Gedenken is de vorm die je geeft aan dierbare dingen die je bent verloren in het leven.
Maar volgens mij kun je pas gedenken als die verliezen ook een plek hebben gekregen. En niet als die verliezen nog zo'n deel uitmaken van je dagelijks leven. Dat je nog zoveel verdriet hebt over verlies dat je zweeft tussen heden en verleden.
Gedenken heeft met toekomst te maken.
Dus als ik nu ga beginnen met vormen te vinden. Misschien lukt het me dan om in het heden te gaan leven voor de toekomst.
Vanavond lijkt me een goed moment. Op de avond voor mijn 13 trouwdag, die nooit langer heeft geduurd dan 11 jaar.
13 opmerkingen:
Misschien kun je een tussenvorm vinden tussen rouwen en herdenken? Ik weet het niet.
Het verlies zal altijd aanwezig zijn. Misschien is herdenken van de leuke momenten vanavond iets? Zodat die levend blijven voor de kids.
Het gedenken blijft ook veranderen in de loop van jaren.
Meedragen doe je het je hele leven, maar het wordt "anders". Steeds meer anders.
Het gedenken kan je denk ik, niet afdwingen in een bepaalde vorm. Het zal veranderen al naar gelang het gevoel in je hart het op dat moment beleeft... Maar het zal er altijd zijn en dat is ook goed, want door dit verlies ben je nu wie je bent en wie je zal zijn.
*knuffel*
je doet het zo goed fleur
rustig aan maar hoor
het is nog allemaal heel rauw
2 jaar alweer/nogmaar
kan me wel voostellen dat je door wilt
en dat verdriet rete-zat bent.
maar je kan het niet verhaasten, denk ik.
je doet het goed, zzuupergoed.
je bent een held.[zou andre zeggen ;)]
zoenen en omhelzingen
en die trouwdag morgen ja...
zoenen duzz
Dat zijn woorden die ik nog wel vaker zal willen doorlezen, zo van: oh ja, zo zit het.
En voor vanavond en morgen: een hele dikke knuffel. Denk aan je.
Las ik net weer ergens, voor jou:
'Alles waar je echt van houdt,
zal warmte blijven geven.
Het blijft altijd een deel van jou,
ook al is het niet gebleven
Een stukje van je leven.'
geef het jouw eigen vorm, 't geeft een beetje lucht, en da's al heel wat
veel liefs
Meisje meisje, hoewel we elkaar helaas nooit in real life hebben ontmoet, vind ik je een heldin. Je doet het zo goed, je verwoordt de shitzooi en de dubbelheid zo knap.
Die trouwdag morgen, dat wordt ook weer hartstikke dubbel. Maar, als kado krijgt André het wereldkampioenschap, gewoon, voor hem.
Hoi....leuk dat je even langs bent geweest........en wat betreft mijn moeder ze zit in een verpleegtehuis...al 22 jaar........dus das zwaar........wat jij post in mij oproept is doe het gewoon op je eigen manier.....je kan het pas een plekje geven als jij daar aan toe bent...dus gedenken als jij dat op jouw manier kan.......en dat duurt misschien wel langer dan 2 jaar Fleur.....neem de tijd................als ik naar mezelf kijk...heb nu denk zo'n twee maandne geleden pas voor het eerst het liedje wat op mijn broers begrafenis was kunnen luisteren zonder er van over mijn toeren te raken...er biggelde wat tranen .....maar was zo trots als een pauw!!..pffffff ik dacht eindelijk..na bijna 6 jaar !!!!....het is zo moeilijk lieverd .......maar eens krijgt het een plek als je dan aan Andre denkt geeft het je rust liefde en vrede...en het gevoel van het is goed zo........maar wieweet duurt dat nog wel een hele tijd...of ook weer niet......
Liefs Ria..
Het is soms sowieso al moeilijk om in het heden te leven en niet in (de herinneringen van) vroeger, laat staan als je er eigenlijk naar terug zou willen...
Dikke knuffel voor vandaag en morgen (en daarna, als ie nodig is)
Dikke knuffel van mij.
Ik hoop dat het een mooie gedenkavond is. Verdrietig, maar mooi.
X,
Jo
Dankzij jou waren het 11 gelukkige jaren voor Andre (en jou) en ik zou het je zo gunnen dat na die 2 jaren verdriet (en toch ook liefde)de pijn een warme herrinnering wordt ipv vooral pijn & verdriet.
Gun jezelf de toekomst die je al zo goed in gang gezet hebt, maar geef jezelf ook de tijd voor je verdriet, 'gewoon' net wat nodig is, nu dit en dadelijk weer dat.
Het verleden is wat het is, het nu en de toekomst is....(open)
Francine had in haar blog nog een mooie wijsheid (ook wel op jou van toepassing, denkend aan je paarse keuken ben je goed bezig).
Lieve groet,
Angelique
Hoi Fleur,
Ik kwam via,via op je blog terecht.
En het eerste wat in mij opkomt is respect.
Wat een sterke vrouw ben je, natuurlijk heb je ook zwakke momenten maar zoals je het leven weer oppakt.
Petje af.
En ik hoop echt dat je samen met Ron en jullie kinderen een prachtige tijd tegemoed gaat.
Ik ga je volgen.
Liefs Herma
Een reactie posten