It is...

....a lonely christmas without you.

Knokken...

is het deze dagen, want ze zijn zwaar. Gelukkig heb ik veel leuke en gezellige dingen gepland en dat maakt dat de scherpe randjes wel minder zijn.

En al is het dan vakantie, knokken doen we toch op maandag. En daarom was het een bijzondere knokploeg dag, want mijn kinderen waren er ook bij.

Fiene vond het geweldig (zei 's avonds; "mam, de knokploeg moet vaker komen als ik ook thuis ben."). Die genoot van het helpen met de was opvouwen en had het liefst in de keuken geholpen met soppen.

Heerlijk is het als je met elkaar het huis onder handen neemt. Keuken wordt gedaan, was wordt gedaan, gezogen, gedweild, pleeën worden geboend, boodschappen gedaan, met de kinderen gespeeld terwijl ik rekeningen betaal van notarissen (testament met voogdijschap) en grafsteenhouwerijen voor grafsteen (om even aan te geven hoe mijn leven op een dag slingert tussen verschillende emoties).

Maar het allerfijnste van knokploeg dag vind ik het bijpraten met elkaar; lachen, serieuze zaken, serieuze zaken belachelijk maken met vrouwen humor en samen eten:

Samen zijn en liefde, heel heel heel veel liefde:

Omdat...

ik zo dankbaar ben voor vrienden en liefde. En omdat ik ervan baal dat ik dat nu niet kan laten zien zoals ik dat graag zou willen laten zien. Omdat ik nu gewoon moet leren om te ontvangen en dat geven nu gewoon even niet actief op mijn lijstje kan staan.
Maar ik zie het wel en daarom even deze link.

Eén van de lieve vrienden en liefde waar ik bedoel.

(En de tegoedbonnen van Pien en de drank en het geld van Marc en Jon)

Zoen!

André

Bewegende beelden van André. Zijn loop, zijn lach, zijn stem. Ik mis het, ik mis het soms meer en soms minder. Vandaa meer.
Ik keek met een stukje knokploeg een stukje 'laatste film van de videocamera'. Het was heel gewoon om Andre zo te zien. Helemaal niet gek, helemaal niet verdrietig.
Hoewel, helemaal niet. Dat is eigenlijk ook weer niet waar. Het was niet raar (ddwnn), maar wel verdrietig.
Niet omdat ik hem zag proberen Merel te leren fietsen (is een ramp, ze is een lieverd, maar wat zij in de kop heeft, heeft zij niet in de kont) of omdat ik zag hoe trots hij op haar was, hoe leuk hij het vond om dit soort dingen te doen of omdat hij daar 'pik kusjes' doet met Merel (dat ze tot zijn dood samen hadden als papa-merel ding).
Ik werd verdrietig omdat ik mij alleen voelde. Ik besefte ineens dat André en ik de kinderen samen hadden. Wij, André en ik, de papa en de mama, wij gingen op een bepaalde manier met onze kinderen om. Dat was voor ons vanzelfsprekend. We haddden dezelfde manier van benaderen (nou ja, bijna altijd dan), dezelfde manier van humor gebruiken naar de kinderen toe. En dat komt nooit meer terug. Ik doe dat nu alleen. Het zijn nu, in die zin, mijn kinderen. En dat doet maar weer eens ongelofelijk veel pijn.

Kwaliteitje waarvan André zich zal omdraaien in zijn graf, maar ik kan nu eenmaal niet videobewerken of heb eigenlijk geen zin om daar nu energie in te steken. Dus heb ik het heel suf en duf van de televisie opgenomen. Dus.... geluid maar wat harder anders hoor je André zijn lieve stem niet.

Opnieuw bloggen

Weet je hoe ik blog? Niet omdat ik denk; ik moet weer eens iets schrijven, wat zal ik doen? Nee, het is een gevoel wat van binnen borrelt. Dat gevoel zet ik dan om in een foto en een langer of korter stukje tekst (of muziekje). Is dat creatief denken ofzo? Ik weet het niet. Het schrijven zelf duurt dan ook nooit lang. De woorden rollen er zo uit en hoef ik nauwelijks over na te denken (wat helaas wel eens resulteert in gigantische knoeperts van spelfouten....).

Mijn vorige blog is van bijna een week geleden en er is in mij nog geen nieuw gevoel geborrelt. Dat is wel raar. Er zijn deze week namelijk ontzettend veel dingen gebeurd en mijn hoofd zit vol. Doorgaans een teken dat er echt wel íets uit moet. Een gevoel wat ik dan dus omzet in beeld en tekst. En nu dus niet.

Omdat ik me waarschijnlijk nu toch geremt voel. Geremt! Op mijn eigen schrijfplekje. Daar waar ik mijn gedachtes en gevoelens zo heerlijk zelf en vrij 'zwart op wit' kan zetten. Soms schrijf ik namelijk wel eens wat op zonder heel veel emotie. Dan lees ik het na en nog eens en nog eens. En dan raakt het me ineens. Want wat ik had geschreven had ik nog niet eens echt zo in mijn hart bedacht, dat was nog niet geland. Een soort onderbewustzijn zet het dus op papier. En zo helpt het mij ook met het ordenen van mijn gedachtes, gevoelens en van de vele dingen die in mijn leven gebeuren.

En nu dus toch iets van geremdheid. Omdat ik volgens sommige anderen op mijn eigen plekje niet zomaar meer kan schrijven wat ik wil. En dat is natuurlijk stom! Oerstom! En natuurlijk laat ik mij daar dus niet door van de wijs brengen. Daarom ook dit stukje waarschijnlijk (zal ik na het posten en 6 keer doorlezen wel tot de conclusie komen). Zodat ik het even duidelijk heb gezegd (en niet verborgen in al die commentaren die ik nu min of meer noodgedwongen modereer. Sorry daarvoor, maar ik doe het toch maar even. Wil nu nog bijna uitleggen waarom. Doe het niet......... moeilijk.......toch doen?.....NEE IK DOE DAT DUS NIET WANT IK BEN GEEN VERANTWOORDING SCHULDIG).

Zo en dat gezegd hebbende ga ik ervan uit dat de gevoelens vanzelf weer komen opborrelen en binnenkort weer verschijnen in beeld, tekst en geluid! Maar niet van het weekend. Want dan zit ik lekker met mijn kinders bij mijn nieuwe liefde! ZO! NET GOED!


En dan nu nog, in plaats van kerstkaarten:


Ik vond 'm geweldig! Precies goed voor mij dit jaar.
(en ik kreeg 'm van iemand doorgestuurd. Weet niet meer wie of waar die vandaan komt. Maar bedankt en ik heb hem met veel genoegen gejat).

Een berichtje van mij op André zijn hyves pagina vandaag

Fleur (110)

vandaag, 11:10

An, Joris was vandaag mee naar het sintfeest bij de meiden op school. Ze straalden (zoals je je vast wel kunt voorstellen) en Joris was een dotje.
Ik heb je gemist. We waren er met zijn allen, maar jij was er niet. Je stond niet te filmen, je stond geen foto's te maken, je stond je niet te bemoeien met het geluid wat te zacht stond en je stond niet te geinen met de moeders en leerkrachten.
En vanmiddag zijn er cadeaus. En ik kreeg een cadeautje in mijn inbox. Een vriendin mailde dit:

"Als je mij nog iets wil geven
dan zou ik vragen:
sterf niet met mij,
omhels het leven."

Joris

Kijk, daar zit het knulletje:
Lief he?!

Als ik naar hem kijk dan zie en voel ik heel veel dingen. De gewone dingen, die natuurlijk nooit gewoon zijn. Want hé, sinds wanneer zijn kinderen en de liefde voor je kinderen iets wat je onder de noemer 'gewoon' mag zetten?
Maar ik bedoel dat ik als ik naar Joris kijk, ik heel duidelijk een groot gemis zie en voel. Dit jongetje die heeft namelijk geen vader. Hij heeft geen vader, hij heeft geen herinnering aan zijn vader. Hij weet niet hoe hij voelde, hij weet niet hoe hij rook en hij heeft nooit in zijn ogen gezien de grote liefde die zijn vader voor hem voelde. Gelukkig hebben we in de 4 maanden dat Joris nog wel met zijn vader was(en voor de goede orde, dat is natuurlijk die man, mijn grote liefde, André waar ik nog altijd zielsveel van hou. Dat dat even duidelijk mag zijn...en dat is inderdaad een kleine irritatie van de anonieme reactie van drie blogs gelden) een aantal mooie foto's gemaakt. Daarop zie je duidelijk wat een blije, gelukkige en enorm trotse vader hij was.
Maar dat moet hij nu dus allemaal missen. En dat kan niet. Een kind, een baby die heeft een vader nodig. De invloed van een man is zoveel anders dan die van een vrouw.

En kijk 'm eens zitten. Hij zat daar heerlijk! Had die ochtend heerlijk in het grote bed gelegen, was geknuffeld, had eten gekregen. Een schone luier, lekker spelen, beetje gek stoeien om hem aan het lachen te krijgen. En op het moment van foto zat hij toch al zo'n kwartier heerlijk in die armen. En die armen hadden al die voorgaande handelingen ook met Joris verricht.

En die armen zijn niet van mij. Die zijn van mijn nieuwe liefde.