Hoe een lekkere lunch toch nog bagger eindigde

Letterlijk dan he?! Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Hoewel ik er geen beeldmateriaal van heb verzameld, daar was het einde echt te veel bagger voor. Maar goed, doe ik het bijna toch.

Gisterenavond hebben we alweer lekker buiten in eigen tuin gepicknickd. Dat vind ik het allerallerallerfijnste van zomer; 's avonds op een kleedje met een goed gevulde salade, stokbroodje, komkommertje en nog meer van dat snoepeten. Kinderen ook op het kleedje en het einde van de middag vanzelf in de avond over zien gaan.

Grote bergen fruit had ik gisteren gekocht en vanmorgen met de blauwe lucht in mijn hoofd veel daarvan schoongemaakt.

De meiden gehaald van school en met een restje pasta salade met zalm van gisteren, fruit en andere lekkere lunch dingen gingen wij aan tafel.


Je ziet de kinderen kijken: "Jemig, die maakt ook overal een foto van!" (hmmm nou ja, ze dachten het niet alleen, ze zeiden het ook...). Dat komt doordat ik me helemaal niet zo blij van binnen voel als ik zo graag zou willen. Door de blauwe lucht en de zon en het fruit en de salade weet ik dat ik me blij en gelukkig zou moeten of kunnen voelen. En dat doe ik ook wel een beetje, maar niet zoals het me vroeger die bijna volmaakte gelukzalige lach in mijn ogen bracht. Daarom maak ik er een foto van. Zodat ik wel wéét dat die fijne dingen er zijn. En als ik het dan zie en me ervan bewust ben dan helpt dat. Een beetje.

En Joris at vrolijk mee van de pastasalade.

En Joris at ook een boterham met pindakaas. En toen begon mijn blog een beetje op die van Joeltje te lijken. Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik bijna direct aan haar moest denken. Joris at dus die boterham met pindakaas en concentreerde zich eens goed. Naar later bleek niet alleen op zijn boterham met pindakaas. Ik had dus zogezegd wel door dat hij meer aan het doen was dan enkel en alleen eten, maar ik dacht dat lossen we straks wel even snel op.

Het moment van uit de stoel tillen kwam. Even had ik nog niks door, maar toen ik zijn broek uit deed had ik het door hoor! Jemig de pemig! Daar is Mister T. van Joeltje dus echt nog niks bij. Hij had zowel rechts tussen de benen door als gewoon achterlangs de rug op zich helemaal volge-eh-pindakaast! En doordat hij zo groot is en niet altijd meer wil blijven liggen zat het binnen de korste keren niet alleen op zijn billen, benen en rug, maar ook op zijn voeten, zijn buik en zijn nek. Daar hielp geen pak billendoekjes meer tegen of voor. Ik meen dat Joeltje (hebben jullie al door dat ik bij elke link een ander logje van haar heb gelinkt. Allemaal logjes over haar grootste passie in het leven. Poep dus.) het eens had over poep tot zijn navel. Ha! Dat is peanuts of pindakaas dus eigenlijk! Mijn Mister J. zat dus gewoon van boven tot onder van achter en voren onder. Nu is Mister T. geloof ik een maand of 10 en heeft Joris ook wel 5 maanden voorsprong. Ik zou dus zeggen Joeltje: maak je borst maar nat!

Kijk hem daar eens onschuldig zitten

Ja, toen zat hij weer met schone luier en schone kleren aan. En kon ik mijn zoveelste was gaan draaien.

Hoewel, aan de blik in zijn ogen zie ik toch wel enig schuldgevoel. En sinds ik ben begonnen dit logje te schrijven (en dat kostte even wat tijd kan ik je zeggen, want ik heb in Joeltje haar log lopen speuren naar poepverhalen...) is Joris opvallend zoet en stil aan het spelen. En dat terwijl hij tot het baggeravontuur toch behoorlijk jengelend aan mijn rok stond te trekken.

Werpt het toch nog zijn vruchten af, zo'n man alleen in huis met 3 vrouwen. Hij weet met zijn 15 maanden al dat er tijd is om te schijten en tijd om te zwijgen.

Als hij nu ook nog met de chocolade aan komt kruipen is mijn opvoeding geslaagd.