Ze had een afstreepkalender gemaakt, ruim een maand geleden. Ze had inmiddels een heuse schoolagenda gekregen, waar ze als één van de eerste dingen haar verjaardag in had geschreven.
En toen was het eindelijk zover. “Jullie komen mij ‘s morgens toch halen he?!”
Nou, ik kwam haar halen hoor. Die blik, die verwachtingsvolle ik-ben-eindelijk-jarig-blik, goud waard!
De lang op gewachte cadeautjes (met make-up koffer als groot succesnummer)
“Mama, mag ik ook zo’n taart met mijn foto erop?” vroeg ze toen we 3 weken terug op een andere verjaardag waren. Tuurlijk schat. Beetje teleurgesteld dat ze dat verkoos boven de door mama gemaakte taart. Aan de andere kant scheelde het ook wel weer een hele hoop werk. En dat is in deze tijden ook wel fijn.
Van opa Roeland en oma Els had Merel al gaatjes in haar oren gekregen en ze kreeg de gekoesterde ‘pandora’ armband. “Maar oma,” had ze gezegd “krijg ik dan niet meer zo’n echt groot cadeau?” Dus had lieve oma Els een grote doos prachtig beplakt en nog wat ‘kleinigheidjes’ ingedaan. Zodat ze van opa en oma nog wel een GROOT cadeau kreeg.
Samen met nichtje Verne wordt de professionele make-up koffer gebruikt. Die had ze natuurlijk die ochtend haal met haar enigszins jaloers kijkende grote zus uitgeprobeerd.
Later in de middag vonden we het grootste gedeelte van de kinderschare plots terug op Merel haar kamer. Waar zij de dvd schermpjes (die we gebruiken als we op vakantie gaan) aan haar bed gemonteerd kreeg van ons en waar een dvd van ‘kinderen voor kinderen’ in zit.
En tja, verder vergeet ik altijd op verjaardagen (in al mijn chaos en vermoeidheid en emoties in mijn hoofd) om foto’s te maken.
Maar gelukkig is er woensdag nog haar kinderfeestje. En dat wordt ongetwijfeld fantastisch. Dus van volgen er nog meer feest foto’s van mijn geweldige lieve Merel, die met haar 7 jaar toch ook al wel een hele grote meid aan het worden is.
Maandag wordt ze 9 jaar. Onze....mijn eerstgeborene. Het meiske dat mij moeder maakte. Het meisje dat ons ouders maakte. Het meisje dat ons tot een gezin maakte. Ach, gewoon zo simpel. Gewoon gezinsgeluk.
En al een paar dagen zit het niet zo lekker. Verjaardagsstress zal het wel zijn. Zoveel te doen. Oneindig veel boodschappen voor haar twee feestjes. Want mevrouw mag zaterdag haar oude vriendinnen ophalen voor een logeerpartij in haar nieuwe huis. Dus wordt er gegourmet, gechocoladefonteint, maskertjes en nageltjes gelakt, filmpje kijken, 'slapen', ontbijten. En maandag als ze écht jarig is, komen na school haar nieuwe vriendinnetjes mee naar huis. Filmpje kijken en patatjes eten ofzo. O ik hoop zo dat ik straks alle boodschappen in huis heb en dat ze het allemaal leuk vinden. Het zijn geen fancy feestjes in elkaar gedraait. Het is hopelijk een hele hoop gezelligheid en dat Fiene mag weten dat ik haar alle vriendinnen van de wereld gun.
En dan komt het moment dat je begrijpt waarom je zo'n verjaardagsstress hebt. Hoe het komt dat het in je hoofd simpelweg niet lukt deze festiviteiten op een rijtje te krijgen. Dat komt omdat het simpele gezinsgeluk waar het 9 jaar geleden mee begon er niet meer is. Niet meer bestaat. Weggenomen, weggerukt, gewoonweg weg.
Zal ik ooit nog eens weer gewoon kunnen functioneren?
Afgelopen zaterdag vierden wij (Ron en ik) Ron zijn verjaardag in ons (!) nieuw huis (/keuken). Tegelijk was het natuurlijk ondanks dat het allemaal nog niet af is een soort van house warming. Maar niet geheel onbelangrijk: het was het eerste feestje waar Ron zijn familie en vrienden en mijn familie en vrienden er waren. Een soort van intergratie feestje dus.
Ron en ik hebben het super gehad. Ik vond het erg fijn om daar in het verre zuiden mijn lieve bekenden te zien, samen met mijn nieuwe lieve bekenden.
Maar ja, dat is natuurlijk bevooroordeeld. Hoe zouden de gasten dit nu zelf hebben ervaren? Gelukkig heb ik met mijn knokploeg een privé hyves (dus doet u geen moeite met het zoeken daarvan, het haaaaaatstikke privé is die hyves. Zo privé dat je zelfs bijna in elkaar gemept wordt met een deegroller als je op de hyves probeert te komen). Anyway, op die hyves deed Helma zondag even een verslagje voor de knokkers die er niet bij konden zijn.
En ondanks dat de knoekploeg hyves dus privé (had ik dat al gezegd, dat-ie privé is?) is, heb ik het voor uw en mijn vermaak toch maar even geknipt en geplakt. Helma (176) zondag, 14:24
Terwijl ik weer een boterham met smeerworst en mayo naar binnen werk groet ik u. Hoe was het gisterenavond? Nou ik zal jullie steekwoordsgewijs een verslag doen: Sneeuw-gevaar voor eigen leven- toch gegaan- huis vol- n'xxxxx samen in de keuken- keuken paars (verschikkelijk, XSuus)- TAART (lekker)- MJ en Helma doen poging tot intergratie vrienden Ron- Moedig maar niet erg vruchtbaar- Rondleiding bovenverdieping- Kamer Merel prachtig!- Kamer Joris schattig, mooi lief bedje- Kamer Fiene op zolder gaat nog wat worden- bovenverdieping mooi- Moe van staan MJ, Chris en Helma strijken op bank neer- gesprek met vader en broer van xxxxxx- Fleur lacht ons uit- Helma haalt wat te drinken- Helma blijft bij Fleur staan- Helma praat met Nicolette (leuk)- MJ haalt drinken voor Chris- MJ wil eigenlijk niet meer terug.- MJ blijft bij Fleur en Helma staan (dikke lol)- Ries praat met Roy- Intergratie komt op gang- Wij zijn toch eigenlijk gewoon het leukst- Helma gaat aan tafel zitten met N'xxxxx- Bart en Els gaan buiten roken- Helma niet!- Hapjes!- Helma en MJ doen hun lied- Fleur neemt op video - Fleur is geemotioneerd- Ron ook- wij kunnen niet meer stuk bij vrienden van Ron- MJ en Helma krijgen platencontract aangeboden door vriend Ron-MJ zegt 'ja' op de vraag van Ron z'n broer of ze een zus van Fleur is- Fleur en MJ lachen- Broer Ron volgt het niet helemaal meer- tijd om naar huis te gaan- kus kus zoen zoen- tijdens terugweg in greppel beland- sms gestuurd naar Fleur- geen enkele reactie- verder naar huis gelopen- half 5 lagen we in bed! Nou dat is me nog eens een verslagje zeg. En om jullie te bemoedigen..... (vanwege alle moeilijke dingen).... hier een liedje van Brigitte kaandorp (zie gadget). Die vrouw heeft pas echt eeh heel ZWAAR leven!
Corrie (52) zondag, 16:16 Ooooowwww, ik schrik me rot. Leuk dat jullie zo'n spetterend optreden hebben verzorgd! Toffe wijven zijn jullie....... eigenlijk. Helma Augustijn (Beijen) (176) zondag, 18:27 MJ heb jij nog aanvullingen? Corrie (52) zondag, 20:28 MJ? Fleur (83) zondag, 20:48 Ja MJ hedde gij nog aanvullingen? Voordat ik het 'intergraal' kopieer en op mijn blog zet? XX (weer home alone, sucks bigtime!)
Marie-José (111) zondag, 21:09 Nou, ik vond het stuk van Helma zoooo goed dat ik het aan Chris heb voorgelezen. DDWW... Marie-José (111) zondag, 21:17 aanvullingen...ik denk ff na... Marie-José (111) zondag, 21:22 Nou ja, we hebben natuurlijk wel veel met gebarentaal gedaan.... Marie-José (111) zondag, 21:24 En als ik dan denk aan de 'garage/bijkeuken'....en wat voor een blikken er volgenden toen we daar weer uit te voorschijn kwamen... Marie-José (111) zondag, 21:25 Enne..Ron had een heel bijpassend overhemd uitgekozen en Chris had wederom zijn h***broek NIET aan.... Marie-José (111) zondag, 21:26 En Fiene ging heel lief, meteen drinken voor ons halen.... Marie-José (111) zondag, 21:27 En de keuken, ja die is heel mooi, maar met avondlicht is het echt niet goed te zien, dus moeten we echt nog wachten op een 'overdag-uitnodiging'.... Marie-José (111) zondag, 21:28 O ja en het ging ook nog over de gouden reiger en dat Suzanne op een gegeven moment bijna haar eigen Tjeerd ging verdenken...
Nou ja en nog wat van dat soort gezwam. Maar dat laat ik verder maar eh....privé ;-)
en toen we 11 jaar getrouwd waren, smeedden wij al plannen voor een groot feest.
Nu alleen maar plaatjes van toen. Plaatjes die ik met mijn a-techo-computer-vaardigheden niet ingescand krijg. Daarom maar een foto van gemaakt. Afschuwelijk resultaat natuurlijk. Maar ik heb tenminste plaatjes! Vanuit het officiële mooie boek (wel zelf gemaakt. De zwart wit foto's zelfs zelf afgedrukt) en vanuit het 'leuke' boek.
De trouwkaart, door Pien ontworpen geïnspireerd door iets bestaands.
Door haar Chris gefinetuned en afgedrukt.
Op mijn bijna lege zolderkamertje bij mijn ouders thuis. Gekapt door Pien, maar niet te echt. Ik moest vooral Fleur zijn, maar dan net een tikkie netter.
Zoals André mij hier vast heeft met zijn hand liefdevol en beschermend in mijn nek, zo wil ik altijd vastgehouden blijven worden.
De voorkant van de liturgie van de kerkdienst waarin ons huwelijk werd gezegend. Voor André en mij pas het moment van écht trouwen.
Fijne dominee. Jonge vent toen nog. Raar idee dat van de drie mensen op deze foto, op dat moment met elkaar verbonden, er al twee zijn overleden. Las het van de zomer ergens. Dominee vermist na zwemmen in het Gardameer in Italië. Nooit meer gevonden....
Wij zongen als slotlied dit lied. Altijd een mooi lied. Zegt wel veel over je geloof en vertrouwen in God. André en ik zongen het samen. Nu 'zing' ik het alleen. Apart om te weten dat je dat toen zong met de wetenschap van nu.
En 's avonds was er feest.
Met de nodige 'stukjes' van familie en vrienden. Onderstaande foto wil ik jullie absoluut niet onthouden. Wellicht herken je Mirjam, Helma en mijn knokker Esther (op de bovenste foto)?
