2003
Sommigen hadden een kamer in 'het huis', anderen zaten op 'de camping'. In het geval van onze laatste locatie 'Emmaüs' was het een weiland waar we in die week ons kampement op mochten slaan. Het laantje daar naartoe is prachtig. 
Soms was het zo warm dat er allerlei watergedoe was (of had het zo hard geregend zoals in 2008 dat er ook een hoop watergedoe was). En wie kon dat beter doen dan onze campingbaas en brandweerman (en redder van Andrés leven in eerste instantie) (en geliefde oom) Wout.
Wij kampeerden dus altijd.
2004
Sommige mensen zag je het hele jaar door. Omdat ze in dezelfde regio wonen en ze dus wekelijks kon tegenkomen bij de bijeenkomsten. Anderen zag je één keer per jaar tijdens deze week. En daardoor was er een hele hoop bij te kletsen. Zag je elkaar opgroeien, van puper naar getrouwd stel, naar gezin met kinderen.
Naast kletsen werd er ook gezongen,
Eten deden we gezamelijk. In het huis aan lange tafels en met buffet. Of buiten in de grote eettent, omdat er binnen niet genoeg capaciteit was.
Elk jaar met andere mensen aan tafel. Daar werden vriendschappen voor het volgende jaar gesmeed (op inschrijfformulieren kwam dan te staan; 'mag ik weer aan die tafel met dát gezin?' André verzorgde die inschrijfformulieren. En elk jaar weer een hele klus om het iedereen naar de zin te maken).
Voor elke maaltijd werd een stukje uit te bijbel gelezen en gebeden. Na het eten kwamen de mededelingen. Naar mate de week vorderde werden dat vaak kleine cabaret stukjes van de medelers. Daarna sloten we af met een lied. Eén jaar heeft André ook de mededelingen verzorgt.
2004
Met mooi weer waren deze weken het fijnst. Dan zat of lag iedereen lekker bij zijn tent. Of vooral bij iemand anders zijn tent, want socialiseren was toch wel een erg belangrijk ding in die weken.
Als het minder mooi weer was, dan maakten we er gewoon wat van.
Maar ik kan me geen week herinneren met alleen maar regen. Het klaarde altijd weer op.
Zonder dat dát nu het thema was, was het thema van de week voor mij toch altijd; vriendschap, liefde, gemeenschap zijn.
En ondanks de drukte van het vele aantal mensen, meer dan genoeg tijd om stil te zijn. Om na te denken, te genieten en je op te laden en alle tijd te nemen om je relatie met God te verfissen.
Maar ook gewoon het simpel samen zijn als gezin.
2005
En gezin kan heel breed zijn he?! Want als christenen zijn we allen broeders en zusters van elkaar. En wat doe je met je broeders en zusters?
Juist; zuipen en roken (en 's avonds nog stiekum een kippetje op de bbq leggen terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat je bij de avond bijeenkomst zou zijn.....)!
De volgende ochtend was het dan wel eens moeilijk om om 8 uur bij het ontbijt te versschijnen. (maar het was dan ook best druk bij de toiletten en wasgelegenheid!)
En best een herrie zo 's morgens in de eetzaal. Zeker naarmate de week vorderde en de vermoeidheid iet wat ging meespelen.
2006
Het jezelf mogen en kunnen zijn stond voor mij de laatste jaren wel centraal. Dat leerde ik vooral van de kinderen.
En van alle mensen er omheen.
Precies, dat bedoel ik!
En was dat niet één van de fijnste dingen van de Emmausweek? Zitten voor je tent. Er schuift eens iemand bij. Wordt koffie gezet. En schuift nog iemand bij. Iemand anders gaat weer weg, want was eigenlijk gewoon op weg naar de wc. Uurtje later kom je terug (want je was na de wc weer allemaal mensen tegengekomen) en kun je gewoon weer aanschuiven bij het groepje bij de tent. Kinderen komen af en toe vragen om wat drinken of geld voor de 'snoepjestent' of ze vragen om een slokje van mama (heel veel dingen geleerd tijdens deze weken over het moedeschap en over hoe ik het invulling wil geven).
2007
En omdat André en ik in de organisatie zaten, kwamen we met een aantal man/vrouw altijd een dagje eerder. Om het één en ander voor te bereiden, maar stiekum om deze week met elkaar en de traditionele bbq te beginnen.
En om op je gemak de hangmat op te kunnen hangen.
Naast heel veel luieren stond de 'sport en spel' ook altijd centraal. Zo waren het volleybal toernooi, de voetbalcompetitie en het tafeltennissen sporten waar fanatiek doch vriendschappelijk werd gedueleerd.
Het laatste jaar kwam ook het vrouwenvoetbal in opmars.
2008
En toen werd het 2008 en stierf André nog net niet daar op de grond van de Emmausweek. Met zijn dood zijn helaas ook deze weken gestopt. Het één heeft overigens niks te maken met het ander.
Maar de laatste week van juli zit 'ons' in het bloed. We missen elkaar. Ik mis het om te zien hoe groot de kinderen zijn gegroeit. Dat je de kinderen die pubers werden nu niet meer getrouwd ziet. Of zwanger.
Ik mis deze weken. Hoewel ze voor mij ook altijd ingewikkeld waren. Ik heb in deze weken geleerd wat het is om deel te zijn van een gemeenschap.
André ging op de Emmaüsweek dood. Maar ik had nergens anders willen zijn.
(Lieve mede emmausgangers, ik heb veel foto's gebruikt uit mijn privé album. Er staan echter veel mensen op de foto. Herken je jezelf nu en wil je liever niet op dit weeweewee verschijnen, zeg het dan even. Dan haal ik de foto meteen weg. En ik zou het leuk vinden als jullie een berichtje achter laten met hoe jullie dit nu beleven. X!)
33 opmerkingen:
ja
duhuzzzz
pokkepokke
helaas pindakaas enzo
zucht
zoenen
En zo zijn er nog veel en veel meer dingen waar je afscheid van hebt moeten nemen zoals deze weken die zo bijzonder voor jullie waren.
Ik heb genoten van de mooie foto's!
Wat een prachtige herinneringen..pijnlijk, maar mooi. Je beschrijft het ook mooi. Jij sterk mens!
Wowwwww....Fleur...tja heerlijk was het altijd.....en warmmmmmmm.....leuk al die foto's er komen heel wat herinneringen boven bij mij..........het was leuk ! en o zo moeilijk soms............fijn om het weer even te zien alhoewel wij vaker in bleijerheide zijn geweest dan emmaus....maar dat had echt met de winkel te maken......we konden heel vaak niet weg die week ,en ja dan gingen we dagjes/avonden op en neer rijden.....zo ook die dag dat Andre niet goed werd......ik zal die dag nooit vergeten .........wij hebben het er zo vaak over gehad nog.....en denken er best nog wel aan..............aan jou je verschrikkelijke verdriet .....en aan Pien.....haar lieve broertje......ik weet als geen ander hoeveel pijn dat doet lieverd .......maar ik word terwijl ik dit schrijf toch weer blij van binnen als ik denk aan hoe fijn die weken en die tijd ook waren .....zo liefdevol met elkaar.............ik/wij missen het......liefs Ria en Rein natuurlijk.....
het is wel gek, door André's dood ben ik je blog gaan volgen, via al het meeleven in blogland kwam ik hier toen terecht. En elke keer weer ben ik onder de indruk van je moed en doorzettingsvermogen, ondanks alle verdriet. 2 jaar is dat dus alweer, ongelooflijk. Ook voor de komende tijd weer heel veel sterkte gewenst, wat een herinneringen komen er weer boven, en wat een bijzondere weken zijn dat altijd geweest zo te lezen, mooi ook zo samen je geloof beleven! Ik hoop dat je daar ook je troost in vindt!
prachtig, al die mooie foto's, zo'n mooi 'tijdverhaal'... bijzonder!
Tsja een reactie vroeg je. ik mis jullie ook...............Ik vind het ook heel jammer de gezamenlijke weken er niet meer zijn en elke keer denk ik: kunnen we geen weekendje....???? maar aj als ik dat ga roepen dan moet ik er misschien ook wat mee, en ik ben niet zo'n organisatietalent.
Met name vind ik het jammer voor de kinders, onze jongens hebben er veel goede vrienden opgedaan, en dat is in zo'n week toch ook weer anders dan in een jeugdweekend.
En juist al die verschillende mensen en verschillende leeftijden: erg leuk. Zoals die keer dat we bij jullie aan tafel zaten, toen jullie alleen nog de trotse ouders van Fiene waren en wij een pleegbabytje van dezelfde leeftijd hadden.
Daar heb ik jullie beter leren kennen.En Daniel heeft op één van die weken van André leren diabolo-en. En vind dat nog steeds leuk! O ja en...........nou ja herinneringen borrelen er genoeg op, maar het missen van deze week ook...........
Lieve Fleur,
wat heb je een prachtig, maar dan ook werkelijk prachtig logje, inclusief foto's, geschreven.
Terwijl ik het las, realiseerde ik me opeens dat ik het mis. Wonderlijk, want dat heb ik niet zo gauw. Ik vond die week altijd vreselijk moeilijk en ingwikkeld, maar ook reuze fijn. Weet even niet wat meer te schrijven.
Thanks voor je mooie logje,
XXX
Hé lieve Fleur, ik had het deze week en vorige week ook. Misschien deels omdat je het er op mijn blog over had.....Maar ik mis het ook!!! En de kinderen ook! En we waren er absoluut voor overgekomen als het dit jaar was geweest.
Wat een mooi verslag en wat een leuke foto's (heel charmant, Mirjam ;))
Ik ben zo blij dat ik het m'n hele leven heb mee mogen maken, maar zo jammer dat het niet meer is...:((
*zucht*
lieve Fleur,
Wat roept jou blogje veel herinneringen op aan de Emmaüsweken zeg! Jelmer en ik missen het ook.Vooral omdat we de laatste keer met zo veel plezier de kinderclub deden en hierdoor nog meer contacten hadden. We missen je lieve meiden ook. We hebben echt veel lol met hen gehad. Gek idee dat we hen al 2 jaar niet meer hebben gezien, simpelweg omdat de Emmaüs er niet meer is.Zonde eigenlijk! Gelukkig blijven we via jou blog een beetje op de hoogte over hen. En ook wel gek dat Jelmer en ik toen nog gewoon verkering hadden. En nu bijna niemand ons heeft gezien als getrouwd stel, en laat staan met een dikke buik! (ik dan, niet jelmer).
De Emmaüsweek lijkt allemaal zo lang geleden, maar ook nog zo dichtbij...
Ik ben maar 2x geweest, maar het klopt precies wat je schrijft! MEN.. en ik mis het ook.. na de emmaus was het ook gewoon echt even afkicken, want het leek wel als een soort van perfect daar.. En ik weet nog als de dag van gisteren dat jij Jolanda en ik voor jullie caravan zaten en het hadden over trouwen ed. en dat we daardoor een heel deel van de dienst gemist hadden en eigenlijk precies op tijd kwamen voor de communie;)
Lieve Fleur ik volg je blog al een tijdje in stilte.
Geweldig dat je een nieuwe liefde hebt gevonden. Maar wat vreselijk dat je, je eerste liefde moet missen. Mensen denken dat het minder voor je wordt als je op nieuw begint maar volgens mij wordt de pijn alleen maar groter als missen heimwee wordt.
veel sterkte lieve Fleur met het dragen dat je elke dag weer moet doen.
lieve groet van Romy
Wat heerlijk dat je dit blogje hebt gemaakt! Zoooo fijn om er weer naar te kijken en zo van alles weer te voelen! Mooie foto's, ik wordt er blij en weemoedig en een beetje verdrietig van. Maar wel vooral in die volgorde. En wat zal ik het weer missen. Dank je, enne XXX en vooral nog veel meer XXX
Wat een bijzondere weken moeten dat jarenlang geweest zijn, die ene week in het jaar! En wat bizar dat het gestopt is na Andre's dood... Ik begrijp je heimwee, want alles wat toen 'normaal' was is voor altijd veranderd. Alleen de herinnering blijft... voor altijd.
Dikke knuffel...
Lieve Fleur,
Ik heb er maar even een nachtje over geslapen want gisteren kon ik eigenlijk alleen maar huilen om je blogje. Niet van ellende direct hoor (alhoewel...als ik zie hoe mega-dik ik daar nog was....MEN!!!)maar wel van gemis en verdriet. Ik mis deze week ook enorm. Tuurlijk, sociaal was het wel eens lastig zo'n week met 7 dagen mensen om je heen. Maar het was ook HEERLIJK!! Lekker kletsen. Lekker Feest vieren (sigaretjes roken met André). Ik had in deze week ook altijd een extra bandje met An. Weet niet... zal de 'peuken-band' wel zijn geweest. En dan die foto's! Sommige kende ik niet eens. Echt Leuk om ze te zien en tegelijkertijd moeilijk. Het komt gewoon niet meer terug. Ook al zou de week ooit terug komen dan nog zonder An. STOM!!!!
Misschien was het wel een voorproefje op wat daarboven is. Ik hoop het. En dan zonder al die ingewikkelde dingen. Alleen maar feest en genieten van elkaar en van God! Mag van mij heeeel snel beginnen dat feest!
(Oh ja, heeeeel charmant Mir, die peuk in je mond) ;-)
Ja, een reactie. Moeilijk hoor. Het roept heel veel herinneringen op. Vooral van de laatste week. Ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen. wel grappig om mezelf terug te zien. De meisjes missen het ook heel erg en ik moet zeggen, ik ook. Er zijn al veel ideen opgeborreld voor iets voor de kinderen, maar ja, de organisatie enzo.
Wat waren het heerlijke weken!
Ontroerend prachtig!
Knap verwoord en bijzondere foto's van die jaren.
Veel liefs,
Angelique
Hi Fleur,
Het was mooi he! Fijn dat je nog even memoreert aan die tijd, moeilijk dat het zo echt voorbij is.
Groetjes,
Ries
Wat heb je dit mooi gedaan lieverd.
Ik was er niet vaak.
De keren dat ik er was vond ik ingewikkeld.
De laatste keer dat ik er was was op de dag voordat Andre zijn hart stilstond.
Ik ben nog altijd blij dat ik hem toen, als trotse stralende papa met Joris op zijn arm, nog gezien heb.
liefs.
Enne die foto van Daan.......
Leuk, ik wist niet dat die er was.
Gemaakt door Andre waarschijnlijk.
Lieve Fleur,
Wat moet ik schrijven? Ben ook zó vaak geweest, vanaf m'n nulde... Een paar keertjes niet, het jaar waarin Luuk tijdens Bleijerheide werd geboren, het laatste jaar, toen ik in het ziekenhuis werd opgenomen, tegelijk met André en nog ergens een jaar daartussenin. Het zit gewoon in m'n bioritme.
Ik mis het enorm, zeker als ik je foto's weer zie. Toevallig gisteren onze fotodoos tevoorschijn gehaald met ook wel honderden foto's van Silvester. Ik durfde ze niet te bekijken, want dat mis ik het allemaal nóg meer!
Liefs,
Lydia
Lieve Fleur,
Ik schiet gewoon helemaal vol van je berichtje, maar ook van alle reacties van oude-medegangers. Helaas heb ik door omstandigheden en mijn eigen omzwervingen met en zonder God de Emmausweek nooit helemaal meegemaakt. Bleijerheide daarentegen...daar kan ik niet vaak genoeg aan terugdenken en mooie herinneringen ophalen. Het was DE week van het jaar waar ik naar uit keek. Het was mooi en moeilijk en liefdevol. Met oude en nieuwe mensen, maar altijd vertrouwd.
Als het dit jaar was geweest dan was ik zeker langs gekomen. Wat triest en verdrietig dat André daar is weggegaan, maar heel stiekum is er misschien geen mooiere plaats....
Veel sterkte lieve Fleur voor jou en je schitterende kindjes!
X Sarah
Al een hele tijd volg ik je Fleur en bewonder ik je moed, maar anderen kennen je zo veel beter, hebben André ook gekend en ze zeggen altijd alles zo mooi...... dus dan reageer ik niet . Maar nu zie ik tot mijn stomme verbazing Mirjam op een van de foto's staan met Boaz(?) en die ken ik nu toevallig weer heel goed! Daardoor wordt jouw verhaal ineens een heleboel meer tastbaar en heel dichtbij. Bedankt dat je deze dingen met ons wil delen! Bedankt dat je moeite doet om zoveel foto's op het net te zetten en een verhaal aan elkaar te breien. Het moet ook pijn doen om deze dingen op te halen naast de fijne herinneringen die het boven brengt. Dus bedankt!
Oh Fleur, wat is dit mooi om te lezen! Ik ben d'r helemaal ontdaan van. Die lieve foto's, van André, de meisjes (wat lijkt Joris op ze!), van jou. Toen, toen alles nog anders was. Er spreekt zoveel warmte en liefde uit je verhaal daar, wat waardevol dat je dat hebt meegemaakt.
Lieve Fleur,
Na alle jaren trouwen in Limburg wel geweest te zijn, heb ik het de jaren in Brabant vooral met dagjes gedaan. Ook in 2008 was ik er nog, op zondag hebben we samen bij mijn ouders voor de tent iets gedronken en riep André dat hij wel vriendjes (via zo'n bekend netwerk) wilde zijn. Helaas is dat er nooit meer van gekomen....
Het is inderdaad raar dat het niet meer bestaat, want ik mis mijn dagje ook, laat staan als het nog een week was geweest. Altijd als de week voorbij was, had ik een paar dagen nodig om weer in mijn ritme te komen; het ritme van de wereld, het ritme van hele andere mensen om je heen....
Ik mis het nog altijd....
Lieve Fleur, veel (extra) sterkte in deze tijd....
Liefs, José
Fleur, voor mij is Blijerheide, Emmaus ook iets waarvan ik gehoopt had dat voor altijd zou blijven.
Wat je zegt, vriendschap, liefde en gemeenschap zijn, daar gaat het om.
O man.... ik bid nog steeds dat het is terug mag komen.
Lydia
Amen, Fleurie.
Ik stel voor dat we allemaal nog even de gele tafelboekjes doorgeven - die werden de laatste jaren volkomen ten onrechte veronachtzaamd. Opletten, ik zet in (met die loepzuivere alt van me), dan volgen jullie. Komt ie: 'Laat ons met elkander, laat ons met elkander...'
Ha die Fleur,
Wat ontzettend mooi geschreven en wat een leuke foto's. Ik denk dat je met een paar woorden een onbeschrijvelijke week weer hebt kunnen geven. Ik heb even een paar dagen na moeten denken over wat te schrijven, want eigenlijk raakt dit me elke keer weer heel diep. Ergens ben ik heel verdrietig dat ik er niet bij was toen het allemaal gebeurde, ondanks dat ik weet dat ik niks had kunnen doen, maar toch... nu resteren er prachtige herinneringen die jij heel mooi hebt verwoord.
Biertjes en sigaretjes en dan het liefst al om drie uur smiddags bij jullie of bij ons. (hing af van welke koelkast er aan de beurt was) Of halverwege het veld, zodat Andre nog even kon spelen met zijn diabolo. En de BBQ vooraf aan de week, die altijd erg gezellig was. Jij die nog even ging rennen en Andre het leuk vond om je te onthalen bij binnenkomst. :p En nog zoveel meer herinneringen.... Teveel om te noemen. Ja, ik mis de week en ik mis Andre en ik mis jullie...
Heel veel sterkte komende weken. Ik denk aan jullie!!
Dikke knuffel,
Marleen
PS. Mag ik die foto hebben van de hangmat?? Dit is het beruchte "call me All moment". :D
PS2. nog bedankt voor de felicitaties!! Lief dat je eraan gedacht hebt!! xx
Sjongejonge...ik lees 'm nog een keer en het blijft gewoon grrrrr balen dat we al die leuke en lieve mensen niet zien....
En het blijft nog steeds onbegrijpelijk dat André er niet meer is...Het is niet zo dat we elkaar elke week of maand zagen, maar hij hoorde er voor mij al zo lang gewoon bij....gewoon bij het leven, bij een belangrijk stukje leven.....
Heel erg bedankt voor de leuke en mooie foto's (met een diepe *zucht*!!!)
((()))
Schiet me ineens iets te binnen wat ik toch even wil delen als ik de foto zie van Andre die achter de microfoon staat met de bijbel...
Wat las hij nou altijd?? Prediker 12?? Eet en drink met vreugde??
xx
Hoi Fleur,
Wat ontzettend bijzonder om al die foto's te zien. Er komen veel herinneringen boven. En ik bewonder je kracht!
Sterkte, vooral deze weken,
Dorinda Deckers
Wow...
:'(
Een reactie posten