Drakendoder

Tranen. Nog niet met tuiten. Maar zo af en toe dringend voor de ramen. Soms een enkele rollende traan. Tranen in mijn hart, mijn lijf, mijn ogen.

Kleine drakendoder is aan het tekenen. Ik probeer gezellig met een kopje koffie erbij. Lief elfje maakt tekeningen, kettingen en andere cadeaus voor mij (hoezo hsk?).
Ik probeer écht gezellig. Kijkend naar mijn kindjes. Lezend in een lekker-makkelijk-en-niet-moeilijk-en-daardoor-lekker-leuk-tijdschrift.
Drakendoder gooit ook stiften op de grond, kleurt ook naast het papier, schreeuwt en gilt ook heel dwingen TaTA!
Dan ben ik boos. Of eigenlijk moe. Of eigenlijk gewoon verdrietig.
Dan ben ik dus boos. Moet hij uit de stoel. Gooit Drakendoder zich dramatisch als volleert supermarktkind op de grond en schreeuwt en krijst inclusief snot (maar dat had-ie al, want verkouden).
En dan ga ook ik op mijn hurken en huil. Met tuiten. En ook een beetje snot.

Verbaasde blik van Drakendoder. Hij staat op en loopt naar me toe. Drukt zijn snotgezichtje tegen mij aan. Ik hou hem vast bij zijn hoofdje en huil. Hij kijkt naar mij. Maakt zijn oogjes klein en doet een huilgeluid na en knuffelt me weer. Ik fluister dat ik van hem hou. Hij kijkt me aan en wijst met zijn vingertje naar een traan; 'die'. En dan wijst hij naar iets in de kamer: 'ta!'. En hij knuffelt nog een keer. Heeft geen snot meer. Dat zit op mijn trui. Hij kijkt naar mij en wijst in de kamer: 'ta!'. En ik lach.

Ja lieve drakendoder; ta! Je hebt helemaal gelijk.