Eclips

20 Maart 2015, 7:06 uur
De zon komt op. Het is een mooie heldere nacht geweest en ik zie de zon langzaam opkomen in al zijn helderheid.

20 Maart 2008, 01:30 uur
Zijn grote zachte handen vangen ons derde kindje op. Ons eerste jongetje. Hij mekkert als een schaapje. Hij vang hem op, in al zijn verwondering, met al zijn warmte en liefde. De eerste sterke handen die hem vasthouden. In die eerste aanraking zit zoveel. Die handen zeggen; Ik zal voor je zorgen. Ik zal je opvangen als dat nodig is, ik ben er voor je, altijd. Ik ben je vader, ik ben de man in jouw leven. Ik zal jou voorgaan in het man zijn in dit tot nu toe vrouwen gezin.

20 maart 2015, 9:29 uur
De zon verwarmt op deze laatste dag van de officiële winter mijn gezicht. Nog niet zo sterk aan kracht, maar zo achter het raam al een heerlijke warmte op mijn gezicht. Nog maar even en dan zal langzaam de maan voor de zon komen. Niks wijst daar nog op, alles is nog rustig en normaal.

20 Maart 2008, 06:42 uur
De zon komt op. Wij liggen en kijken naar ons ventje. De meiden hebben hem vannacht al even gezien en liggen in hun eigen bedjes te slapen. En wij kijken naar ons wonder, ons jongetje. Hij is zo trots, een mannelijk nageslacht. Maar ook bezorgd. Hoe gaat hij het doen in de wereld? We geven hem wensen mee, door middel van zijn naam. Joris: de drakendoder, Leonard: sterk en dapper als een leeuw, David; vriend.

20 maart 2015, 9:30 uur
Met het blote oog nog nauwelijks te zien. De maan schuift met haar eerste stukje voor de zon langs. De natuur is sneller dan de mens, zij weet wat er gaat komen en bereid zich daar langzaam op voor. Het zal gaan schemeren en de natuur zal denken dat het avond wordt.

31 juli 2008, rond 08:00 uur
Joris ligt tussen ons in. Ik heb hem net gevoed. We zijn bezig te ontwaken om de dag te beginnen. We weten nog niet wat deze dag ons gaat brengen. We weten niet dat deze dag het begin is van onze zonsverduistering.

20 maart 2015, 10:37 uur
De zonsverduistering is op zijn maximum; 84% is er vanaf ons huis te zien en te merken. Het is niet donker, daarvoor is er nog veel te veel zon te zien. Wel is het schemeriger, alsof het avond wordt, middenin de ochtend! Er zijn nog nauwelijks bloemen in knop, laat staan in bloei. Anders had ik gezien dat sommige bloemen hun blaadjes zouden sluiten, zich klaar zouden maken voor de nacht. Wel is de natuur stiller dan normaal. Ze voelt dat er iets is.

13 augustus 2008, 05.25 uur
De man die bijna 5 maanden geleden vol warmte en liefde ons mannetje opving, blaast zijn laatste adem uit. De warmte, de kracht, de liefde vloeit weg uit het lijf en is dood. Niet meer hier, niet meer warm en licht als de zon.

20 maart 2015, 11.00 uur
Langzaam schuift de maan weer weg van de zon. Ze staat er nog gedeeltelijk voor, maar is weer bezig de zon vol haar licht te laten schijnen.
Vandaag is Joris Leonard David jarig. 7 Jaar is hij geworden. Wat een prachtige dag om jarig te zijn. Het is vrijdag, dus na school fijn zijn kinderfeestje vieren en dan weekend om heerlijk met al het gekregen speelgoed te kunnen spelen. Ook een prachtige dag, omdat er zich vandaag een bijzonder natuurverschijnsel voltrekt, een gedeeltelijke zonsverduistering.

14 augustus 2008 - 19 maart 2015
En dan worstel je door. In het donker. Maar niet helemaal in het donker. Want er is warmte en liefde en licht van anderen.

20 maart 2015, 11.48 uur
De maan is weg voor de zon. De zon straalt weer in haar volle 100%. De natuur is weer ontwaakt, als ze al helemaal in slaap was gevallen. De zon komt steeds hoger te staan aan de hemel.
Nog een paar minuutjes en dan komt Joris uit school om een boterham te eten. Natuurlijk heb ik lekkere broodjes gehaald. Hij is immers jarig. Ik zal aan hem vragen hoe het die ochtend op school was. Hoe het trakteren ging. Ik zal naar zijn stralende gezicht kijken en mijn hart zal zich verwarmen.

20 maart 2015
De verjaardag van Joris is voor mij nooit mer volle 100% zon. Altijd een beetje verduisterd. Dat is zo geweest sinds 13 augustus 2008, de dag dat mijn grote liefde, mijn rots en fantastische vader van mijn kinderen  overleed. Hij wordt tot op de dag van vandaag tot diep in mijn botten gemist. " Ik vind het zo jammer dat ik papa Andre maar zo kort heb gekend", zegt Joris regelmatig tegen mij. Er is geen woord in een taal die deze 'jammer'  kan beschrijven.
Elke verjaardag van mijn kinderen staat de maan een beetje voor de zon. Deze verjaardag, de dag dat Joris 7 jaar wordt, staat de maan voor 84% voor de zon. Dit is de laatste verjaardag die Andre nog heeft meegemaakt toen Fiene 7 jaar werd. Hierna zijn al zijn kinderen ouder dan hij ooit heeft meegemaakt.

De tijd verstrijkt en hij raakt verder weg dan ooit. Maar zolang hij in mijn hart is, zolang ik de zon op de gezichten van mijn kinderen zie, blijft hij voor altijd dichtbij.

Ken je dat?

Ken je dat, dat je op vakantie bent geweest (bijvoorbeeld met je zus naar Israël, omdat je daar familie hebt wonen en er een bliksembezoek hebt gebracht van 5 dagen, waarbij je eindeloos hebt gekletst en bijgepraat en geen enkele echte touristische plek hebt aangedaan, nou ja slechts ééntje, omdat dat toch vlakbij bij het huis van grote neef was en waarbij je witte benen voor het eerst weer een beetje zonlicht mochten aanschouwen en waarbij je in 5 dagen zo'n 25 uur hebt geslapen, maar waarbij je toch helemaal vol energie (niet letterlijk, maar het soort van innerlijke energie) van terug bent gekomen). Dat je dan helemaal dol raakt op het eten van dat land?

Dat je dan ook humus (spreek uit: goemoes ;-) ) wilt maken en met pitabrood wilt eten? Dat je dan ook altijd salades bij het eten wilt? Dat je dan ook zulke zachte smaakvolle avocado's wilt eten die je gewoon kunt uitsmeren over je boterham (tomaatje erop, beetje peper en zout!)? Dat je dan ook grote schalen eten wilt maken met hele stukken kip, aardappel, wortel, uien en alle groenten die je maar kunt vinden in een pan met couscous erbij? Dat je dan ook je thee wilt aanmaken met je versgeplukte kruiden uit de tuin?

Dat soort dingen.

Ken je dat?

Daarom ziet mijn 'fruitschaal' er sinds deze week zo uit:

(Klein detail; het door Joris geschilderde bloempotje met de pasgeplante bloembolletjes en het versje erbij wat hij al weken voor moederdag heel liefjes in mijn oor fluisterde...... zucht!)

Beetje beetje

Kom o Heilige Geest
Ik wil U helemaal
Niet een beetje beetje, maar helemaal
Vul mijn hart totaal.

En ik wil niet half bakken zijn
Een beetje toekijken langs de kant
Ik wil zo graag dat U mij gebruikt
Dus neem mijn leven in Uw hand.

Kom o Heilige Geest
Ik wil U helemaal
Niet een beetje beetje, maar helemaal
Vul mijn hart totaal.

Herman Boon

Zeg-tie!

Ik zit zoals wel vaker wat verdiept in mijn dagelijks logvoer. Joris staat naast me en wil al de hele dag televisie kijken en het steeds verrassende antwoord van mij is dan 'nee'.

Dus zo staat Joris zo'n beetje naast me te emmeren over de televisie.

Ik hoor wel dat hij steeds dringender of zeg maar dwingender wat zegt, maar zoals gezegd; verdiept in blogland.

Zegt hij ineens, terwijl hij met zijn twee handjes mijn gezicht naar zich toetrekt:

"Hallo, contact!"

Heel dicht bij zijn papa

Ik vind het zo fijn dat hij zo'n warm welkom heeft gehad van André.

Filmpje!

Soms moet je weer even goed van bovenaf naar jezelf kijken.
Niet hangen (of erger nog: dalen!) in die spiraal.

Dat is wat ik al bloggend deed. Zo'n beetje, na ja soort van, kind of.... you know?

Leven zo zwaar dat ik nauwelijks mijn gevoel kon bloggen. Daar was het nu dan toch nét even teveel gevoel voor en een te grote blogwereld (sakmaseggu).

En toen ging ik er weer even boven hangen....

En toen vond ik weer het snoertje waarmee ik mijn foto's en filmpjes op de computer kan zetten.

En toen ging ik de hele avond filmpjes uploaden.

Want jullie dachten toch niet dat ik in al mijn SHIT de hele dag zit te wentelen toch?

Nee man, ik geniet me suf van de lente, liefde, vriendschap en bovenal de kids. En dan is die kleinste toch wel heul heul heul koddig, leuk, lief, schattig en de leukste 2-jarige van dit moment.

En dus mogen jullie weer meegenieten van dit prachtventje!

Joris zijn tweede verjaardag

Woorden heb ik gisteren al genoeg gebruikt.

Daarom: fotoimpressie!

This is how the magic start

Goedemorgen lieve jarige Joris

Cadeau op bed

Lange ochtend wachten tot het bezoek komt

Verjaardagstafel

Fotosessie

Kaarsjes uitblazen

(met rode ogen van het huilen, want zoveel mensen die voor je zingen...)


En zo zag het feestgedruis er zo'n beetje uit

Lekker met opa spelen

Sommige feestgangers hadden een enerverende dag

En 's avonds met wat blijvenplak feestgangers patatjes (frietjes) eten.

(blijvenplakfeestgangers hebben wel geholpen giga feestpuin te ruimen)

En zo'n dag.....

Joris 2 jaar

Terwijl ik dit schrijf is het ongeveer bijna precies 2 jaar geleden dat Joris werd geboren. Morgen (eigenlijk vandaag) vieren we zijn verjaardag. Ik weet nu al dat hij het heel leuk gaat vinden. De cadeaus, alle bekenden, de gezelligheid.

En ook ik ga het leuk hebben; Joris zien genieten, de cadeaus ;-), de gezelligheid.

Toch zal er aan Joris zijn verjaardag altijd dat rouwrandje zitten.

Toen André overleed heb ik de mensen gevraagd om hun herinneringen aan hem op papier te zetten voor de kinderen. Mooie, lieve en grappige verhalen kregen we. Allemaal gericht aan de kinderen en daarin zullen ze hopelijk later hun vader verder leren kennen.

Wat mij toen zo pijn deed (en nog doet) is dat in die verhalen veel herinneringen waren van André met Fiene en Merel. Logischerwijs niet zoveel met Joris. Het knulletjes was immers 4 1/2 maand toen zijn vader overleed.

Daarom heb ik toen de verloskundige geschreven om te vragen of zij haar herinneringen wilde opschrijven. En dat heeft ze gedaan. Daar was ik toen heel blij mee.

Toen Joris vorig jaar 1 jaar werd, bleek die brief van de verloskundige mij nog dierbaarder dan ik dacht. Verjaardagen zijn altijd van die mijmer momenten. "Weet je nog?".

Maar mijn André, de vader van mijn kinderen, die man die als een rots mij bijstond in het leven, daar kan ik geen 'weet je nogs' meer mee uitwissen.

Een bevalling is bij uitstek zo'n 'weet je nog' die je met niemand anders dan de vader van de kinderen hebt meegemaakt.
Om dat het nu bijna precies 2 jaar geleden is dat Joris is geboren, mijmer ik mijn 'weet je nog' met de brief en herinneringen van verloskundige.

Enkele stukjes uit haar brief:

'En toen op een avond was het zover. Je papa belde mij op om te vertellen dat de bevalling was begonnen. Hij was heel rustig en dacht dat ht nog wel een tijdje zou gaan duren, maar ik ging toch meteen maar naar jullie huis om te kijken hoe ver de bevalling was'.

'De bevalling ging snel, dus we belden de kraamverzorgster alvast. Papa hielp mij intussen heel goed. Hij ging kruikjes warm maken en zocht op jouw kleine babykamer de kleertjes die jij als eerste aan mocht hebben.'

'Papa bleef heel rustig en kon mama daardoor ook erg goed helpen'.

'Ik stond naast het bed en papa zat op zijn knieën naast mama op het bed. Papa's handen lieten jouw samen met mijn handen uit mama geboren worden.'

'Papa was heel trots dat hij zo goed had geholpen.'

'Papa had lekkere thee voor iedereen gemaakt en we vierden samen een klein feestje.

'Ik kreeg het idee dat hij de beste steunpilaar was die je moeder zich kon wensen.'

'Mijn collega'sen ik herinneren jullie gezin als warm, gezellig en kleurrijk. Jouw vader speelde hierin een hele belangrijke rol.'

'Ik hoop dat mede door dit verhaal en de ongetwijfeld vele andere verhalen over je vader, zijn lachende gezicht onder zijn donker kleurige (ietwat kalende) haren voor jou tot leven komt en je zo zult weten wie hij was.'

De Helper

Als je gaat verhuizen, ruim je doorgaans ook heel veel op. Normaal kan ik niet zo heel goed weggooien. Maar eenmaal in een flow moet ik oppassen dat ik niet te veel weg gooi.

Vanmorgen was de badkamer aan de beurt. Wat je daar toch voor troep kunt maken in de loop van de jaren! Eén hele vuilniszak vol kreeg ik daar toch wel vandaan.

Hoewel ik me afvraag of het wel zo effectief is, me te laten helpen door een (bijna) twee jarige...

note: al deze kettingen zaten dus in de vuilniszak (stiekum: meiden op school.)

En Pien: KUS!

Joris zijn kamer(tje)

Ergens in juli 2007 wisten André en ik dat we nog een kindje zouden krijgen. Dat was erg fijn en enorm gewenst en nog meer dan welkom.

We hadden alleen een klein capaciteit probleem Op de eerste verdieping hadden wij maar twee slaapkamers. Ooit was er een kamer opgeofferd voor een grote badkamer (heerlijk!), maar dat kleine 2x1m badkamertje was nu gewoon overloop geworden. Ook waren wij in het bezit van een grote zolder. Maar daar hadden wij tot op dat moment nog helemaal niks aan gedaan en daar moest behoorlijk veel aan gedaan worden, wilden wij -de vader en de moeder- in die kamer kunnen 'huizen'. En onder invloed van de zwangerschaps- en moederhormonen wilde ik én niet zoveel tijd kwijt zijn met klussen én graag op dezelfde verdieping slapen als mijn verse kindje.

Tja...... Wat te doen?

En toen bedachten we in dat stukje overloop (waar gewoon de cv-ketel ook staat) een klein kamertje te maken voor de baby.

Eerst moesten er nog wat kleine resten badkamer verwijderd worden en tegeltjes op vloer en muur worden weggebikt.

Daarna moest de vloer weer egaal worden gemaakt met cement (en ontdekten wij dat er een klein kiertje zat naar de trapkast beneden en bij de voordeur. Daar liep nl. na het cement storten een straaltje cement naar beneden. Lang leve de doe-het-zelver!) en de muur mocht ook wel wat vlakker.
Een mooie kast om de cv-ketel en dat was het grove werk.

André bedacht met heel veel liefde hoe we een commode konden bouwen boven Joris zijn bedje, hoe hij nog een klein kastje kon maken voor in dat ene hoekje. Hoe hij plankjes naast de cv-ketelkast kon maken. Hij bedacht en maakte het. Hij legde een laminaatvloertje, hij schilderde de muren, hij behangde en verfde de kozijnen.

Toen kocht hij gordijnen en maakte die korter, en kocht een stofje en bekleede de stoel opnieuw.

Allemaal bijna klaar. Maar onze baby had nog geen deur voor zijn kleine kamertje. Maar er kon ook geen deur, want dan kon de zolderdeur niet meer open of dicht.

En toen bedacht hij één deur, voor twee deuropeningen.

En toen ging ik verhuizen. En moest dat ene kamertje, dat ongelofelijk kleine, met enorm veel liefde gebouwde, ingenieus bedacht (en André was ir. ingenieur he?! Laat me even trots zijn!), van cementvloer gestort tot gordijn genaaid door André, kamertje achterblijven.

Nog meer 'woordeloze' kinderpret

Woordeloze woensdag

maar ik heb geen plaatje. En wellicht ook geen woorden, al twee weken niet meer. Wat waarschijnlijk ook zo fijn is van woordeloze woensdag, want dan gebruik je eens geen woorden, maar plaatjes om je gevoel, gedachten of gebeurtenissen mee te delen.
Maar zoals ik al zei; geen plaatjes.

Heb nog wel wat gefotoot de afgelopen twee weken, maar die zitten nog in het toestel. En zoals ik al twee weken geen zin, puf en woorden heb, zo heb ik ook geen zin en puf om die foto's in de computer te laden. Alles (nou ja, veel!) is gewoon een drempel. En ik ben erg goed in drempels. Maak altijd heel veel dempels, waardoor er soms helemaal niks meer gebeurt (Hoera voor Lief, die in sommige opzichten totaal het tegenovergestelde is. Hoezo elkaar aanvullen?!).
Drempel voor de foto's in de computer laden is: er zitten zoveel filmpjes bij en dat duurt lang en als ik ze op youtube wil zetten om hier te kunnen laten zien duurt het helemaal lang. Dus in plaats van er gauw aan te beginnen, doe ik dus helemaal niks!

Wat ik wel heb gedaan?
Veel van de vakantie bij Lief doorgebracht. Bezig geweest met inrichting van kinderkamers. Merel heeft nu haar pip behang in haar nieuwe kamer (denk hier een foto bij), met een nieuw lichtblauw bed ervoor (denk hier een foto bij), met een mooi nieuw dekbedovertrek (denk hier een foto bij) en een witte sprei met zilvere glitters (denk hier een foto bij) en twee witte langharige schapenvachtjes voor op de vloer of op bed (denk hier een foto bij) en lief heeft gisteren haar kast in elkaar geikeaad (denk hier een foto bij.... niet van kast, maar van spierspanningen in armen enzo...hmmmmm!), en ik heb kastknopjes gekocht voor haar nieuwe kast en een lamp en gordijnstof (denk hier een foto bij).
Joris zijn kamer heeft een kast (denk hier een foto bij) en na lang wikken en wegen en dubben en huilen (ja ja overal zitten herinneringen en emoties aan) hebben we voor Joris een juniorbedje gekocht. In dezelfde lijn als zijn ledikantje. Ledikantje met veel liefde uitgezocht en in elkaar geikeaad door Andrélief, juniorbedje in elkaar geikeaad met heel veel liefde door Lief (nuchter opgeschreven, duizend tranen om gelaten). Nu slaapt Joris in een echt bedje bij Lief, met een echt dekbedje, met een echt dekbedovertrekje (denk hier de allerschattigste foto bij die je je kan bedenken). Ook heb ik voor Joris zijn kamer een behangboom gekocht die als hij wordt geleverd geweldig gaat staan op de witte muur in zijn kamer bij de rest groene muren (denk hier alvast een foto bij).

Nou, dat heb ik zo'n beetje gedaan. Dat en nog veel meer.

Zo, woordeloze woensdag!

Fan van junior songfestival 2009

En voor de onwetende; Joris zingt en danst op het liedje van Ralph, de winnaar van het junior songfestival 2009. Ik zeg: Ralph, eat your heart out!

En Daan, het shirtje het shirtje!)

En ehm..... behoorlijk fout gefilmd natuurlijk. Weet eigenlijk ook heus wel dat je de camera niet scheef moet houden. Hmmm ter verdediging, ik was eigenlijk foto's aan het maken. Tja, slap excuus. Maar het filmpje vind ik té leuk om niet te broadcasten!

Ola Olé

Joris is ziekjes. Arme druif, heeft koorts enzo. Gisteren ook al en vanmorgen ook. Maar nu heeft hij geen koorts meer. Wonder paracetamol!

En dus gingen we even eten aan tafel. En konijn mag mee, omdat hij ziek is. Normaal blijft konijn altijd in bed, maar arme druifjes mogen hun konijn mee naar beneden. En dus ook mee eten. Uiteraard kreeg konijn ook een slab om, want stel dat hij (of zij, is nog niet vastgesteld) knoeit met eten?!

Het begon eigenlijk toen Joris ook konijn wat slokjes van zijn flesje melk gaf. Heel echt maakt hij er dan smak geluidjes bij. Daar heb ik een mooie foto van:

En toen dacht ik om het op te nemen. Maar ja, toen had Joris bedacht dat timmeren met je fles ook leuk is. Je hoort mij nog een aantal pogingen doen om Joris zijn konijn de fles te geven, maar moet het dan toch opgeven. Toen het filmpje eigenlijk al te lang was geworden om op het www te zetten, bedacht ik dat het leuk was om een aantal woordjes die Joris al kent op te nemen. En zodoende is het alleen een filmpje geworden die leuk is voor moeder zelf.

Toch ga ik jullie ermee lastig vallen. Overigens, er gebeurt niks hoor als je niet op de playknop duwt. Dus dan hou je het gewoon bij de foto en deze tekst. En mis je het druifje met zijn praatjes.

Wat ze zeiden en deden dit weekend

Merel gaf me een knuffel en zei: "Mama, ik ben zo blij voor jou dat jij nu Ron kusjes kan geven. Eerst gaf je kusjes aan papa en nu aan Ron. Daar ben ik heel blij mee." Ik knuffelde haar terug en keek naar Ron. Ik fluisterde naar hem: "Welk kind bedenkt zo iets? En welk kind zegt het dan ook nog?" Ron zei: "Merel".
Vanmorgen zat ze zoals altijd naast me aan tafel. Ze keek naar mij en naar mijn kleren. "Mama, heb jij dat shirtje nieuw?" "Een beetje nieuw schat. Ik heb het al een paar keer aan gehad." Merel: "Het lijkt wel een beetje op dat shirt dat papa ook had. Dat hij naar de begrafenis ook aan had en dat nu in de kist zit." En ik stond perplex. Want ik had het blousje al een paar keer aan gehad en net gisteren bedacht ik precies hetzelfde als Merel. Hoe het motiefje dezelfde is als het lievelings overhemd van André waarin hij begraven is. Mijn kleur is donker blauw, André zijn kleur was bruin. En ik dacht: "Welk kind ziét zoiets?" Merel dus.



En hij dan. Joris. Als je gelooft dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik weet het zeker. Dit kleine knulletje ziet bijzonder mooie dingen. Dingen die wij niet (meer) (kunnen) zien. Als ik huil dan komt hij op mijn schoot. Dan wijst hij naar mijn traan en wijst hij naar de lucht. Dan zegt hij: "Díe!" Ik weet het zeker. Hij ziet daar bijzonder mooie dingen. En ik dank God dat Hij mij dat door mijn kleine Joris laat zien.



En zij dan. Fiene! Liep van het weekend de minimarathon in Eindhoven. Samen met Ron en Lucas. 3 km hardlopen. Een (echte!) medaille waard!

En dan hij. Lucas. Heeft niet alleen de minimarathon gelopen (3km dames en heren!), maar had ook weer golfles. Ja heus! Net als zijn papa (die ook wel weer een paar lesjes kan gebruiken. Sorry schat....grapje he?!) En niet overdreven om te zeggen dat hij het écht heel erg goed deed. Mooier nog om te zien dat hij het ook echt leuk vindt om te doen. Een stralend gezichtje: da's meer dan mooi om te zien.

Dat was zo'n beetje mijn weekend.

En hoe was die van jullie?

Drakendoder

Tranen. Nog niet met tuiten. Maar zo af en toe dringend voor de ramen. Soms een enkele rollende traan. Tranen in mijn hart, mijn lijf, mijn ogen.

Kleine drakendoder is aan het tekenen. Ik probeer gezellig met een kopje koffie erbij. Lief elfje maakt tekeningen, kettingen en andere cadeaus voor mij (hoezo hsk?).
Ik probeer écht gezellig. Kijkend naar mijn kindjes. Lezend in een lekker-makkelijk-en-niet-moeilijk-en-daardoor-lekker-leuk-tijdschrift.
Drakendoder gooit ook stiften op de grond, kleurt ook naast het papier, schreeuwt en gilt ook heel dwingen TaTA!
Dan ben ik boos. Of eigenlijk moe. Of eigenlijk gewoon verdrietig.
Dan ben ik dus boos. Moet hij uit de stoel. Gooit Drakendoder zich dramatisch als volleert supermarktkind op de grond en schreeuwt en krijst inclusief snot (maar dat had-ie al, want verkouden).
En dan ga ook ik op mijn hurken en huil. Met tuiten. En ook een beetje snot.

Verbaasde blik van Drakendoder. Hij staat op en loopt naar me toe. Drukt zijn snotgezichtje tegen mij aan. Ik hou hem vast bij zijn hoofdje en huil. Hij kijkt naar mij. Maakt zijn oogjes klein en doet een huilgeluid na en knuffelt me weer. Ik fluister dat ik van hem hou. Hij kijkt me aan en wijst met zijn vingertje naar een traan; 'die'. En dan wijst hij naar iets in de kamer: 'ta!'. En hij knuffelt nog een keer. Heeft geen snot meer. Dat zit op mijn trui. Hij kijkt naar mij en wijst in de kamer: 'ta!'. En ik lach.

Ja lieve drakendoder; ta! Je hebt helemaal gelijk.

Zonnenstraaltje

Even alleen maar kijken

Kijken, voelen en de liefde absorberen.

De zonnenstraaltjes van liefde is het enige wat mij nu nog overeind houdt.

(Even negerend dat ik vraag: 'krijgt mama kus?' en Joris dan heel stellig zegt: 'Nee'. Ik weer vraag: 'krijgt mama een knuffel?' en Joris dan zegt: 'uhmmmmm nee'. Zucht. Ik bedoel natuurlijk ook te zeggen dat het niet alleen de liefdesstraaltjes van hem zijn die mij nu nog overeind houden....)