Rouw.
Verdriet om dat wat er allemaal niet meer is.
Ik maak het, of het is, vaak veel omvattend. Zo veel, dat mijn hoofd het allemaal eigenlijk niet aan kan. Daarom verdeel ik het verdriet in stukken. En zo rouw ik in gedeeltes.
Verdriet om dat wat er allemaal niet meer is.
Ik maak het, of het is, vaak veel omvattend. Zo veel, dat mijn hoofd het allemaal eigenlijk niet aan kan. Daarom verdeel ik het verdriet in stukken. En zo rouw ik in gedeeltes.
Soms is rouwen heel groots: Alleen voor je kinderen zorgen en de verantwoordelijkheid daarvoor dragen.
Soms ik rouwen wat kleiner: Nu zelf met je kinderen die 120 kilometer auto rijden om ergens naar toe te gaan i.p.v. dat André altijd reed.
Verdriet, soms angst, eenzaamheid, onveiligheid en veel, heel veel prikkels die soms nu niet meer te reduceren zijn.
Mijn leven is er alles behalve makkelijker en simpeler op geworden.
En toch.....
Toch is rouwen misschien wel simpeler dan ik het net omschrijf. Dat leerde ik vandaag van Merel. Zij maakte een kaartje waarop ze een wens mocht schrijven en in een wensboom mocht hangen. Zij schreef: "Ik wens dat ik papa nog een keer kon zien".
Toen ik er over nadacht leek mij dat wel, als je alle "neven effecten" van rouwen weghaald, de essentie. Ik mis André en ik wil hem zien. Ik wil hem zien, vasthouden en knuffelen.
Al het andere is eigenlijk niet (echt) belangrijk.
19 opmerkingen:
Ooh meis, ik kan echt niet voorstellen wat jij dag-in-dag-uit moet doorgaan. Soms heel heftig en soms in het klein. En lieve Merel die haar papa nog zo goed kan herinneren.
Als ik jouw stukjes lees, weet ik (nog beter) waar het om draait in het leven. Elkaar vasthouden en elkaar koesteren. xo
De foto van André met Merel en het hondje is zó lief! Ongelofelijk dat het nooit meer zo kan zijn.
Het is inderdaad zó ongelofelijk! André is zó levend op deze foto's! Zó gewoon André!!
Ik kan me er uiteindelijk zó niks bij voorstellen waar jij doorheen gaat...:o(((. En ik vind het ook zó mooi, dapper en knap hoe je er over schrijft.
((()))
Rouw kent zoveel lagen. Ik zie momenteel hele rauwe rouw bij kennissen van mij. Hun oudste zoon (27) is een paar weken geleden om het leven gekomen bij een motorongeluk, hun pijn is bijna tastbaar. Zijn vriendin is het huisgenootje van mijn dochter, weer een hele andere rouw. Ik herken Merels rouw van mijzelf. Ik verloor mijn vader toen ik 13 was en zelfs nu, 31 jaar later denk ik nog regelmatig: kon ik hem nog maar even zien, kon hij zijn kleindochter maar zien. Rouw blijft, alleen de ene dag kunnen we er beter mee omgaan dan de andere.
Sterkte meis!!
Dikke knuffel uit Groningen.
Brigitta
lieve merel...
ik wens dat ook
als ik dit lees, kan ik geen moment bevatten hoe het is iemand die je zo lief hebt zo te moeten missen.
Het gaat ook nooit meer weg, al is hij wel voor altijd weg. Zo onwerkelijk als je die stralend-van-geluk-foto's ziet. Dat het niet meer is, zo niet te bevatten...
En hartverscheuerend dat je je kleine meisje niet datgene kan geven dat ze zo wenst. Dat jullie allemaal wensen.
Zoveel respect voor je meis, zoveel...
Dat lijkt me ook het allermoeilijkste van rouw. Dat het niet stop te zetten is.
Want alle 'neveneffecten' zoals jij dat zo mooi noemt, die kan jij. Jij kunt zelf voor de kinderen zorgen. Je kunt 120 kilometer rijden, zelf. Je redt het, met alle extra prikkels, ook al heb je 's avonds hoofdpijn.
Maar niemand, niemand, kan ervoor zorgen dat Andre terugkomt. En dat is zo verdrietig, dat kan ik me helemaal voorstellen.
Knuf voor jou, je meiden en Joris.
Je kúnt het allemaal wel, maar je wílt het allemaal helemaal niet hoeven doen! *snikpasablu*...
Wat een mooie foto's, wat een dierbare, mooie herinneringen, voor jou en je kids!
Groetjes,
Susanne
"Ik wens dat ik papa nog een keer kon zien".
*slik* Tranen in m'n ogen, dat hakt er wel in, zo'n zin. Maar is wel de kern en ook waar het bij jou om draait... 1 zin die de verschrikkelijkheid helemaal weergeeft. En ik weet eigenlijk geen goed troostend woord, voor zulk verdriet.
Knuffel, Angelique
hier zijn ook geen woorden voor
hier gaat je hart van huilen
Dat is een mooie wens, ik wens dat ook voor jullie
Geen woorden, alleen maar tranen.
Omdat ik het zó goed begrijp.
Heel veel sterkte!
XSuus
Daar sla je de spijker op zijn kop. Althans zo voelt het voor mij ook. En dan gaat het bij mij nog ´maar´ om m´n schoonvader.
Maar god, wat zou ik hem graag nog een laatste keer willen zien, spreken en knuffelen - afscheid van hem nemen (hij is overleden aan een hartstilstand tijdens zijn werk en we hebben dus geen afscheid kunnen nemen en dat vind ik het aller-, aller-, allermoeilijkste.
Dus ja, dit snap ik en ik kan me heel goed voorstellen hoe jullie dit voelen.
Een dikke knuffel en veel sterkte!
Ach die Merel... grietje toch.
Ik snap haar wel: hem alleen maar zien, vasthouden en knuffelen... daar droom ik letterlijk van na papa...
Wat een mooi idee, die wensboom!
Ik merk nu opnieuw dat rouw verschrikkelijk rauw is. Toen mama 2 jaar geleden doodging, was ik vaak misselijk van verdriet.
Nu papa zojuist is gestorven maak ik het allemaal opnieuw mee en lijkt het nog pijnlijker dan eerst. Ik ben gewoon al dagenlang misselijk en toch functioneer ik. Dan denk ik weer aan jou en weet ik: door moeten we allemaal. Maar het zo verdomde moeilijk.
Lieve Fleur en lieve kindjes, jullie zijn dapper en ja, het doet pijn.
Lieve Merel, in je dromen.. daar zie je papa. Ik weet dat het niet genoeg is.. maar weet dat je hem ooit weer helemaal zult zien.
Poeh. Mooi blog weer. Maar pfff. Zit, als totale buitenstaander, met tranen.
Met tranen in mijn ogen de foto's en de tekst erbij bekeken...
Deze totale vreemde leest zo af en toe mee en moet soms om je logje huilen. Zoals nu. Ik wrijf mn tranen weg, snuit mn neus en aai nog een keer over mn hoogzwangere buik waar ons 3e kindje in zit.
De uitspraak van Merel is zo treffend. Wat kan het leven soms vreselijk hard zijn....
Een reactie posten