Ken je dat, dat je op vakantie bent geweest (bijvoorbeeld met je zus naar Israël, omdat je daar familie hebt wonen en er een bliksembezoek hebt gebracht van 5 dagen, waarbij je eindeloos hebt gekletst en bijgepraat en geen enkele echte touristische plek hebt aangedaan, nou ja slechts ééntje, omdat dat toch vlakbij bij het huis van grote neef was en waarbij je witte benen voor het eerst weer een beetje zonlicht mochten aanschouwen en waarbij je in 5 dagen zo'n 25 uur hebt geslapen, maar waarbij je toch helemaal vol energie (niet letterlijk, maar het soort van innerlijke energie) van terug bent gekomen). Dat je dan helemaal dol raakt op het eten van dat land?
Dat je dan ook humus (spreek uit: goemoes ;-) ) wilt maken en met pitabrood wilt eten? Dat je dan ook altijd salades bij het eten wilt? Dat je dan ook zulke zachte smaakvolle avocado's wilt eten die je gewoon kunt uitsmeren over je boterham (tomaatje erop, beetje peper en zout!)? Dat je dan ook grote schalen eten wilt maken met hele stukken kip, aardappel, wortel, uien en alle groenten die je maar kunt vinden in een pan met couscous erbij? Dat je dan ook je thee wilt aanmaken met je versgeplukte kruiden uit de tuin?
Dat soort dingen.
Ken je dat?
Daarom ziet mijn 'fruitschaal' er sinds deze week zo uit:
(Klein detail; het door Joris geschilderde bloempotje met de pasgeplante bloembolletjes en het versje erbij wat hij al weken voor moederdag heel liefjes in mijn oor fluisterde...... zucht!)
Ze had een afstreepkalender gemaakt, ruim een maand geleden. Ze had inmiddels een heuse schoolagenda gekregen, waar ze als één van de eerste dingen haar verjaardag in had geschreven.
En toen was het eindelijk zover. “Jullie komen mij ‘s morgens toch halen he?!”
Nou, ik kwam haar halen hoor. Die blik, die verwachtingsvolle ik-ben-eindelijk-jarig-blik, goud waard!
De lang op gewachte cadeautjes (met make-up koffer als groot succesnummer)
“Mama, mag ik ook zo’n taart met mijn foto erop?” vroeg ze toen we 3 weken terug op een andere verjaardag waren. Tuurlijk schat. Beetje teleurgesteld dat ze dat verkoos boven de door mama gemaakte taart. Aan de andere kant scheelde het ook wel weer een hele hoop werk. En dat is in deze tijden ook wel fijn.
Van opa Roeland en oma Els had Merel al gaatjes in haar oren gekregen en ze kreeg de gekoesterde ‘pandora’ armband. “Maar oma,” had ze gezegd “krijg ik dan niet meer zo’n echt groot cadeau?” Dus had lieve oma Els een grote doos prachtig beplakt en nog wat ‘kleinigheidjes’ ingedaan. Zodat ze van opa en oma nog wel een GROOT cadeau kreeg.
Samen met nichtje Verne wordt de professionele make-up koffer gebruikt. Die had ze natuurlijk die ochtend haal met haar enigszins jaloers kijkende grote zus uitgeprobeerd.
Later in de middag vonden we het grootste gedeelte van de kinderschare plots terug op Merel haar kamer. Waar zij de dvd schermpjes (die we gebruiken als we op vakantie gaan) aan haar bed gemonteerd kreeg van ons en waar een dvd van ‘kinderen voor kinderen’ in zit.
En tja, verder vergeet ik altijd op verjaardagen (in al mijn chaos en vermoeidheid en emoties in mijn hoofd) om foto’s te maken.
Maar gelukkig is er woensdag nog haar kinderfeestje. En dat wordt ongetwijfeld fantastisch. Dus van volgen er nog meer feest foto’s van mijn geweldige lieve Merel, die met haar 7 jaar toch ook al wel een hele grote meid aan het worden is.
Deze geweldig zittende uggs meisjes/mevrouwen slippers heb ik momenteel aan mijn poezelige voeten. Je moet jezelf af en toe verwennen niet? En daarom bestelde ik deze vrijdag en kwamen ze zojuist binnen met de post. En ze zitten LEKKER!!! Echt! Alsof je een permanente liefdevolle voetmassage krijgt. Dit is weer typisch zo'n 'kledingstuk' waarvan mijn moeder vroeger altijd zei dat ze me daarin kon uittekenen. Ik vrees het ook. Deze gaan niet meer uit! (Tenzij R. er op staat om mij vanavond een liefdevolle voetmassage te geven. Dan wil ik er nog wel even over nadenken)
Zal ik het filmpje van Joris met mijn schoenen ook nog uploaden? Hihi, nu even niet. Maar is wel een goed idee voor volgende moeilijke momenten
Mereltje met haar voeten in het water om wel 2 uur lang kikkervisjes te vangen. (Eerst met haar jurk aan. Die was in notime nat en modderig. Die hing keurig te drogen, zodat ze later toch nog iets droogs aan had. ze was tot haar middel nat en bemoddert. HEERLIJK!
Joris en ik; zijn handje op mijn been terwijl ik voorlees uit Elmo en de oppas (en dat je dan weet dat hij dat boek op zijn eigen manier ook kan lezen. Door af en toe woorden en zinnetjes uit het boek te zeggen terwijl hij naar de bladzijden kijkt).
Spoor zoekende kinderen in het bos. Die voorste met dat jurkje hoort bij mij (Stoer kind met haar jurk en hoge gympen!) en die rechts op het bankje hoort ook bij mij.
Afgelopen zaterdag. En ik had het er ontzettend naar mijn zin. Ik was er een soort van thuis. En jaha, zo zie ik er dus uit als ik het naar mijn zin heb.
Nou ja, in dit geval dan. Want het is lastig om te genieten van kids, Lief, liefde, familie, vrienden, rust, rust, rust, en buiten als je intussen heel erg je emoties in een hoek aan het duwen bent. Omdat je daar thuis bent bij zijn zus, en dit precies was wat hij geweldig had gevonden en waar ik hem mij precies voor kon stellen, inclusief zijn handen (ja eh... ik heb dus iets met handen. En dan niet of ze mooi of lelijk zijn, maar ze zijn zo eigen. Zo helemaal hoe iemand is.).
Dus ik geniet me suf. Maar hoe je rouwt en geniet tegelijkertijd is een kunst die ik nog niet helemaal beheers.
Ik wil iets schrijven over Pasen. En wat dat feest voor mij betekent. Hoe belangrijk en bijzonder en één van de mooiste diensten van het jaar ik de paasnachtdienst vind. Hoe mooi, om dat in die dienst de hoop centraal staat.
En hoe ik me voelde toen ik afgelopen zaterdagavond en zondagmorgen weer in mijn eigen kerk was. Een mengeling van volkomen mezelf voelen, ergens helemaal op je plek zijn, zo blij en hoopvol en zo ontzettend rouw. Zo ontzettend dat stuk gemis. Het besef van het niet zonder gemeendschap kunnen. Het besef van altijd ergens dat stukje eenzaamheid houden. Simpelweg omdat mijn wederhelft dood is.
Pasen. Waar God liet zien sterkter te zijn dan de dood.
Ik wil er graag iets over schrijven. Maar het lukt me (nu) niet.
Daarom mooie plaatjes. Die op één of andere rare manier wel een deel van dat verhaal laten zien. Ik weet niet goed waarom. Omdat het lente, leven en hoop laat zien? Omdat het Liefde, vriendschap, welkom zijn laat zien? Omdat het puur is? Omdat het de zus van André is en ik zo veel van haar en haar gezin hou? Omdat ik me fijn voel daar en omdat ik heel duidelijk voel dat André boven haar en mij was?
Omdat omdat omdat misschien misschien en wellicht?
Soms moet je weer even goed van bovenaf naar jezelf kijken. Niet hangen (of erger nog: dalen!) in die spiraal.
Dat is wat ik al bloggend deed. Zo'n beetje, na ja soort van, kind of.... you know?
Leven zo zwaar dat ik nauwelijks mijn gevoel kon bloggen. Daar was het nu dan toch nét even teveel gevoel voor en een te grote blogwereld (sakmaseggu).
En toen ging ik er weer even boven hangen....
En toen vond ik weer het snoertje waarmee ik mijn foto's en filmpjes op de computer kan zetten.
En toen ging ik de hele avond filmpjes uploaden.
Want jullie dachten toch niet dat ik in al mijn SHIT de hele dag zit te wentelen toch?
Nee man, ik geniet me suf van de lente, liefde, vriendschap en bovenal de kids. En dan is die kleinste toch wel heul heul heul koddig, leuk, lief, schattig en de leukste 2-jarige van dit moment.
En dus mogen jullie weer meegenieten van dit prachtventje!
Afgelopen zaterdag vierden wij (Ron en ik) Ron zijn verjaardag in ons (!) nieuw huis (/keuken). Tegelijk was het natuurlijk ondanks dat het allemaal nog niet af is een soort van house warming. Maar niet geheel onbelangrijk: het was het eerste feestje waar Ron zijn familie en vrienden en mijn familie en vrienden er waren. Een soort van intergratie feestje dus.
Ron en ik hebben het super gehad. Ik vond het erg fijn om daar in het verre zuiden mijn lieve bekenden te zien, samen met mijn nieuwe lieve bekenden.
Maar ja, dat is natuurlijk bevooroordeeld. Hoe zouden de gasten dit nu zelf hebben ervaren? Gelukkig heb ik met mijn knokploeg een privé hyves (dus doet u geen moeite met het zoeken daarvan, het haaaaaatstikke privé is die hyves. Zo privé dat je zelfs bijna in elkaar gemept wordt met een deegroller als je op de hyves probeert te komen). Anyway, op die hyves deed Helma zondag even een verslagje voor de knokkers die er niet bij konden zijn.
En ondanks dat de knoekploeg hyves dus privé (had ik dat al gezegd, dat-ie privé is?) is, heb ik het voor uw en mijn vermaak toch maar even geknipt en geplakt. Helma (176) zondag, 14:24
Terwijl ik weer een boterham met smeerworst en mayo naar binnen werk groet ik u. Hoe was het gisterenavond? Nou ik zal jullie steekwoordsgewijs een verslag doen: Sneeuw-gevaar voor eigen leven- toch gegaan- huis vol- n'xxxxx samen in de keuken- keuken paars (verschikkelijk, XSuus)- TAART (lekker)- MJ en Helma doen poging tot intergratie vrienden Ron- Moedig maar niet erg vruchtbaar- Rondleiding bovenverdieping- Kamer Merel prachtig!- Kamer Joris schattig, mooi lief bedje- Kamer Fiene op zolder gaat nog wat worden- bovenverdieping mooi- Moe van staan MJ, Chris en Helma strijken op bank neer- gesprek met vader en broer van xxxxxx- Fleur lacht ons uit- Helma haalt wat te drinken- Helma blijft bij Fleur staan- Helma praat met Nicolette (leuk)- MJ haalt drinken voor Chris- MJ wil eigenlijk niet meer terug.- MJ blijft bij Fleur en Helma staan (dikke lol)- Ries praat met Roy- Intergratie komt op gang- Wij zijn toch eigenlijk gewoon het leukst- Helma gaat aan tafel zitten met N'xxxxx- Bart en Els gaan buiten roken- Helma niet!- Hapjes!- Helma en MJ doen hun lied- Fleur neemt op video - Fleur is geemotioneerd- Ron ook- wij kunnen niet meer stuk bij vrienden van Ron- MJ en Helma krijgen platencontract aangeboden door vriend Ron-MJ zegt 'ja' op de vraag van Ron z'n broer of ze een zus van Fleur is- Fleur en MJ lachen- Broer Ron volgt het niet helemaal meer- tijd om naar huis te gaan- kus kus zoen zoen- tijdens terugweg in greppel beland- sms gestuurd naar Fleur- geen enkele reactie- verder naar huis gelopen- half 5 lagen we in bed! Nou dat is me nog eens een verslagje zeg. En om jullie te bemoedigen..... (vanwege alle moeilijke dingen).... hier een liedje van Brigitte kaandorp (zie gadget). Die vrouw heeft pas echt eeh heel ZWAAR leven!
Corrie (52) zondag, 16:16 Ooooowwww, ik schrik me rot. Leuk dat jullie zo'n spetterend optreden hebben verzorgd! Toffe wijven zijn jullie....... eigenlijk. Helma Augustijn (Beijen) (176) zondag, 18:27 MJ heb jij nog aanvullingen? Corrie (52) zondag, 20:28 MJ? Fleur (83) zondag, 20:48 Ja MJ hedde gij nog aanvullingen? Voordat ik het 'intergraal' kopieer en op mijn blog zet? XX (weer home alone, sucks bigtime!)
Marie-José (111) zondag, 21:09 Nou, ik vond het stuk van Helma zoooo goed dat ik het aan Chris heb voorgelezen. DDWW... Marie-José (111) zondag, 21:17 aanvullingen...ik denk ff na... Marie-José (111) zondag, 21:22 Nou ja, we hebben natuurlijk wel veel met gebarentaal gedaan.... Marie-José (111) zondag, 21:24 En als ik dan denk aan de 'garage/bijkeuken'....en wat voor een blikken er volgenden toen we daar weer uit te voorschijn kwamen... Marie-José (111) zondag, 21:25 Enne..Ron had een heel bijpassend overhemd uitgekozen en Chris had wederom zijn h***broek NIET aan.... Marie-José (111) zondag, 21:26 En Fiene ging heel lief, meteen drinken voor ons halen.... Marie-José (111) zondag, 21:27 En de keuken, ja die is heel mooi, maar met avondlicht is het echt niet goed te zien, dus moeten we echt nog wachten op een 'overdag-uitnodiging'.... Marie-José (111) zondag, 21:28 O ja en het ging ook nog over de gouden reiger en dat Suzanne op een gegeven moment bijna haar eigen Tjeerd ging verdenken...
Nou ja en nog wat van dat soort gezwam. Maar dat laat ik verder maar eh....privé ;-)
en toen we 11 jaar getrouwd waren, smeedden wij al plannen voor een groot feest.
Nu alleen maar plaatjes van toen. Plaatjes die ik met mijn a-techo-computer-vaardigheden niet ingescand krijg. Daarom maar een foto van gemaakt. Afschuwelijk resultaat natuurlijk. Maar ik heb tenminste plaatjes! Vanuit het officiële mooie boek (wel zelf gemaakt. De zwart wit foto's zelfs zelf afgedrukt) en vanuit het 'leuke' boek.
De trouwkaart, door Pien ontworpen geïnspireerd door iets bestaands.
Door haar Chris gefinetuned en afgedrukt.
Op mijn bijna lege zolderkamertje bij mijn ouders thuis. Gekapt door Pien, maar niet te echt. Ik moest vooral Fleur zijn, maar dan net een tikkie netter.
Zoals André mij hier vast heeft met zijn hand liefdevol en beschermend in mijn nek, zo wil ik altijd vastgehouden blijven worden.
De voorkant van de liturgie van de kerkdienst waarin ons huwelijk werd gezegend. Voor André en mij pas het moment van écht trouwen.
Fijne dominee. Jonge vent toen nog. Raar idee dat van de drie mensen op deze foto, op dat moment met elkaar verbonden, er al twee zijn overleden. Las het van de zomer ergens. Dominee vermist na zwemmen in het Gardameer in Italië. Nooit meer gevonden....
Wij zongen als slotlied dit lied. Altijd een mooi lied. Zegt wel veel over je geloof en vertrouwen in God. André en ik zongen het samen. Nu 'zing' ik het alleen. Apart om te weten dat je dat toen zong met de wetenschap van nu.
En 's avonds was er feest.
Met de nodige 'stukjes' van familie en vrienden. Onderstaande foto wil ik jullie absoluut niet onthouden. Wellicht herken je Mirjam, Helma en mijn knokker Esther (op de bovenste foto)?
