Beetje beetje

Kom o Heilige Geest
Ik wil U helemaal
Niet een beetje beetje, maar helemaal
Vul mijn hart totaal.

En ik wil niet half bakken zijn
Een beetje toekijken langs de kant
Ik wil zo graag dat U mij gebruikt
Dus neem mijn leven in Uw hand.

Kom o Heilige Geest
Ik wil U helemaal
Niet een beetje beetje, maar helemaal
Vul mijn hart totaal.

Herman Boon

Zal ik maar weer eens?

Zal ik maar weer eens wat bloggen.

Ik lijk wel een soort van dichtgeslagen. Neem nu wat dit blogje moet gaan worden. Na de titel en de eeste zin weet ik al dat het niet een écht blogje gaat worden.
Zal ik eens wat verklappen. Ik durf zelf eigenlijk nauwelijks meer op mijn blog te komen. Om dat er zoveel verdriet af spat. Ik zou zo graag iets van hoop lezen. Want ook dat zit er heus wel bij mij in.

Alleen niet in de maanden juli en augustus.

Maar die zijn nu bijna voorbij. En dan gaan we weer naar het gewone ("dat gewone wat nooit meer gewoon zal zijn maar daardoor nu toch een soort van gewoon" Is een soort van bijna citaat van mezelf wat ik deed de eerste verjaardag van Merel nadat André was overleden.).
Dan gaan de kinderen weer naar school. Joris op maandag een dagje spelen met de kindjes van de blauwe vlinder en ga ik de ene week mijn lieve vriendin Helma lastig vallen met mijn bezoeken (en anderen mensen uit mijn oude woonplaats. Dus mensen; heeft u zin in mij; meldt u aan, ik kom één keer in de twee weken, want dat is goed voor mij. Anders hang ik thuis en doe ik niks, want dan hoef ik even niks. Maar als ik ga hangen en niks doe, dan gebeurt er al helemaal niks) en de andere maandag ga ik bezig met mezelf. Want man man man, wat wil ik graag een beetje rust in mezelf.

 En misschien rond ik dan deze twee jaar van rouwbloggen af en ga ik weer gewoon over op de leuke, lieve en grappige dagelijkse mooiigheidjes van mijn leven. Daar waar ik mijn blog mee begon. En dat betekent dan absoluut niet dat ik het rouwen maar zo'n beetje heb afgesloten.

Dan durf ik wellicht ook zelf weer op mijn eigen blog te komen.

En dat is wel zo fijn.

't Is effe wennen

Zo'n nieuwe opmaak.
'k Weet allemaal nog niet. Gewoon even wennen denk ik.
Of anders veranderen we de boel gewoon weer!

En heb je gezien dat ik er een muziekje bij heb?!

Nou,
Lekker dan,
Deze post,
Niet zo nuttig,

Maar best wel leuk.
Voor mij dan...
Want ik was weer even van de straat!

Houdoe!

UGHH!

Deze geweldig zittende uggs meisjes/mevrouwen slippers heb ik momenteel aan mijn poezelige voeten.
Je moet jezelf af en toe verwennen niet? En daarom bestelde ik deze vrijdag en kwamen ze zojuist binnen met de post.
En ze zitten LEKKER!!! Echt! Alsof je een permanente liefdevolle voetmassage krijgt.
Dit is weer typisch zo'n 'kledingstuk' waarvan mijn moeder vroeger altijd zei dat ze me daarin kon uittekenen.
Ik vrees het ook. Deze gaan niet meer uit!
(Tenzij R. er op staat om mij vanavond een liefdevolle voetmassage te geven. Dan wil ik er nog wel even over nadenken)

Zeg-tie!

Ik zit zoals wel vaker wat verdiept in mijn dagelijks logvoer. Joris staat naast me en wil al de hele dag televisie kijken en het steeds verrassende antwoord van mij is dan 'nee'.

Dus zo staat Joris zo'n beetje naast me te emmeren over de televisie.

Ik hoor wel dat hij steeds dringender of zeg maar dwingender wat zegt, maar zoals gezegd; verdiept in blogland.

Zegt hij ineens, terwijl hij met zijn twee handjes mijn gezicht naar zich toetrekt:

"Hallo, contact!"

Filmpje!

Soms moet je weer even goed van bovenaf naar jezelf kijken.
Niet hangen (of erger nog: dalen!) in die spiraal.

Dat is wat ik al bloggend deed. Zo'n beetje, na ja soort van, kind of.... you know?

Leven zo zwaar dat ik nauwelijks mijn gevoel kon bloggen. Daar was het nu dan toch nét even teveel gevoel voor en een te grote blogwereld (sakmaseggu).

En toen ging ik er weer even boven hangen....

En toen vond ik weer het snoertje waarmee ik mijn foto's en filmpjes op de computer kan zetten.

En toen ging ik de hele avond filmpjes uploaden.

Want jullie dachten toch niet dat ik in al mijn SHIT de hele dag zit te wentelen toch?

Nee man, ik geniet me suf van de lente, liefde, vriendschap en bovenal de kids. En dan is die kleinste toch wel heul heul heul koddig, leuk, lief, schattig en de leukste 2-jarige van dit moment.

En dus mogen jullie weer meegenieten van dit prachtventje!

Troostkleren

Ik kocht deze (klik klik) van Greetje.
Ze had hem al naar me opgestuurd eer ik goed en wel betaald had.
En ik deed hem aan.
En na een dag van loshangende schouders had ik door dat je het touwtje goed moest aantrekken.

En toen wilde ik het noooiiiit meer uit doen. En natuurlijk vind ik het gewoon mooi en zit het fijn. Maar het is meer. Het voelt als troostkleren. Alsof er letterlijk iemand mij de hele dag warm houdt.
Het is alsof ik met dit mooie warm gebreide ding, de hele dag Gods liefde om mij heen heb.

En dat kan natuurlijk ook bijna niet anders. Want Greetje maakt de dingen met liefde.

En daarom; wil ik nu alleen nog maar kleren dragen met liefde en warmte (en wol en gebreid en gekleurd en mooi en ook Fleurs). Want ik heb het zwaar. Maar het gaat eigenlijk wel goed. Zolang ik me maar geliefd voel. En alle stukjes liefde zijn nu fijn.

Dus ook Troostkleren!

Wijsheid op een kaart

Lieve Fleur

Ik vraag je af en toe bij je te mogen zijn. In een mooi klein kamertje, waar je me zo nu en dan bezoekt. Waar je met dankbaarheid, warmte en liefde in rondkijkt. Ik vraag je ook om weer weg te gaan en als je mij verlaat, de deur achter je dicht te doen met een glimlach.

Het Verleden.


Lieve Fleur

Ik vraag je om altijd bij je te mogen zijn, want weet je, ik ben alles wat je hebt en wat jij bent. Ik ken geen verleden, noch een toekomst. Ik ben slechts waar jij me op dat moment heen brengt. Draag me met je mee zonder verlangen, terugblik of weerstand, maar met liefde en overgave.

Het Heden.


Lieve Fleur

Ook ik wil graag in jouw warmte zijn van tijd tot tijd.
Om te dromen, te hopen en te verlangen. Om met vreugde plannen met je te maken en te kunnen genieten van datgene wat nog komen mag.
Laat me ook maar weer los, ik kom vanzelf naar je toe.

De Toekomst.

Nog 16....

bezoekers en dat 'zit' ik aan de 150.000 bezoekers van mijn blog...... binnen één jaar! (ghghghghihihi =soort van ongelovig lachje)


Ik zou geld moet vragen!

Woordeloze woensdag

maar ik heb geen plaatje. En wellicht ook geen woorden, al twee weken niet meer. Wat waarschijnlijk ook zo fijn is van woordeloze woensdag, want dan gebruik je eens geen woorden, maar plaatjes om je gevoel, gedachten of gebeurtenissen mee te delen.
Maar zoals ik al zei; geen plaatjes.

Heb nog wel wat gefotoot de afgelopen twee weken, maar die zitten nog in het toestel. En zoals ik al twee weken geen zin, puf en woorden heb, zo heb ik ook geen zin en puf om die foto's in de computer te laden. Alles (nou ja, veel!) is gewoon een drempel. En ik ben erg goed in drempels. Maak altijd heel veel dempels, waardoor er soms helemaal niks meer gebeurt (Hoera voor Lief, die in sommige opzichten totaal het tegenovergestelde is. Hoezo elkaar aanvullen?!).
Drempel voor de foto's in de computer laden is: er zitten zoveel filmpjes bij en dat duurt lang en als ik ze op youtube wil zetten om hier te kunnen laten zien duurt het helemaal lang. Dus in plaats van er gauw aan te beginnen, doe ik dus helemaal niks!

Wat ik wel heb gedaan?
Veel van de vakantie bij Lief doorgebracht. Bezig geweest met inrichting van kinderkamers. Merel heeft nu haar pip behang in haar nieuwe kamer (denk hier een foto bij), met een nieuw lichtblauw bed ervoor (denk hier een foto bij), met een mooi nieuw dekbedovertrek (denk hier een foto bij) en een witte sprei met zilvere glitters (denk hier een foto bij) en twee witte langharige schapenvachtjes voor op de vloer of op bed (denk hier een foto bij) en lief heeft gisteren haar kast in elkaar geikeaad (denk hier een foto bij.... niet van kast, maar van spierspanningen in armen enzo...hmmmmm!), en ik heb kastknopjes gekocht voor haar nieuwe kast en een lamp en gordijnstof (denk hier een foto bij).
Joris zijn kamer heeft een kast (denk hier een foto bij) en na lang wikken en wegen en dubben en huilen (ja ja overal zitten herinneringen en emoties aan) hebben we voor Joris een juniorbedje gekocht. In dezelfde lijn als zijn ledikantje. Ledikantje met veel liefde uitgezocht en in elkaar geikeaad door Andrélief, juniorbedje in elkaar geikeaad met heel veel liefde door Lief (nuchter opgeschreven, duizend tranen om gelaten). Nu slaapt Joris in een echt bedje bij Lief, met een echt dekbedje, met een echt dekbedovertrekje (denk hier de allerschattigste foto bij die je je kan bedenken). Ook heb ik voor Joris zijn kamer een behangboom gekocht die als hij wordt geleverd geweldig gaat staan op de witte muur in zijn kamer bij de rest groene muren (denk hier alvast een foto bij).

Nou, dat heb ik zo'n beetje gedaan. Dat en nog veel meer.

Zo, woordeloze woensdag!

Sneeuwplaatjes

Fan van junior songfestival 2009

En voor de onwetende; Joris zingt en danst op het liedje van Ralph, de winnaar van het junior songfestival 2009. Ik zeg: Ralph, eat your heart out!

En Daan, het shirtje het shirtje!)

En ehm..... behoorlijk fout gefilmd natuurlijk. Weet eigenlijk ook heus wel dat je de camera niet scheef moet houden. Hmmm ter verdediging, ik was eigenlijk foto's aan het maken. Tja, slap excuus. Maar het filmpje vind ik té leuk om niet te broadcasten!

Bouwen

Zo was het



Zo is het nu ongeveer

Hier gaan wij straks onwijs koken en woonkeukenen

En hier gaat Joris straks slapen en je ziet een stukje van Merel haar nieuwe slaapkamer.

Bouwen aan onze toekomst.

Windmolen

Stukje rijden met Merel.

"Mama, dat lijken net mevrouwen in badpakken"

(En daarna een hele verhandeling over het hoe en waarom die ik maar voor een heel klein gedeelte kon volgen. Maar wat een sublieme opmerking. Wat is het toch fijn om kind te zijn en dat de wereld nog kan bestaan uit mevrouwen in badpakken langs de snelweg.)

Woei

Vandaag woei ik eventjes uit.

In het uiterste zuidelijke puntje van Friesland, liep ik een half uurtje in de zon en de wind. Eerst had ik niet zo'n zin. Maar al gauw kwamen deze dames op mijn pad.

Ik moest eerlijk gezegd wel een beetje om ze lachen.

De ene lag daar zo'n beetje te niksen en werd duidelijk ruw verstoord in haar geniks door mij. En hoewel ik op zeer gepaste afstand bleef van hare koninklijke koeiïgheid, keek ze me echt de wei uit.

Haar vriendin durfde het nog sterker neer te zetten en vond me gewoon een zeikerd daar aan de kant van HAAR wei.

Ik dacht nog, zou het aan mij liggen of aan het diersoort? Dat koeien het in hun algemeenheid een beetje hoog in de uiers hebben zitten. Of dat ík wellicht zo'n rare verschijning in het algemeen en in het dierenrijk in het bijzonder ben dat elk dier accuut de kop omdraait en me gewoon wegkijkt.

Gelukkig lag het niet aan mij. Kijk maar: deze dames gaan gewoon door met hun drukke middagprogramma.

Hoewel.....

Hmmmmm.

En hoewel ik mij bij tijd en wijle echt wel snel afgewezen kan voelen kreeg dit stelletje koninklijke theetantes mij er vandaag niet onder.

Want ik liep gewoon hier

Een beetje uit te woeien!

En toen ik dichterbij kwam zag ik dit:

En zo liep ik al fantaserend verder over dit prachtige weggetje door dit prachtige landschap.

Wat ik blijkbaar in omgekeerde volgorde had gelopen, want toen ik bij het eind (of begin zo u wilt)punt kwam, las ik dit:

Ja, dat vond ik nu dus juist net niet!

Ik liep en liep en liep. Koud van voren, warm door de zon van achteren en woei op mijn lijf en in mijn hoofd.

Overigens weet ik heel goed dat 'woei' niet goed is hoor. Voordat ik hier allerlei neerlandici over mijn warme rug heen krijg over dat woei geen goed nederlands woord is enzo.

Tuurlijk weet ik dat woei niks is. Het is windde.....

Drakendoder

Tranen. Nog niet met tuiten. Maar zo af en toe dringend voor de ramen. Soms een enkele rollende traan. Tranen in mijn hart, mijn lijf, mijn ogen.

Kleine drakendoder is aan het tekenen. Ik probeer gezellig met een kopje koffie erbij. Lief elfje maakt tekeningen, kettingen en andere cadeaus voor mij (hoezo hsk?).
Ik probeer écht gezellig. Kijkend naar mijn kindjes. Lezend in een lekker-makkelijk-en-niet-moeilijk-en-daardoor-lekker-leuk-tijdschrift.
Drakendoder gooit ook stiften op de grond, kleurt ook naast het papier, schreeuwt en gilt ook heel dwingen TaTA!
Dan ben ik boos. Of eigenlijk moe. Of eigenlijk gewoon verdrietig.
Dan ben ik dus boos. Moet hij uit de stoel. Gooit Drakendoder zich dramatisch als volleert supermarktkind op de grond en schreeuwt en krijst inclusief snot (maar dat had-ie al, want verkouden).
En dan ga ook ik op mijn hurken en huil. Met tuiten. En ook een beetje snot.

Verbaasde blik van Drakendoder. Hij staat op en loopt naar me toe. Drukt zijn snotgezichtje tegen mij aan. Ik hou hem vast bij zijn hoofdje en huil. Hij kijkt naar mij. Maakt zijn oogjes klein en doet een huilgeluid na en knuffelt me weer. Ik fluister dat ik van hem hou. Hij kijkt me aan en wijst met zijn vingertje naar een traan; 'die'. En dan wijst hij naar iets in de kamer: 'ta!'. En hij knuffelt nog een keer. Heeft geen snot meer. Dat zit op mijn trui. Hij kijkt naar mij en wijst in de kamer: 'ta!'. En ik lach.

Ja lieve drakendoder; ta! Je hebt helemaal gelijk.

Zonnenstraaltje

Even alleen maar kijken

Kijken, voelen en de liefde absorberen.

De zonnenstraaltjes van liefde is het enige wat mij nu nog overeind houdt.

(Even negerend dat ik vraag: 'krijgt mama kus?' en Joris dan heel stellig zegt: 'Nee'. Ik weer vraag: 'krijgt mama een knuffel?' en Joris dan zegt: 'uhmmmmm nee'. Zucht. Ik bedoel natuurlijk ook te zeggen dat het niet alleen de liefdesstraaltjes van hem zijn die mij nu nog overeind houden....)

Verdrietig

om afscheid nemen.

Wanneer woorden je gevoel niet kunnen uitdrukken

schreef Stephan in zijn comments bij mijn blogje over 'Middelburg'.

Is dat niet waar mijn hele blog mee gevuld is? Met mijn gevoel proberen om te zetten in tekst, in foto's, in beeld, muziek, video. Iets wat je gevoel laat zien. Dat wat kunstenaars doen met hun werk?

Stephan is één van de vele mensen die ik al een jaar niet had gezien, maar die er wel allemaal bij waren toen André zijn hart 'op de camping' stopte met kloppen.

Dat deel je natuurlijk met elkaar. Die gebeurtenis. Maar het is niet wat maakt dat er nu ineens die warmte en die band is. Die was er namelijk al. Met al die mensen. Met sommigen wat meer. Gewoon omdat sommige mensen je nu eenmaal wat meer aanspreken. Of omdat je je in dezelfde levensfase bevind. Omdat sommigen ontzettend dezelfde humor delen. Of omdat sommige mensen met dezelfde dingen worstelen. Dat geeft herkenning.

Deze herkenning is niet in woorden uit te drukken.

Toch ben ik zo blij dat veel mensen het toch proberen. Dat maakt dat die warmte niet alleen door mijzelf bedacht is. Dat maakt dat die warmte er gewoon ís.

En dat is wel zo prettig de dag door komen...........

Middelburg

Ik had me een weekendje wel! Ik had een bruiloft van lief nichtje Jolanda en haar (nu) man Juda. En mijn prachtige meisjes straalden als bruidsmeisjes naast het andere prachtige meisje die de bruid was.

Het was fantastisch! Het was in Middelburg. Het was vlakbij zee. Het was vlakbij en met mensen die ik een zeer warm hart toedraag. Het was waar ik veel mensen die vorig jaar een belangrijke rol speelden in mijn leven voor het eerst weer zag. Het was waar ik heel veel warmte en liefde ervaarde.

Het was dus fantastisch.

En het was weer rouwen hoor. Ja ja, daar kom je ook maar niet zomaar vanaf. Want het was in Middelburg en vlakbij zee. Daar waar zoveel herinneringen en meer dan dat zit. Daar waar zoveel ik-kan-het-niet-eens-uitleggen-wat-ik-voel dingen liggen.

Dus was het naast fantastisch ook rouwen. Heel erg rouwen.

En daardoor dus nu even uit balans. Maar dat geeft niet (nou ja, dat geeft wel, maar meer in de zin van dat die emotie er is en er nu een soort van mag bestaan van mezelf).

En daarom iets 'gewoons'. Even iets wat je met je benen op de grond zet en in het hier en nu.

Joris is aan het bellen. En hij wil televisie kijken.

En voor foto's van mijn bloedjes van meiden. Klik even op de link van mijn lieve nichtje. En later verschijnt er vast nog wel wat hier. Want wat was ik me een partij trots zeg op die meiden van mij!