Ze vroeg om een pakje wickey

En heel even was ze weer 3 jaar.

Ik zag haar

Ik hoorde haar

En ze veranderde

In 3 jaar oud

En even voelde ik mij gelukkig.

Hoe een lekkere lunch toch nog bagger eindigde

Letterlijk dan he?! Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Hoewel ik er geen beeldmateriaal van heb verzameld, daar was het einde echt te veel bagger voor. Maar goed, doe ik het bijna toch.

Gisterenavond hebben we alweer lekker buiten in eigen tuin gepicknickd. Dat vind ik het allerallerallerfijnste van zomer; 's avonds op een kleedje met een goed gevulde salade, stokbroodje, komkommertje en nog meer van dat snoepeten. Kinderen ook op het kleedje en het einde van de middag vanzelf in de avond over zien gaan.

Grote bergen fruit had ik gisteren gekocht en vanmorgen met de blauwe lucht in mijn hoofd veel daarvan schoongemaakt.

De meiden gehaald van school en met een restje pasta salade met zalm van gisteren, fruit en andere lekkere lunch dingen gingen wij aan tafel.


Je ziet de kinderen kijken: "Jemig, die maakt ook overal een foto van!" (hmmm nou ja, ze dachten het niet alleen, ze zeiden het ook...). Dat komt doordat ik me helemaal niet zo blij van binnen voel als ik zo graag zou willen. Door de blauwe lucht en de zon en het fruit en de salade weet ik dat ik me blij en gelukkig zou moeten of kunnen voelen. En dat doe ik ook wel een beetje, maar niet zoals het me vroeger die bijna volmaakte gelukzalige lach in mijn ogen bracht. Daarom maak ik er een foto van. Zodat ik wel wéét dat die fijne dingen er zijn. En als ik het dan zie en me ervan bewust ben dan helpt dat. Een beetje.

En Joris at vrolijk mee van de pastasalade.

En Joris at ook een boterham met pindakaas. En toen begon mijn blog een beetje op die van Joeltje te lijken. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik bijna direct aan haar moest denken. Joris at dus die boterham met pindakaas en concentreerde zich eens goed. Naar later bleek niet alleen op zijn boterham met pindakaas. Ik had dus zogezegd wel door dat hij meer aan het doen was dan enkel en alleen eten, maar ik dacht dat lossen we straks wel even snel op.

Het moment van uit de stoel tillen kwam. Even had ik nog niks door, maar toen ik zijn broek uit deed had ik het door hoor! Jemig de pemig! Daar is Mister T. van Joeltje dus echt nog niks bij. Hij had zowel rechts tussen de benen door als gewoon achterlangs de rug op zich helemaal volge-eh-pindakaast! En doordat hij zo groot is en niet altijd meer wil blijven liggen zat het binnen de korste keren niet alleen op zijn billen, benen en rug, maar ook op zijn voeten, zijn buik en zijn nek. Daar hielp geen pak billendoekjes meer tegen of voor. Ik meen dat Joeltje (hebben jullie al door dat ik bij elke link een ander logje van haar heb gelinkt. Allemaal logjes over haar grootste passie in het leven. Poep dus.) het eens had over poep tot zijn navel. Ha! Dat is peanuts of pindakaas dus eigenlijk! Mijn Mister J. zat dus gewoon van boven tot onder van achter en voren onder. Nu is Mister T. geloof ik een maand of 10 en heeft Joris ook wel 5 maanden voorsprong. Ik zou dus zeggen Joeltje: maak je borst maar nat!

Kijk hem daar eens onschuldig zitten

Ja, toen zat hij weer met schone luier en schone kleren aan. En kon ik mijn zoveelste was gaan draaien.

Hoewel, aan de blik in zijn ogen zie ik toch wel enig schuldgevoel. En sinds ik ben begonnen dit logje te schrijven (en dat kostte even wat tijd kan ik je zeggen, want ik heb in Joeltje haar log lopen speuren naar poepverhalen...) is Joris opvallend zoet en stil aan het spelen. En dat terwijl hij tot het baggeravontuur toch behoorlijk jengelend aan mijn rok stond te trekken.

Werpt het toch nog zijn vruchten af, zo'n man alleen in huis met 3 vrouwen. Hij weet met zijn 15 maanden al dat er tijd is om te schijten en tijd om te zwijgen.

Als hij nu ook nog met de chocolade aan komt kruipen is mijn opvoeding geslaagd.

Vaderdag-André

Hier komt nog een blogje te staan. Het zit in mijn lijf, zit nog niet in letters. Ik loop er al een week of wat mee. Het kan er niet uit.
Ik was met iets anders bezig en kwam voor de zoveelste keer dit nummer van Marco Borsato tegen. Dit k** nummer die ik dus niet kan horen. Want dit nummer geeft mijn pijn weer als ik denk aan André en Fiene en Merel. Er zitten stukken tekst in waarbij ik dus standaard moet huilen. Gewoon altijd en niet expres. En toch (of en dus?) zet ik het hier neer.
Staat er alvast iets van mijn gevoel.
Maar er komt nog iets met tekst en foto's. Ofzo. Of niet. Ik weet niet. Ik wil wel. Alsof ik daarna pas weer verder kan gaan ofzo.
Misschien morgen. Want morgenmiddag ga ik met Merel naar het graf van André. Gaan we zijn 'tuintje' maken.
Wie weet....

En tot die tijd dit afschuwelijke nummer:

Blik in de toekomst

En dit is dan natuurlijk geen blik in de toekomst. Dit was gewoon vanmorgen. Een gewone zaterdagmorgen en Joris en Lucas spelen samen. Maar zo gewoon is dat voor mij dus niet meer. Gewone zaterdagmorgens zijn voor mij nog de gewone van toen met André. Beetje uitslapen, beetje aanklungelen, kopje koffie met Bart en Miranda of een heel laat ontbijt, André met de meiden naar de markt, kaas kopen bij de kaasboer, lekkere broodjes bij de bakker, vaak toch ook wel een bloemetje. Zo dus gewone zaterdagmorgens.
Nu is dat niet meer. En er is ook nog niet echt een ander gewoon. Want de ene keer zijn we hier, de andere keer in het 'verre zuiden', de kinderen vermaken zich de ene ochtend heel goed, de andere niet. Soms hebben we plannen, soms niet. Soms is je huis een puin van de hele week rouwen, soms is zijn huis een puin van de hele week rouwen en werken en schipperen en dan is de zaterdagmorgen meer een puinruim moment waarin niemand zich nog echt lekker voelt.

Maar dit filmpje,



dat geeft een blik in de toekomst. Hoe de 'broertjes' samen spelen in hun huis (dus niet of in het ene huis of in het andere, maar in hun beide eigen huis) met hun eigen spullen. Hoe wij als gezin van 6 een nieuw gewoon hebben ontwikkeld waarin iedereen zich lekker voelt. Waardoor de zaterdagmorgen weer een moment van écht weekend is geworden.

There will be a day/ Ooit komt er een dag...!

Vaderdag 2009

But I hold on to this hope and the promise that He brings
That there will be a place with no more suffering

There will be a day with no more tears, no more pain, and no more fears
There will be a day when the burdens of this place, will be no more, we’ll see Jesus face to face

But until that day, we’ll hold on to you always

Tentoonstelling

Vorig jaar hadden de meiden op school als afsluiting van een schoolproject een tentoonstelling. 's Avonds mag je dan met je ouders naar school en langs alle groepen lopen om te kijken wat iedereen heeft gemaakt. Vorig jaar was het thema sprookjes en was Fiene verkleed als heks en Merel als Sneeuwitje.

Links van Fiene zie je mij met Joris in de draagdoek. Zo jong als hij was, gingen wij natuurlijk allemaal kijken naar de evenement. Ik bedoel; 's avonds naar school! Kan het nog geweldiger?

Vanavond gaan we weer. Weer tentoonstelling, afsluiting van het project bouwen. Joris gaat mee, ik ga mee, Fiene en Merel zijn er natuurlijk ook.

André, wat mis ik je onbeschrijfelijk veel!

You are the music in me

Overtreffende trap van moe

ben ik.

En om dat kleine jongetje niet te hele tijd huilend aan mijn been te hebben hangen, kreeg ik ineens de ingeving om de draagdoeken parade weer van stal te halen. Nu had ik de 6 meter lange weer terug aan Pien gegeven (maar hé, zag ik niet op je blog pienus dat jij zo'n hele mooie regenbogerige had gekocht en dus de blauwe niet meer gebruikt??? :-) ), de ringsling heb ik nooit voor elkaar gekregen op mijn rug, dus werd het de mai tai of hoe dat ding ook mag heten (was mai tai niet gewoon zo'n meiden groep uit de jaren 80?).

Het kost even wat, moet nog even flink puzzelen hoe die het lekkerst zit, maar ik kon wel even de tweede mand strijk afmaken (en nu nog 2 te gaan.....;-( )

En ach, het plaatje is dan wel weer koddig

(En met deze geldt wel; ben blij dat ik zo enorm ben afgevallen, want het vet puilt aan alle kanten overal tussendoor. Dus kind rustig en stil, maar echt charmant is anders.)

Lieve anoniem....Lief,

Anoniem aan mij
details weergeven 12:33 (2 uren geleden) Beantwoorden

Anoniem heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Te lang te veel" achtergelaten:

En dan heb je ook nog een vent die ook nog aan het rouwen is, 10.000 ballen omhoog probeert te houden, heel veel van je houdt en heel veel steun van je krijgt. Dat doe je er maar even bij!

Geplaatst door Anoniem op Mijn leven is Fleur op 12:33


Lieve Lief,
Dat is liefde. Daar leef ik voor. Daar leef ik door. Ik loop niet weg van liefde, ook niet als het eigenlijk nauwelijks te doen is door al die ballen.
En jou steunen is als vanzelf. We komen er wel.
XF.

Te lang te veel

Als ik lang niet schrijf dan gaat het niet zo goed met mij. Dat ik dan nu wel schrijf betekent dan weer niet dat het wel goed gaat.

Het betekent wel dat ik behoefte heb aan het omzetten in iets tastbaarst. Zoiets als; als het op papier (oké scherm....) staat dan zit het niet meer zo in mijn lijf.

Of misschien is de reden wel veel simpeler. Als ik schrijf dan kweek je begrip. Tjee wat kinderachtig eigenlijk. Tja hmmm weet je, ik moet al veel te veel volwassen dingen doen. Zou zo graag willen dat ik alleen maar mijn papa en mama hoef te roepen en dat 'het dan weer over is'. Dus laat ik nu eens gewoon lekker kinderachtig doen.

Ik heb gewoon behoefte aan begrip. Aan warmte, aan liefde. En ik weet dat het er is. Maar soms staat de liefde zo groot voor je dat je het niet meer ziet. En dan heb je het gewoon nodig dat het keer op keer tegen je wordt gezegd. Dan heb je het gewoon nodig dat je mailbox volstroomt. Dan heb je het gewoon nodig dat je mobiel maar sms'jes blijft doorseinen. Dan heb je het gewoon nodig. Dan houden die tekenen van liefde je overeind. Want eigenlijk was je allang heel hard gevallen.

Het is allemaal veel te veel. Het is allemaal zo veel dat ik het niet eens meer kan uitleggen, laat staan dat ik het zelf weet (laat staan dat ik er nog eens een leuk gevatte zin tussendoor kan proppen), laat staan zelfs dat ik zelf nog weet wat ik voel.

Dan maar feitelijk uitleggen? Dan kan iedereen zien wat de feitelijke pijn is. Ik hoop dat niemand het ook in zijn omvang voelt.

Gelukkig had ik al iets kunnen schrijven over het hemelvaartweekend van vorige week. Meestal is zo iets wel genoeg qua wat je aan kan en dan kun je weer een paar dagen pijn lijden en proberen op te krabbelen tot een status waarin het weer wat stabiliseert.

De maandag na hemelvaart had Fiene schoolreis. Vaak ging André mee. Wij waren wel betrokken ouders bij school. Ik deed wat meer de 'dagelijkse' dingen zoals helpen in de klas. André was meer van de incidentele dingen of grotere klussen. Dus schoolreis was wel iets wat hij zou hebben kunnen doen.

's Avonds begon de avondvierdaagse. Vorig jaar deed Fiene voor het eerst mee. André liep met haar mee (ik was immers nog niet zolang daarvoor bevallen van Joris). Haar gezicht bij de feestelijke laatste avond van vorig jaar zal ik nooit meer vergeten en heeft André ook mooi vastgelegd op foto. Avondvierdaagse is voor Fiene dus een groot feest.

Avondvierdaagse dit jaar; de laatste avond.

Twee keer heb ik meegelopen. Vier dagen heb ik mij rot georganiseerd om het allemaal voor elkaar te krijgen. Vier dagen heb ik geleeft met de verse herinneringen aan 'vorig jaar'. Vier dagen lang heb ik gedacht; de eerste keer zonder André, de laatste keer avondvierdaagse hier.

Deze foto is voor jou An. Zo'n foto heb jij vorig jaar gemaakt en nu deed ik het. Totaal onzinnig, maar ik heb aan je gedachtt.

Gelukkig was dinnetje Helma erook. En deze foto zet ik erop om mezelf de liefde die er was te laten zien.

Vrijdag vierde Fiene haar kinderfeestje. Samen met een vriendin heb ik dat voorbereid, georganiseerd en gevierd. Een feest; speurtocht, spelletjes, met de hele bubs zelfs pizza's bakken en opeten. Het was een feest. Maar hoeveel herinneringen en pijn kun je aan? Kinderfeestjes vieren deden André en ik altijd samen. Hij was thuis, nam vrij of wat dan ook. Hij bakte pannenkoeken, begeleidde speurtochten, jutte de kinderen op tot nog drukkere spelletjes, hij was er gewoon. En nu was hij er niet.

Zondag vierden wij Fiene haar 'grote mensen feest', want zondag was zij jarig. Mijn eerstgeborene, ons eerstgeborene, het meisje die mij moeder maakte. Zij werd 8 jaar. De herinneringen aan bevalling, zij als baby, zij als klein meiske en nu als al zo wijze mooie jonge dame. Die trots, die herinneringen alleen nog maar van mij. Wat een pijn! En voor het gemak vierde ik mijn eigen verjaardag alvast mee. Want dat doen Fiene en ik ook al 8 jaar samen, want ik ben een week na haar jarig. De eerste verjaardag van Fiene en mij zonder André, de laatste hier in dit huis.

En ik zie al die liefde wel. Maar ik zie het met mijn verstand. Mijn gevoel heeft die liefde in 10voud nodig om aan te laten komen. Er moeten eerst nog heel wat tranen vloeien. En wel gauw. Alleen deze week nog. Want volgende weekis alweer het volgende evenement: dan ben ik jarig. Mijn eerste verjaardag zonder An. Twee weken later is het vaderdag. Dan komt begin juli mijn bitterzoete trouwdag en dan is het alweer bijna 31 juli. De dag dat André zijn hart stopte.

Op een gegeven moment is de rek eruit. Maar het leven gaat gewoon door. Ik doe alleen even niet meer mee.