Is dat niet waar mijn hele blog mee gevuld is? Met mijn gevoel proberen om te zetten in tekst, in foto's, in beeld, muziek, video. Iets wat je gevoel laat zien. Dat wat kunstenaars doen met hun werk?
Stephan is één van de vele mensen die ik al een jaar niet had gezien, maar die er wel allemaal bij waren toen André zijn hart 'op de camping' stopte met kloppen.
Dat deel je natuurlijk met elkaar. Die gebeurtenis. Maar het is niet wat maakt dat er nu ineens die warmte en die band is. Die was er namelijk al. Met al die mensen. Met sommigen wat meer. Gewoon omdat sommige mensen je nu eenmaal wat meer aanspreken. Of omdat je je in dezelfde levensfase bevind. Omdat sommigen ontzettend dezelfde humor delen. Of omdat sommige mensen met dezelfde dingen worstelen. Dat geeft herkenning.
Deze herkenning is niet in woorden uit te drukken.
Toch ben ik zo blij dat veel mensen het toch proberen. Dat maakt dat die warmte niet alleen door mijzelf bedacht is. Dat maakt dat die warmte er gewoon ís.
En dat is wel zo prettig de dag door komen...........
7 opmerkingen:
Heel mooi gezegd Fleur! En misschien gek om te horen, maar ik ervaar wat je schrijft ook zo...;-)
ksnaphet - helemaal
Heel mooi geschreven !! En zo waar...
Ik lees al een tijdje bij je mee en ik vind het geweldig hoe jij je gevoel onder woorden kan brengen. Ik voel jouw verdriet....
Zo mooi geschreven....
Gedichtje voor jou!
Rood is de klaproos
de kleur van het hart.
Maar juist in haar hartje
zit ook nog wat zwart.
Zo heb je in iedere kamer
en in elk vertrekje
ook wel eens een donker plekje.
Dus,lieve Francine
wens ik jou van harte...
Let meer op het rode
dan op het zwarte.
XSuus
Francine moet Fleur zijn natuurlijk!
XSuus
een ware zin
Een reactie posten