurtenissen mee te delen.
Maar zoals ik al zei; geen plaatjes.

Heb nog wel wat gefotoot de afgelopen twee weken, maar die zitten nog in het toestel. En zoals ik al twee weken geen zin, puf en woorden heb, zo heb ik ook geen zin en puf om die foto's in de computer te laden. Alles (nou ja, veel!) is gewoon een drempel. En ik ben erg goed in drempels. Maak altijd heel veel dempels, waardoor er soms helemaal niks meer gebeurt (Hoera voor Lief, die in sommige opzichten totaal het tegenovergestelde is. Hoezo elkaar aanvullen?!).
Drempel voor de foto's in de computer laden is: er zitten zoveel filmpjes bij en dat duurt lang en als ik ze op youtube wil zetten om hier te kunnen laten zien duurt het helemaal lang. Dus in plaats van er gauw aan te beginnen, doe ik dus helemaal niks!

Wat ik wel heb gedaan?
Veel van de vakantie bij Lief doorgebracht. Bezig geweest met inrichting van kinderkamers. Merel heeft nu haar pip behang in haar nieuwe kamer (denk hier een foto bij), met een nieuw lichtblauw bed ervoor (denk hier een foto bij), met een mooi nieuw dekbedovertrek (denk hier een foto bij) en een witte sprei met zilvere glitters (denk hier een foto bij) en twee witte langharige schapenvachtjes voor op de vloer of op bed (denk hier een foto bij) en lief heeft gisteren haar kast in elkaar geikeaad (denk hier een foto bij.... niet van kast, maar van spierspanningen in armen enzo...hmmmmm!), en ik heb kastknopjes gekocht voor haar nieuwe kast en een lamp en gordijnstof (denk hier een foto bij).
Joris zijn kamer heeft een kast (denk hier een foto bij) en na lang wikken en wegen en dubben en huilen (ja ja overal zitten herinneringen en emoties aan) hebben we voor Joris een juniorbedje gekocht. In dezelfde lijn als zijn ledikantje. Ledikantje met veel liefde uitgezocht en in elkaar geikeaad door Andrélief, juniorbedje in elkaar geikeaad met heel veel liefde door Lief (nuchter opgeschreven, duizend tranen om gelaten). Nu slaapt Joris in een echt bedje bij Lief, met een echt dekbedje, met een echt dekbedovertrekje (denk hier de allerschattigste foto bij die je je kan bedenken). Ook heb ik voor Joris zijn kamer een behangboom gekocht die als hij wordt geleverd geweldig gaat staan op de witte muur in zijn kamer bij de rest groene muren (denk hier alvast een foto bij).

Nou, dat heb ik zo'n beetje gedaan. Dat en nog veel meer.

Zo, woordeloze woensdag!

Sneeuwplaatjes

Behang voor Merel

Windmolen

Stukje rijden met Merel.

"Mama, dat lijken net mevrouwen in badpakken"

(En daarna een hele verhandeling over het hoe en waarom die ik maar voor een heel klein gedeelte kon volgen. Maar wat een sublieme opmerking. Wat is het toch fijn om kind te zijn en dat de wereld nog kan bestaan uit mevrouwen in badpakken langs de snelweg.)

Wat ze zeiden en deden dit weekend

Merel gaf me een knuffel en zei: "Mama, ik ben zo blij voor jou dat jij nu Ron kusjes kan geven. Eerst gaf je kusjes aan papa en nu aan Ron. Daar ben ik heel blij mee." Ik knuffelde haar terug en keek naar Ron. Ik fluisterde naar hem: "Welk kind bedenkt zo iets? En welk kind zegt het dan ook nog?" Ron zei: "Merel".
Vanmorgen zat ze zoals altijd naast me aan tafel. Ze keek naar mij en naar mijn kleren. "Mama, heb jij dat shirtje nieuw?" "Een beetje nieuw schat. Ik heb het al een paar keer aan gehad." Merel: "Het lijkt wel een beetje op dat shirt dat papa ook had. Dat hij naar de begrafenis ook aan had en dat nu in de kist zit." En ik stond perplex. Want ik had het blousje al een paar keer aan gehad en net gisteren bedacht ik precies hetzelfde als Merel. Hoe het motiefje dezelfde is als het lievelings overhemd van André waarin hij begraven is. Mijn kleur is donker blauw, André zijn kleur was bruin. En ik dacht: "Welk kind ziét zoiets?" Merel dus.



En hij dan. Joris. Als je gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik weet het zeker. Dit kleine knulletje ziet bijzonder mooie dingen. Dingen die wij niet (meer) (kunnen) zien. Als ik huil dan komt hij op mijn schoot. Dan wijst hij naar mijn traan en wijst hij naar de lucht. Dan zegt hij: "Díe!" Ik weet het zeker. Hij ziet daar bijzonder mooie dingen. En ik dank God dat Hij mij dat door mijn kleine Joris laat zien.



En zij dan. Fiene! Liep van het weekend de minimarathon in Eindhoven. Samen met Ron en Lucas. 3 km hardlopen. Een (echte!) medaille waard!

En dan hij. Lucas. Heeft niet alleen de minimarathon gelopen (3km dames en heren!), maar had ook weer golfles. Ja heus! Net als zijn papa (die ook wel weer een paar lesjes kan gebruiken. Sorry schat....grapje he?!) En niet overdreven om te zeggen dat hij het écht heel erg goed deed. Mooier nog om te zien dat hij het ook echt leuk vindt om te doen. Een stralend gezichtje: da's meer dan mooi om te zien.

Dat was zo'n beetje mijn weekend.

En hoe was die van jullie?

Merel

Ik hou van Merel

Gefeliciteerd met je verjaardag lief elfje van me.

Elfjes kunnen vliegen, elfjes kunnen ook eventjes naar de hemel vliegen en daar hun papa pikkusjes geven en knuffelen.

Bijzondere dag voor jou lieve schat.

Alles is liefde

wil ik nu alleen nog maar denken.

Soms is er weer zoveel, te veel. En dan doe ik alleen nog maar aan liefde.



Muziek van Blof is voor mij samen met André.

Toen vroeg hij mij een tijdje terug of het ook muziek van hem mocht zijn. En toen werd ik blij. Want daarmee werd het ook gewoon muziek van mij.

En met 'alles is liefde' wandelen we vrijdag Merels 6de verjaardag in. Haar tweede verjaardag zonder haar vader, zonder André. En daarmee weer verse herinneringen aan 'toen 6 jaar geleden'. Dit soort herinnerigen maken zo eenzaam en alleen. Alleen André was erbij. Hij weet hoe het was voor mij. Hoe het was voor ons. En hoe ontzettend hij een een groot deel van de eerste belangrijke liefde voor je kind van mij heeft overgenomen. André en Merel. Alles is Liefde.

De meiden

Toch en alvast één fotootje, genomen door mijn tantetje en dus niet van de officiële fotograaf, dus daarom mag 't.

IK BEN TROTS!

Essentie van rouwen?

Rouw.

Verdriet om dat wat er allemaal niet meer is.

Ik maak het, of het is, vaak veel omvattend. Zo veel, dat mijn hoofd het allemaal eigenlijk niet aan kan. Daarom verdeel ik het verdriet in stukken. En zo rouw ik in gedeeltes.

Soms is rouwen heel groots: Alleen voor je kinderen zorgen en de verantwoordelijkheid daarvoor dragen.

Soms ik rouwen wat kleiner: Nu zelf met je kinderen die 120 kilometer auto rijden om ergens naar toe te gaan i.p.v. dat André altijd reed.

Verdriet, soms angst, eenzaamheid, onveiligheid en veel, heel veel prikkels die soms nu niet meer te reduceren zijn.

Mijn leven is er alles behalve makkelijker en simpeler op geworden.

En toch.....

Toch is rouwen misschien wel simpeler dan ik het net omschrijf. Dat leerde ik vandaag van Merel. Zij maakte een kaartje waarop ze een wens mocht schrijven en in een wensboom mocht hangen. Zij schreef: "Ik wens dat ik papa nog een keer kon zien".

Toen ik er over nadacht leek mij dat wel, als je alle "neven effecten" van rouwen weghaald, de essentie. Ik mis André en ik wil hem zien. Ik wil hem zien, vasthouden en knuffelen.

Al het andere is eigenlijk niet (echt) belangrijk.

Kleine dingen die mij gelukkig maken

Joris die op zijn rode stoeltje aan het kleuren is




Van bossen bloemen gekregen 13 augustus nieuwe samenstellingen maken die ik mooi vind (wél nadat de meeste bloemen uit de bossen uitgebloeid waren hoor. Niet dat je denkt dat als je mij eens een bos cadeau zou doen ik zodra je de deur uit bent direct aan het hergroeperen sla.)

Dagje familie

Wind in je haren, zon in je ogen, lucht in je hart

There will be a day/ Ooit komt er een dag...!

Vaderdag 2009

But I hold on to this hope and the promise that He brings
That there will be a place with no more suffering

There will be a day with no more tears, no more pain, and no more fears
There will be a day when the burdens of this place, will be no more, we’ll see Jesus face to face

But until that day, we’ll hold on to you always

Tentoonstelling

Vorig jaar hadden de meiden op school als afsluiting van een schoolproject een tentoonstelling. 's Avonds mag je dan met je ouders naar school en langs alle groepen lopen om te kijken wat iedereen heeft gemaakt. Vorig jaar was het thema sprookjes en was Fiene verkleed als heks en Merel als Sneeuwitje.

Links van Fiene zie je mij met Joris in de draagdoek. Zo jong als hij was, gingen wij natuurlijk allemaal kijken naar de evenement. Ik bedoel; 's avonds naar school! Kan het nog geweldiger?

Vanavond gaan we weer. Weer tentoonstelling, afsluiting van het project bouwen. Joris gaat mee, ik ga mee, Fiene en Merel zijn er natuurlijk ook.

André, wat mis ik je onbeschrijfelijk veel!

You are the music in me

Kleine kindjes...

worden groot en blijven gelukkig ook klein, maar worden wel groot.

Zo is dit ventje ineens (nou ja....) 14 maanden oud en voor het eerst naar de kapper geweest. Hij heeft nu echte peuter haren. Zijn babyvlasjes zijn eraf en daaronder zat een stevig bosje verborgen. Hij mag (moet) nu heuze gel gaan gebruiken. De donkere plukjes zijn eruit geknipt en is nu net als zijn zussen toen waren een stukje blonder geworden. Hij zal vast, ook net als zijn zussen, weer wat donkerder worden. André en ik waren en zijn immers ook donkerhaarkleurig.

foto genomen bij en door opa en oma molen (omdat ze bij een molen wonen)

En ergens vond ik het naar de kapper gaan met hem en het resultaat emotioneel nog schokkender dan zijn eerste verjaardag. Zo onverwachts werd mijn baby een peuter en ergens had dit jongetje gewoon met zijn vader voor het eerst naar de 'herenkapper' gemoeten. Tsja....

En dan had je nog zijn grote zus Fiene. Wordt eind van deze maand alweer 8 jaar! Hoewel ze soms wel 18 lijkt: (Kijk dan man! Waar is haar vader die straks al die opgeschoten rotjochies op brommertjes bij onze voordeur vandaan slaat?!!)

En gelukkig is die grote zus van bijna 8 jaar ook nog lekker bijna 8 jaar en kan ze met haar zusje van 5 (en een halluf!) heel veel plezier hebben.

Zucht zucht zucht. Mijn kleine kindjes zijn nog klein, maar worden soms ineens zo snel groot. En dan mis ik hun vader zo. Ik mis het met elkaar zuchten en het samen bekijken van je kleine kindjes die groot worden.

Kan niet wachten tot mijn gezin zich straks heeft uitgebreid tot 6 personen. Kan ik in de tijd weer samen gaan verzuchten over het groter worden. En mag ik over nog zo'n schatje mij gaan verzuchten.

Zucht............