Troostkleren

Ik kocht deze (klik klik) van Greetje.
Ze had hem al naar me opgestuurd eer ik goed en wel betaald had.
En ik deed hem aan.
En na een dag van loshangende schouders had ik door dat je het touwtje goed moest aantrekken.

En toen wilde ik het noooiiiit meer uit doen. En natuurlijk vind ik het gewoon mooi en zit het fijn. Maar het is meer. Het voelt als troostkleren. Alsof er letterlijk iemand mij de hele dag warm houdt.
Het is alsof ik met dit mooie warm gebreide ding, de hele dag Gods liefde om mij heen heb.

En dat kan natuurlijk ook bijna niet anders. Want Greetje maakt de dingen met liefde.

En daarom; wil ik nu alleen nog maar kleren dragen met liefde en warmte (en wol en gebreid en gekleurd en mooi en ook Fleurs). Want ik heb het zwaar. Maar het gaat eigenlijk wel goed. Zolang ik me maar geliefd voel. En alle stukjes liefde zijn nu fijn.

Dus ook Troostkleren!

Heimwee

Knuffels

Heb ik nodig. Die van het soort hierboven zoals ik een paar jaar geleden scrapte. Maar nog meer van een ander soort.

Anders red ik het gewoon niet.

Wijsheid op een kaart

Lieve Fleur

Ik vraag je af en toe bij je te mogen zijn. In een mooi klein kamertje, waar je me zo nu en dan bezoekt. Waar je met dankbaarheid, warmte en liefde in rondkijkt. Ik vraag je ook om weer weg te gaan en als je mij verlaat, de deur achter je dicht te doen met een glimlach.

Het Verleden.


Lieve Fleur

Ik vraag je om altijd bij je te mogen zijn, want weet je, ik ben alles wat je hebt en wat jij bent. Ik ken geen verleden, noch een toekomst. Ik ben slechts waar jij me op dat moment heen brengt. Draag me met je mee zonder verlangen, terugblik of weerstand, maar met liefde en overgave.

Het Heden.


Lieve Fleur

Ook ik wil graag in jouw warmte zijn van tijd tot tijd.
Om te dromen, te hopen en te verlangen. Om met vreugde plannen met je te maken en te kunnen genieten van datgene wat nog komen mag.
Laat me ook maar weer los, ik kom vanzelf naar je toe.

De Toekomst.

De Helper

Als je gaat verhuizen, ruim je doorgaans ook heel veel op. Normaal kan ik niet zo heel goed weggooien. Maar eenmaal in een flow moet ik oppassen dat ik niet te veel weg gooi.

Vanmorgen was de badkamer aan de beurt. Wat je daar toch voor troep kunt maken in de loop van de jaren! Eén hele vuilniszak vol kreeg ik daar toch wel vandaan.

Hoewel ik me afvraag of het wel zo effectief is, me te laten helpen door een (bijna) twee jarige...

note: al deze kettingen zaten dus in de vuilniszak (stiekum: meiden op school.)

En Pien: KUS!

Joris zijn kamer(tje)

Ergens in juli 2007 wisten André en ik dat we nog een kindje zouden krijgen. Dat was erg fijn en enorm gewenst en nog meer dan welkom.

We hadden alleen een klein capaciteit probleem Op de eerste verdieping hadden wij maar twee slaapkamers. Ooit was er een kamer opgeofferd voor een grote badkamer (heerlijk!), maar dat kleine 2x1m badkamertje was nu gewoon overloop geworden. Ook waren wij in het bezit van een grote zolder. Maar daar hadden wij tot op dat moment nog helemaal niks aan gedaan en daar moest behoorlijk veel aan gedaan worden, wilden wij -de vader en de moeder- in die kamer kunnen 'huizen'. En onder invloed van de zwangerschaps- en moederhormonen wilde ik én niet zoveel tijd kwijt zijn met klussen én graag op dezelfde verdieping slapen als mijn verse kindje.

Tja...... Wat te doen?

En toen bedachten we in dat stukje overloop (waar gewoon de cv-ketel ook staat) een klein kamertje te maken voor de baby.

Eerst moesten er nog wat kleine resten badkamer verwijderd worden en tegeltjes op vloer en muur worden weggebikt.

Daarna moest de vloer weer egaal worden gemaakt met cement (en ontdekten wij dat er een klein kiertje zat naar de trapkast beneden en bij de voordeur. Daar liep nl. na het cement storten een straaltje cement naar beneden. Lang leve de doe-het-zelver!) en de muur mocht ook wel wat vlakker.
Een mooie kast om de cv-ketel en dat was het grove werk.

André bedacht met heel veel liefde hoe we een commode konden bouwen boven Joris zijn bedje, hoe hij nog een klein kastje kon maken voor in dat ene hoekje. Hoe hij plankjes naast de cv-ketelkast kon maken. Hij bedacht en maakte het. Hij legde een laminaatvloertje, hij schilderde de muren, hij behangde en verfde de kozijnen.

Toen kocht hij gordijnen en maakte die korter, en kocht een stofje en bekleede de stoel opnieuw.

Allemaal bijna klaar. Maar onze baby had nog geen deur voor zijn kleine kamertje. Maar er kon ook geen deur, want dan kon de zolderdeur niet meer open of dicht.

En toen bedacht hij één deur, voor twee deuropeningen.

En toen ging ik verhuizen. En moest dat ene kamertje, dat ongelofelijk kleine, met enorm veel liefde gebouwde, ingenieus bedacht (en André was ir. ingenieur he?! Laat me even trots zijn!), van cementvloer gestort tot gordijn genaaid door André, kamertje achterblijven.

Wij gaan verhuizen

Volgende week. En ik kan er niet zoveel over kwijt. Niet zozeer kunnen doordat het allemaal informatie is die ik niet wil delen op het weeweewee. Ik kan het niet omdat ik er emotioneel nauwelijks toe in staat ben.

Het is te groot, te pijnlijk, te verdrietig.

En het is koud mensen! Ik dacht van de week na het zien van het weerbericht: hunk??!!! We gaan toch niet weer sneeuw beleven? En we beleven alweer sneeuw, met harde koude wind. Ik ben er wel klaar mee. Ik heb het al niet zo heel erg op kou, maar nu wordt ik gewoon niet meer warm.

En daarom was er vandaag, door alle emo en door alle kou, maar één ding wat ik kon doen: