Ik dacht, ik sla vandaag twee vliegen in één klap. Via de twitter was het al duidelijk geworden dat ik dit jaar een openhaardje heb gemaakt. met Fiene en Merel samen vorige week woensdagmiddag geknutseld.
En het brandt gezellig bij ons thuis. En hij werkt ook, want de schoentjes waren netjes gevuld toen de kindjes zondagavond hard door de openhaard hadden gezongen.
En de Sint heeft hem hoogstpersoonlijk goedgekeurd.
Jahaaa het is alweer een week geleden, maar vorige week hadden wij weer een echte knokdag! Ik kan daar uiteraard verder geen mededelingen over doen, want hé: knokploeg/knokdag/knokken is vooral diepe diepe vriendschap. Dat is delen mensen, daar wordt je helemaal jaloers van! En terecht, want ik knijp mij elke dag in mijn handen met deze meiden. Maar dat had ik in het recente verleden ook al eens gemeld geloof ik 
Wij begonnen met taart, gingen gestaag over in een heerlijke lunch met broodjes en allerlei lekkers erop en we hadden ook nog voor elkaar een cadeautje gekocht.
Daar ga je best wel heel blij van kijken eigenlijk.
En delen deden we mensen! Daar ga je soms niet zo blij van kijken. Nee, dat is vaak ronduit moeilijk. Maar daar gaat het wel om. In vreugde en verdriet.
Daar weten wij knokkers alles van.
Kijk dan wat een mooi zakje! Zo’n doorzichtig met zilveren vlindertjes en een lintje erdoor.
En toen zat dit er in:
Oorbellen met hartjes een een armband met verschillende bedeltjes. Zelf gemaakt, door een vriendin.
Een vriendin van Fiene.
Voor Fiene.
Meisjes van 9 hebben al best wel coole vriendschappen. En hele lieve ook!
Deze vriendelijke, vrolijke, lieve jongeman is vandaag jarig! Alweer 8 jaar is hij geworden. Afgelopen zaterdag zijn kinderfeest (Wat zijn vader mocht doen. Pffff, blij toe, want met 5 gezellige en lieve jongens weg is natuurlijk wel leuk, maar het blijven jongens van 8 jaar he: DRUK!!! Hoewel ik begreep dat het alleszins meeviel.) en aanstaande zaterdag het grote mensen feest. Maarrrrrr, als je écht jarig bent, moet het ook op die dag feest zijn. En dat was het hoor. Blij met al zijn cadeaus, blij met uitdelen op school, blij met opa en oma op bezoek, blij met al zijn post, blij met frietjes eten en opa en oma die bleven eten, blij met (buur)vrienden bezoek. Blije tevreden jongen; en daar doe je het voor.
En ik doe het ook voor zijn moeder; Esther. Ik stond vanmorgen zijn verjaardagstaart te bakken en vond het vreselijk dat ik dat stond te doen. En niet zijn moeder. Zijn moeder, die boven alles Lucas zijn moeder was; zielsveel hield ze van die jongen. Dat hoor ik van iedereen die haar heeft gekend en het straalt van elke foto van haar met Lucas die ik zie af. Daar kun je niet omheen; één brok liefde voor elkaar. En dan sta ik een taart voor deze knul te bakken. Met alle liefde van de wereld. Maar wel de omgekeerde wereld.
Er zat een traan in die taart.
Gefeliciteerd lieve Lucas, mama kijkt vanaf haar grote ster mee en is trots op haar grote kleine zoon van 8 jaar!
OM BIJ STIL TE STAAN
Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt. De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter: “Vergeet je zusters niet. Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt. Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de kinderen die je misschien zult krijgen zult houden, je zult altijd je zusters nodig hebben. Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en dingen met ze te doen. En onthoud dat “zusters" alle vrouwen betekent. Je vriendinnen, je dochters, je collega’s en al je vrouwelijke familieleden. Je hebt vrouwen nodig. Zo is het met vrouwen”.
Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw. Ik ben een pasgetrouwde vrouw. Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken. Toch luisterde ze naar haar moeder. Ze hield contact met haar zusters en maakte ieder jaar meer vriendinnen. Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist
waar ze het over had. Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een vrouw groeien zijn “zusters” de steunpilaren in haar leven.
De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat
Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen
Maar ….. zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.
Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt. En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan, zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen, voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeide te komen en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je. Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven. De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen vrouwen. Toen we dit “avontuur”, genaamd vrouw-zijn begonnen, hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds
nodig hebben.
