Ik keek met een stukje knokploeg een stukje 'laatste film van de videocamera'. Het was heel gewoon om Andre zo te zien. Helemaal niet gek, helemaal niet verdrietig.
Hoewel, helemaal niet. Dat is eigenlijk ook weer niet waar. Het was niet raar (ddwnn), maar wel verdrietig.
Niet omdat ik hem zag proberen Merel te leren fietsen (is een ramp, ze is een lieverd, maar wat zij in de kop heeft, heeft zij niet in de kont) of omdat ik zag hoe trots hij op haar was, hoe leuk hij het vond om dit soort dingen te doen of omdat hij daar 'pik kusjes' doet met Merel (dat ze tot zijn dood samen hadden als papa-merel ding).
Ik werd verdrietig omdat ik mij alleen voelde. Ik besefte ineens dat André en ik de kinderen samen hadden. Wij, André en ik, de papa en de mama, wij gingen op een bepaalde manier met onze kinderen om. Dat was voor ons vanzelfsprekend. We haddden dezelfde manier van benaderen (nou ja, bijna altijd dan), dezelfde manier van humor gebruiken naar de kinderen toe. En dat komt nooit meer terug. Ik doe dat nu alleen. Het zijn nu, in die zin, mijn kinderen. En dat doet maar weer eens ongelofelijk veel pijn.
Kwaliteitje waarvan André zich zal omdraaien in zijn graf, maar ik kan nu eenmaal niet videobewerken of heb eigenlijk geen zin om daar nu energie in te steken. Dus heb ik het heel suf en duf van de televisie opgenomen. Dus.... geluid maar wat harder anders hoor je André zijn lieve stem niet.
21 opmerkingen:
Och wat lief! Ben er helemaal ontroerd van! Wat fijn dat je dat op video hebt! En op video met de telefoon van de tv opgenomen (muts!). En wat een gek idee om niet meer een vijfeenheid te zijn, want samen ken je je eigen kinderen toch het allerallerbeste en dat is zo fijn om te delen. Kan me voorstellen dat dat je echt een beetje sip maakt.
{dikke omhelzing}
Wat enorm ontroerend. Vader en dochters hebben vaak een hele bijzondere band. Ik zie datzelfde met Olivia en Jeroen.
En dan ben je sip omdat jullie dochters dat niet meer kunnen hebben met hun vader...
xo
Lieve Fleur,
tranen lopen over m'n wangen! Wat een mooie beelden! Wat een gemis, die schat van een vent van je!
Tot snel lieverd! Ik denk veel aan jullie!
Kus Kir
Lieve Fleur,
tranen lopen over m'n wangen! Wat een mooie beelden! Wat een gemis, die schat van een vent van je!
Tot snel lieverd! Ik denk veel aan jullie!
Kus Kir
Ach wat een lieve beelden!
Mooi dat je die hebt maar vreselijk dat gemis en dat besef! Kan me dat zo voorstellen
Wat een onroerend stukje film is dit, ik krijg er tranen van in mijn ogen. De band tussen vaders en dochters is een zo bijzondere (ik zie dat ook bij mijn dochtertjes en hun papa). Wat vreselijk verdrietig dat jullie dit nu moeten missen.
Dikke knuffel, Ellemieke
Lieve Fleur,
Via Lydia's blog vond ik die van jou, en heb meteen een heel stuk ervan doorgelezen. Ik vind het heel erg fijn dat je dit met ons (mij) wilt delen. Het is goed dat je anderen laat weten wat er in je omgaat.
In de afgelopen maanden heb ik eigenlijk niks van mij laten horen... eigenlijk omdat ik niet wist wat. Ik had het er erg moeilijk mee, en wist al helemaal niet wat ik voor jou kon betekenen. Maar ik dacht; ik bid maar voor haar, en ik leef mee, en dat zal goed zijn. Jij moet ook niet bedolven worden onder teveel reacties, dacht ik. Dus nu het alweer een stukje verder is, in de tijd, wilde ik je zeggen dat... dat ik voor je bid en dat ik erg veel bewondering voor je heb. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor je is! Hierdoor heb ik ook geen mening over dingen als nieuwe liefdes en op wat voor manier jij dit verwerkt. Ieder gaat daarin zijn eigen weg. Ik kan alleen maar zeggen dat ik je onwijs dapper vind!! Je bent echt een mooie, sterke vrouw!
Ik zal je blog blijven volgen, en misschien af en toe een berichtje plaatsen... Gods zegen, en hopelijk zie ik je gauw weer eens!
Liefs, Judith (Melse)
PS: evt reactie kun je ook gewoon hierneer zetten hoor, ik blijf nog wel even terugkijken... (of natuurlijk op mijn blog maar misschien vind je dit handiger)
Lieve Fleur,
Via Lydia's blog vond ik die van jou, en heb meteen een heel stuk ervan doorgelezen. Ik vind het heel erg fijn dat je dit met ons (mij) wilt delen. Het is goed dat je anderen laat weten wat er in je omgaat.
In de afgelopen maanden heb ik eigenlijk niks van mij laten horen... eigenlijk omdat ik niet wist wat. Ik had het er erg moeilijk mee, en wist al helemaal niet wat ik voor jou kon betekenen. Maar ik dacht; ik bid maar voor haar, en ik leef mee, en dat zal goed zijn. Jij moet ook niet bedolven worden onder teveel reacties, dacht ik. Dus nu het alweer een stukje verder is, in de tijd, wilde ik je zeggen dat... dat ik voor je bid en dat ik erg veel bewondering voor je heb. Ik kan me niet voorstellen hoe het voor je is! Hierdoor heb ik ook geen mening over dingen als nieuwe liefdes en op wat voor manier jij dit verwerkt. Ieder gaat daarin zijn eigen weg. Ik kan alleen maar zeggen dat ik je onwijs dapper vind!! Je bent echt een mooie, sterke vrouw!
Ik zal je blog blijven volgen, en misschien af en toe een berichtje plaatsen... Gods zegen, en hopelijk zie ik je gauw weer eens!
Liefs, Judith (Melse)
PS: evt reactie kun je ook gewoon hierneer zetten hoor, ik blijf nog wel even terugkijken... (of natuurlijk op mijn blog maar misschien vind je dit handiger)
Al weer veel te lang geleden dat ik gereageerd heb.... heb bewondering voor je meid, de 'reis' die je moet doorstaan, blijdschap, verdriet, pijn.... Wil je nogmaals heel veel sterkte wensen, want hoe heerlijk je nieuwe liefde ook is, ik kan me heel goed voorstellen dat je je af en toe verscheurd voelt in je gevoelens. Ik gun je alle liefde, gezelligheid en kracht om hiermee om te gaan en dan zonder inbreng van diegene die je (hopelijk onbedoeld) pijn doen met vervelende opmerkingen...
Ik vind je een kanjer!
liefs Marinka
poe, jeetje Fleur...
*geeft maar een hele dikke knuffel*
ach... ja, dan voel je je echt alleen. Wat een prachtig filmpje.
liefs
Lieve Fleur,
geweldig dat je dit hebt! Heel goed bewaren; lief en verdrietig en mooi en eenzaam tegelijk.
Knuffel, Angelique
Jeetje, Fleur, wat een prachtig filmpje en wat fijn dat je dit nog hebt. Zowel voor jezelf als voor Merel. Wat zal dat een mooie herinnering voor haar zijn.
Maar wat me ook vooral raakt is het besef dat dit er dan niet meer is, dat jullie en Andre ook dit niet meer mogen meemaken. Heftig!
Ook al ken ik je niet, toch een dikke knuffel.
Groetjes, Tineke
Och fleur, wat lief is dit! Ik was al ontroerd tijdens het kijken, maar ook door de reacties van de andere meiden.
Koester, koester, koester de herinnering, foto's en filmpjes. Life sucks dat dat het enige is wat je nu nog kan doen hiermee..
kus
fem
Jee, wat lief !
Wat vreselijk raar als dat dan nu niet meer is en zoals je zegt jij alleen de kinderen "hebt". De veilige rots voor je kindjes is weg, zomaar...
Zo zie je pas echt dat het niet vanzelfsprekend is. Wat je meisje deze beelden later koesteren, net als jij. Een mooie herinnering zoals zij met haar pappa was. Gewoon samen, alsof het nooit anders zou zijn.
prachtig...
Tranen in mijn ogen, ik kan me je eenzaamheid nauwelijks voorstellen. Heel veel liefs en sterkte!
wat een mooi stukje film. En wat lijkt mij dat onzettend moeilijk om te zien. Echt verschikkelijk. Knap dat je daar toch met jou manier mee om kan gaan. Als ik zo je verhaal lees lijkt het in iederdaad een heel moeiljk moment, maar toch zie ik ook iets van dapperheid, met hoe je er mee om gaat. En dat je het toch weer een plek kan geven en weer verder gaat. Dat vind ik echt heel bijzonder.
Gr sarah
Wat ben jij een sterke vrouw, zeg! Ik heb alle respect en bewondering voor je hoe je de laatste maanden in het leven staat. Want leven doe je! Ondanks alles... veel sterkte de komende tijd.
Eigenlijk heb ik steeds het idee dat als ik reageer, dat het iets opbeurends moet zijn. Een hart onder de riem, je sterkte wensend, vertellen hoe krachtig ik je vind etc. etc. Maar dat kan en weet ik gewoon niet altijd.
Ik moet huilen bij dit logje, huilen om filmpje.
Ik hoop gewoon zo vreselijk, dat dit gemis, dat altijd zal blijven bestaan, een mooi plekje krijgt in je hart en in je leven en dat je je dan het grootste deel van de dag weer heerlijk onbezorgd en gelukkig kan voelen. Dat wens je ik toe.
o o o wat een drama...
prachtige beelden, maar ik kan ze niet met droge ogen zien.
Met verwondering heb ik zitten kijken. Hoe kan het nou dat 2 mensen die zo'n sterke band hebben ineens zo verbroken worden met elkaar? En is dat dan ook zo? Als er iets is weet ik wel waar André is denk ik...
Een reactie posten