Nieuwe liedjes

Nieuwe liedjes in mijn playlist.
Liedjes die wij, in deze of andere versies, hebben gezongen op de begrafenis van André.

Ik wordt er een soort blij van. Gek. Of niet. Het was een warme, troostvolle tijd. Dus deze ook.
Het nummer van Taizé hebben we overigens niet gezongen. Dat waren twee anderen. Maar die kon ik niet goed vinden. En deze was één die André zeer dierbaar was. Daarom mocht die van mij er ook in staan.

Zaterdag een 2 jaar geleden dat zijn hart stopte met kloppen, zomaar ineens. Twee jaar terug was dat op een donderdag.

Nu is het twee jaar geleden. En 2 jaar geleden voelt anders dan vorig jaar. Niet minder pijnlijk. Het is nog steeds heel (veel te) pijnlijk. Maar het is wel anders. En dat is toch fijn.

Gedenken

Gedenken is de vorm die je geeft aan dierbare dingen die je bent verloren in het leven.

Maar volgens mij kun je pas gedenken als die verliezen ook een plek hebben gekregen. En niet als die verliezen nog zo'n deel uitmaken van je dagelijks leven. Dat je nog zoveel verdriet hebt over verlies dat je zweeft tussen heden en verleden.

Gedenken heeft met toekomst te maken.

Dus als ik nu ga beginnen met vormen te vinden. Misschien lukt het me dan om in het heden te gaan leven voor de toekomst.

Vanavond lijkt me een goed moment. Op de avond voor mijn 13 trouwdag, die nooit langer heeft geduurd dan 11 jaar.

De laatste week van juli

Voor velen vanaf kind af aan, voor anderen op wat latere leeftijd was tot 2008 de laatste week van juli 'heilig'. Dan was er namelijk onze jaarlijkse interkerkelijke christelijke conferentie week. Ik ging mee vanaf het moment dat ik God en niet zo lang daarna André leerde kennen. 15 Jaar was ik. Toen nog in het Limburgse en vanaf 2003 in het Brabantse land.

2003

Sommigen hadden een kamer in 'het huis', anderen zaten op 'de camping'. In het geval van onze laatste locatie 'Emmaüs' was het een weiland waar we in die week ons kampement op mochten slaan. Het laantje daar naartoe is prachtig.

Soms was het zo warm dat er allerlei watergedoe was (of had het zo hard geregend zoals in 2008 dat er ook een hoop watergedoe was). En wie kon dat beter doen dan onze campingbaas en brandweerman (en redder van Andrés leven in eerste instantie) (en geliefde oom) Wout.


Wij kampeerden dus altijd.

2004

Sommige mensen zag je het hele jaar door. Omdat ze in dezelfde regio wonen en ze dus wekelijks kon tegenkomen bij de bijeenkomsten. Anderen zag je één keer per jaar tijdens deze week. En daardoor was er een hele hoop bij te kletsen. Zag je elkaar opgroeien, van puper naar getrouwd stel, naar gezin met kinderen.

Naast kletsen werd er ook gezongen,

gedanst en veel, heel veel vreugde met elkaar gedeeld.

Eten deden we gezamelijk. In het huis aan lange tafels en met buffet. Of buiten in de grote eettent, omdat er binnen niet genoeg capaciteit was.

Elk jaar met andere mensen aan tafel. Daar werden vriendschappen voor het volgende jaar gesmeed (op inschrijfformulieren kwam dan te staan; 'mag ik weer aan die tafel met dát gezin?' André verzorgde die inschrijfformulieren. En elk jaar weer een hele klus om het iedereen naar de zin te maken).

Voor elke maaltijd werd een stukje uit te bijbel gelezen en gebeden. Na het eten kwamen de mededelingen. Naar mate de week vorderde werden dat vaak kleine cabaret stukjes van de medelers. Daarna sloten we af met een lied. Eén jaar heeft André ook de mededelingen verzorgt.

2004


Met mooi weer waren deze weken het fijnst. Dan zat of lag iedereen lekker bij zijn tent. Of vooral bij iemand anders zijn tent, want socialiseren was toch wel een erg belangrijk ding in die weken.

Als het minder mooi weer was, dan maakten we er gewoon wat van.

Maar ik kan me geen week herinneren met alleen maar regen. Het klaarde altijd weer op.

Zonder dat dát nu het thema was, was het thema van de week voor mij toch altijd; vriendschap, liefde, gemeenschap zijn.

En buiten de dagelijks terugkerende 'verplichtingen' (in de ochtend verschillende workshops voor de jeugd en volwassenen, kinderclubs voor de kinderen en het avondprogramma) was er genoeg tijd voor eigen dingen.

Diaboloën en jongleren stond voor André deze week altijd centraal. Genoeg mensen om mee te doen en jezelf aan te meten.

En ondanks de drukte van het vele aantal mensen, meer dan genoeg tijd om stil te zijn. Om na te denken, te genieten en je op te laden en alle tijd te nemen om je relatie met God te verfissen.

En om een diepere laag in vriendschappen te smeden

Maar ook gewoon het simpel samen zijn als gezin.
2005
En gezin kan heel breed zijn he?! Want als christenen zijn we allen broeders en zusters van elkaar. En wat doe je met je broeders en zusters?


Juist; zuipen en roken (en 's avonds nog stiekum een kippetje op de bbq leggen terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat je bij de avond bijeenkomst zou zijn.....)!

De volgende ochtend was het dan wel eens moeilijk om om 8 uur bij het ontbijt te versschijnen. (maar het was dan ook best druk bij de toiletten en wasgelegenheid!)


En best een herrie zo 's morgens in de eetzaal. Zeker naarmate de week vorderde en de vermoeidheid iet wat ging meespelen.

2006

Het jezelf mogen en kunnen zijn stond voor mij de laatste jaren wel centraal. Dat leerde ik vooral van de kinderen.
En van alle mensen er omheen.

Precies, dat bedoel ik!

En was dat niet één van de fijnste dingen van de Emmausweek? Zitten voor je tent. Er schuift eens iemand bij. Wordt koffie gezet. En schuift nog iemand bij. Iemand anders gaat weer weg, want was eigenlijk gewoon op weg naar de wc. Uurtje later kom je terug (want je was na de wc weer allemaal mensen tegengekomen) en kun je gewoon weer aanschuiven bij het groepje bij de tent. Kinderen komen af en toe vragen om wat drinken of geld voor de 'snoepjestent' of ze vragen om een slokje van mama (heel veel dingen geleerd tijdens deze weken over het moedeschap en over hoe ik het invulling wil geven).

2007

En omdat André en ik in de organisatie zaten, kwamen we met een aantal man/vrouw altijd een dagje eerder. Om het één en ander voor te bereiden, maar stiekum om deze week met elkaar en de traditionele bbq te beginnen.

En om op je gemak de hangmat op te kunnen hangen.

Naast heel veel luieren stond de 'sport en spel' ook altijd centraal. Zo waren het volleybal toernooi, de voetbalcompetitie en het tafeltennissen sporten waar fanatiek doch vriendschappelijk werd gedueleerd.

Het laatste jaar kwam ook het vrouwenvoetbal in opmars.

2008

En toen werd het 2008 en stierf André nog net niet daar op de grond van de Emmausweek. Met zijn dood zijn helaas ook deze weken gestopt. Het één heeft overigens niks te maken met het ander.

Maar de laatste week van juli zit 'ons' in het bloed. We missen elkaar. Ik mis het om te zien hoe groot de kinderen zijn gegroeit. Dat je de kinderen die pubers werden nu niet meer getrouwd ziet. Of zwanger.

Ik mis deze weken. Hoewel ze voor mij ook altijd ingewikkeld waren. Ik heb in deze weken geleerd wat het is om deel te zijn van een gemeenschap.

André ging op de Emmaüsweek dood. Maar ik had nergens anders willen zijn.

(Lieve mede emmausgangers, ik heb veel foto's gebruikt uit mijn privé album. Er staan echter veel mensen op de foto. Herken je jezelf nu en wil je liever niet op dit weeweewee verschijnen, zeg het dan even. Dan haal ik de foto meteen weg. En ik zou het leuk vinden als jullie een berichtje achter laten met hoe jullie dit nu beleven. X!)

Rouw geluk

Maandag wordt ze 9 jaar. Onze....mijn eerstgeborene. Het meiske dat mij moeder maakte. Het meisje dat ons ouders maakte. Het meisje dat ons tot een gezin maakte. Ach, gewoon zo simpel. Gewoon gezinsgeluk.


En al een paar dagen zit het niet zo lekker. Verjaardagsstress zal het wel zijn. Zoveel te doen. Oneindig veel boodschappen voor haar twee feestjes. Want mevrouw mag zaterdag haar oude vriendinnen ophalen voor een logeerpartij in haar nieuwe huis. Dus wordt er gegourmet, gechocoladefonteint, maskertjes en nageltjes gelakt, filmpje kijken, 'slapen', ontbijten. En maandag als ze écht jarig is, komen na school haar nieuwe vriendinnetjes mee naar huis. Filmpje kijken en patatjes eten ofzo. O ik hoop zo dat ik straks alle boodschappen in huis heb en dat ze het allemaal leuk vinden. Het zijn geen fancy feestjes in elkaar gedraait. Het is hopelijk een hele hoop gezelligheid en dat Fiene mag weten dat ik haar alle vriendinnen van de wereld gun.


En dan komt het moment dat je begrijpt waarom je zo'n verjaardagsstress hebt. Hoe het komt dat het in je hoofd simpelweg niet lukt deze festiviteiten op een rijtje te krijgen. Dat komt omdat het simpele gezinsgeluk waar het 9 jaar geleden mee begon er niet meer is. Niet meer bestaat. Weggenomen, weggerukt, gewoonweg weg.


Zal ik ooit nog eens weer gewoon kunnen functioneren?

Joris 2 jaar

Terwijl ik dit schrijf is het ongeveer bijna precies 2 jaar geleden dat Joris werd geboren. Morgen (eigenlijk vandaag) vieren we zijn verjaardag. Ik weet nu al dat hij het heel leuk gaat vinden. De cadeaus, alle bekenden, de gezelligheid.

En ook ik ga het leuk hebben; Joris zien genieten, de cadeaus ;-), de gezelligheid.

Toch zal er aan Joris zijn verjaardag altijd dat rouwrandje zitten.

Toen André overleed heb ik de mensen gevraagd om hun herinneringen aan hem op papier te zetten voor de kinderen. Mooie, lieve en grappige verhalen kregen we. Allemaal gericht aan de kinderen en daarin zullen ze hopelijk later hun vader verder leren kennen.

Wat mij toen zo pijn deed (en nog doet) is dat in die verhalen veel herinneringen waren van André met Fiene en Merel. Logischerwijs niet zoveel met Joris. Het knulletjes was immers 4 1/2 maand toen zijn vader overleed.

Daarom heb ik toen de verloskundige geschreven om te vragen of zij haar herinneringen wilde opschrijven. En dat heeft ze gedaan. Daar was ik toen heel blij mee.

Toen Joris vorig jaar 1 jaar werd, bleek die brief van de verloskundige mij nog dierbaarder dan ik dacht. Verjaardagen zijn altijd van die mijmer momenten. "Weet je nog?".

Maar mijn André, de vader van mijn kinderen, die man die als een rots mij bijstond in het leven, daar kan ik geen 'weet je nogs' meer mee uitwissen.

Een bevalling is bij uitstek zo'n 'weet je nog' die je met niemand anders dan de vader van de kinderen hebt meegemaakt.
Om dat het nu bijna precies 2 jaar geleden is dat Joris is geboren, mijmer ik mijn 'weet je nog' met de brief en herinneringen van verloskundige.

Enkele stukjes uit haar brief:

'En toen op een avond was het zover. Je papa belde mij op om te vertellen dat de bevalling was begonnen. Hij was heel rustig en dacht dat ht nog wel een tijdje zou gaan duren, maar ik ging toch meteen maar naar jullie huis om te kijken hoe ver de bevalling was'.

'De bevalling ging snel, dus we belden de kraamverzorgster alvast. Papa hielp mij intussen heel goed. Hij ging kruikjes warm maken en zocht op jouw kleine babykamer de kleertjes die jij als eerste aan mocht hebben.'

'Papa bleef heel rustig en kon mama daardoor ook erg goed helpen'.

'Ik stond naast het bed en papa zat op zijn knieën naast mama op het bed. Papa's handen lieten jouw samen met mijn handen uit mama geboren worden.'

'Papa was heel trots dat hij zo goed had geholpen.'

'Papa had lekkere thee voor iedereen gemaakt en we vierden samen een klein feestje.

'Ik kreeg het idee dat hij de beste steunpilaar was die je moeder zich kon wensen.'

'Mijn collega'sen ik herinneren jullie gezin als warm, gezellig en kleurrijk. Jouw vader speelde hierin een hele belangrijke rol.'

'Ik hoop dat mede door dit verhaal en de ongetwijfeld vele andere verhalen over je vader, zijn lachende gezicht onder zijn donker kleurige (ietwat kalende) haren voor jou tot leven komt en je zo zult weten wie hij was.'

Joris zijn kamer(tje)

Ergens in juli 2007 wisten André en ik dat we nog een kindje zouden krijgen. Dat was erg fijn en enorm gewenst en nog meer dan welkom.

We hadden alleen een klein capaciteit probleem Op de eerste verdieping hadden wij maar twee slaapkamers. Ooit was er een kamer opgeofferd voor een grote badkamer (heerlijk!), maar dat kleine 2x1m badkamertje was nu gewoon overloop geworden. Ook waren wij in het bezit van een grote zolder. Maar daar hadden wij tot op dat moment nog helemaal niks aan gedaan en daar moest behoorlijk veel aan gedaan worden, wilden wij -de vader en de moeder- in die kamer kunnen 'huizen'. En onder invloed van de zwangerschaps- en moederhormonen wilde ik én niet zoveel tijd kwijt zijn met klussen én graag op dezelfde verdieping slapen als mijn verse kindje.

Tja...... Wat te doen?

En toen bedachten we in dat stukje overloop (waar gewoon de cv-ketel ook staat) een klein kamertje te maken voor de baby.

Eerst moesten er nog wat kleine resten badkamer verwijderd worden en tegeltjes op vloer en muur worden weggebikt.

Daarna moest de vloer weer egaal worden gemaakt met cement (en ontdekten wij dat er een klein kiertje zat naar de trapkast beneden en bij de voordeur. Daar liep nl. na het cement storten een straaltje cement naar beneden. Lang leve de doe-het-zelver!) en de muur mocht ook wel wat vlakker.
Een mooie kast om de cv-ketel en dat was het grove werk.

André bedacht met heel veel liefde hoe we een commode konden bouwen boven Joris zijn bedje, hoe hij nog een klein kastje kon maken voor in dat ene hoekje. Hoe hij plankjes naast de cv-ketelkast kon maken. Hij bedacht en maakte het. Hij legde een laminaatvloertje, hij schilderde de muren, hij behangde en verfde de kozijnen.

Toen kocht hij gordijnen en maakte die korter, en kocht een stofje en bekleede de stoel opnieuw.

Allemaal bijna klaar. Maar onze baby had nog geen deur voor zijn kleine kamertje. Maar er kon ook geen deur, want dan kon de zolderdeur niet meer open of dicht.

En toen bedacht hij één deur, voor twee deuropeningen.

En toen ging ik verhuizen. En moest dat ene kamertje, dat ongelofelijk kleine, met enorm veel liefde gebouwde, ingenieus bedacht (en André was ir. ingenieur he?! Laat me even trots zijn!), van cementvloer gestort tot gordijn genaaid door André, kamertje achterblijven.