Gedenken

Gedenken is de vorm die je geeft aan dierbare dingen die je bent verloren in het leven.

Maar volgens mij kun je pas gedenken als die verliezen ook een plek hebben gekregen. En niet als die verliezen nog zo'n deel uitmaken van je dagelijks leven. Dat je nog zoveel verdriet hebt over verlies dat je zweeft tussen heden en verleden.

Gedenken heeft met toekomst te maken.

Dus als ik nu ga beginnen met vormen te vinden. Misschien lukt het me dan om in het heden te gaan leven voor de toekomst.

Vanavond lijkt me een goed moment. Op de avond voor mijn 13 trouwdag, die nooit langer heeft geduurd dan 11 jaar.

De laatste week van juli

Voor velen vanaf kind af aan, voor anderen op wat latere leeftijd was tot 2008 de laatste week van juli 'heilig'. Dan was er namelijk onze jaarlijkse interkerkelijke christelijke conferentie week. Ik ging mee vanaf het moment dat ik God en niet zo lang daarna André leerde kennen. 15 Jaar was ik. Toen nog in het Limburgse en vanaf 2003 in het Brabantse land.

2003

Sommigen hadden een kamer in 'het huis', anderen zaten op 'de camping'. In het geval van onze laatste locatie 'Emmaüs' was het een weiland waar we in die week ons kampement op mochten slaan. Het laantje daar naartoe is prachtig.

Soms was het zo warm dat er allerlei watergedoe was (of had het zo hard geregend zoals in 2008 dat er ook een hoop watergedoe was). En wie kon dat beter doen dan onze campingbaas en brandweerman (en redder van Andrés leven in eerste instantie) (en geliefde oom) Wout.


Wij kampeerden dus altijd.

2004

Sommige mensen zag je het hele jaar door. Omdat ze in dezelfde regio wonen en ze dus wekelijks kon tegenkomen bij de bijeenkomsten. Anderen zag je één keer per jaar tijdens deze week. En daardoor was er een hele hoop bij te kletsen. Zag je elkaar opgroeien, van puper naar getrouwd stel, naar gezin met kinderen.

Naast kletsen werd er ook gezongen,

gedanst en veel, heel veel vreugde met elkaar gedeeld.

Eten deden we gezamelijk. In het huis aan lange tafels en met buffet. Of buiten in de grote eettent, omdat er binnen niet genoeg capaciteit was.

Elk jaar met andere mensen aan tafel. Daar werden vriendschappen voor het volgende jaar gesmeed (op inschrijfformulieren kwam dan te staan; 'mag ik weer aan die tafel met dát gezin?' André verzorgde die inschrijfformulieren. En elk jaar weer een hele klus om het iedereen naar de zin te maken).

Voor elke maaltijd werd een stukje uit te bijbel gelezen en gebeden. Na het eten kwamen de mededelingen. Naar mate de week vorderde werden dat vaak kleine cabaret stukjes van de medelers. Daarna sloten we af met een lied. Eén jaar heeft André ook de mededelingen verzorgt.

2004


Met mooi weer waren deze weken het fijnst. Dan zat of lag iedereen lekker bij zijn tent. Of vooral bij iemand anders zijn tent, want socialiseren was toch wel een erg belangrijk ding in die weken.

Als het minder mooi weer was, dan maakten we er gewoon wat van.

Maar ik kan me geen week herinneren met alleen maar regen. Het klaarde altijd weer op.

Zonder dat dát nu het thema was, was het thema van de week voor mij toch altijd; vriendschap, liefde, gemeenschap zijn.

En buiten de dagelijks terugkerende 'verplichtingen' (in de ochtend verschillende workshops voor de jeugd en volwassenen, kinderclubs voor de kinderen en het avondprogramma) was er genoeg tijd voor eigen dingen.

Diaboloën en jongleren stond voor André deze week altijd centraal. Genoeg mensen om mee te doen en jezelf aan te meten.

En ondanks de drukte van het vele aantal mensen, meer dan genoeg tijd om stil te zijn. Om na te denken, te genieten en je op te laden en alle tijd te nemen om je relatie met God te verfissen.

En om een diepere laag in vriendschappen te smeden

Maar ook gewoon het simpel samen zijn als gezin.
2005
En gezin kan heel breed zijn he?! Want als christenen zijn we allen broeders en zusters van elkaar. En wat doe je met je broeders en zusters?


Juist; zuipen en roken (en 's avonds nog stiekum een kippetje op de bbq leggen terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat je bij de avond bijeenkomst zou zijn.....)!

De volgende ochtend was het dan wel eens moeilijk om om 8 uur bij het ontbijt te versschijnen. (maar het was dan ook best druk bij de toiletten en wasgelegenheid!)


En best een herrie zo 's morgens in de eetzaal. Zeker naarmate de week vorderde en de vermoeidheid iet wat ging meespelen.

2006

Het jezelf mogen en kunnen zijn stond voor mij de laatste jaren wel centraal. Dat leerde ik vooral van de kinderen.
En van alle mensen er omheen.

Precies, dat bedoel ik!

En was dat niet één van de fijnste dingen van de Emmausweek? Zitten voor je tent. Er schuift eens iemand bij. Wordt koffie gezet. En schuift nog iemand bij. Iemand anders gaat weer weg, want was eigenlijk gewoon op weg naar de wc. Uurtje later kom je terug (want je was na de wc weer allemaal mensen tegengekomen) en kun je gewoon weer aanschuiven bij het groepje bij de tent. Kinderen komen af en toe vragen om wat drinken of geld voor de 'snoepjestent' of ze vragen om een slokje van mama (heel veel dingen geleerd tijdens deze weken over het moedeschap en over hoe ik het invulling wil geven).

2007

En omdat André en ik in de organisatie zaten, kwamen we met een aantal man/vrouw altijd een dagje eerder. Om het één en ander voor te bereiden, maar stiekum om deze week met elkaar en de traditionele bbq te beginnen.

En om op je gemak de hangmat op te kunnen hangen.

Naast heel veel luieren stond de 'sport en spel' ook altijd centraal. Zo waren het volleybal toernooi, de voetbalcompetitie en het tafeltennissen sporten waar fanatiek doch vriendschappelijk werd gedueleerd.

Het laatste jaar kwam ook het vrouwenvoetbal in opmars.

2008

En toen werd het 2008 en stierf André nog net niet daar op de grond van de Emmausweek. Met zijn dood zijn helaas ook deze weken gestopt. Het één heeft overigens niks te maken met het ander.

Maar de laatste week van juli zit 'ons' in het bloed. We missen elkaar. Ik mis het om te zien hoe groot de kinderen zijn gegroeit. Dat je de kinderen die pubers werden nu niet meer getrouwd ziet. Of zwanger.

Ik mis deze weken. Hoewel ze voor mij ook altijd ingewikkeld waren. Ik heb in deze weken geleerd wat het is om deel te zijn van een gemeenschap.

André ging op de Emmaüsweek dood. Maar ik had nergens anders willen zijn.

(Lieve mede emmausgangers, ik heb veel foto's gebruikt uit mijn privé album. Er staan echter veel mensen op de foto. Herken je jezelf nu en wil je liever niet op dit weeweewee verschijnen, zeg het dan even. Dan haal ik de foto meteen weg. En ik zou het leuk vinden als jullie een berichtje achter laten met hoe jullie dit nu beleven. X!)

Voor mijn schone zus

Die vandaag de bizarre leeftijd van 35 jaar mag vieren. Een mooie dag voor één van de mooiste mensen die ik ken. André zijn lieve roodharige stijder. Met wie ik GODZIJDANK altijd verbonden zal blijven door André.
Met een traan en een grote lach. Gefeliciteerd lieve Pien.

De boom

Vandaag de kerstboom opgezet. Gisteren gekocht door Bart samen met Fiene, net als vorig jaar. En vandaag opgezet met de knokploeg, net als vorig jaar.
Dat is al een soort van fijn. Bekend hoe je het doet, namelijk net als vorig jaar.

En toch.....

Al die herinneringen in dozen die weer tevoorschijn komen. Dat ene vogeltje, die vlinder, de lelijke blauwe ballen die André had gekocht en die ook dit jaar weer niet in de boom zijn beland.

Zal het ooit wennen?

Hemelvaartsweekend

Alweer zo'n 9 jaar (met uitzondering van een paar keer) gaan wij met onze kerk kamperen met hemelvaart. Soms goed weer, vaak slecht, maar altijd fijn gezeldschap.

Ook vorig jaar waren wij van de partij. Ondanks dat Joris toen net 6 weken was (hemelvaart viel toen begin mei) gingen wij toch mee. André ging met de meiden op woensdag (kon hij mooi onder het oog van alle mannen op de camping de voortent van de caravan voor het eerst alleen opzetten..... Ik was er niet bij, maar het schijnt dat uiteindelijk al die mannen uren bezig zijn geweest met onze voortent. Maar goed, dat schept een band zullen we maar zeggen. En het zorgt wel voor mooie verhalen en veel gezelligheid) ik kwam met Joris op donderdag. Alleen een dagje. Maar het was zulk mooi weer en Joris deed het prima, dus ik bleef uiteindelijk de rest van het weekend.

En ook dit jaar ging de kerk kamperen met hemelvaart. Zelfde recept: zelfde prachtige locatie, zelfde mensen, zelfde tenten, zelfde gezelligheid en verbondenheid. Alleen was dit jaar mijn recept wat veranderd (understatement van het jaar!).

Maar ik verzamelde mijn moed en ging een dagje. Dit jaar wel echt een dagje hoor. Ben niet blijven hangen (want immers geen tent en geen caravan meer. Tent was al verkocht, caravan inmiddels ook. Want hé, ik zie mijzelf geen sleurhut trekken. Nog maar niet te spreken over het feit dat mijn lieve An in diezelfde caravan een hartstilstand kreeg en in diezelfde voortent ruim 40 minuten is gereanimeerd. Dus daar ga je dan niet meer in kamperen zullen we maar zeggen. Tenminste, ik niet....).

Dus ik was er dit jaar een dagje. Ik probeer woorden te vinden voor deze ervaring, maar die zijn er niet. Het was fijn en goed en het was pijnlijk en zwart.

Het was fijn en goed door Jet bij wie we mochten huizen gedurende de dag (en die bij het weggaan mijn weggedrongen tranen heus wel zag en mij zo warm aankeek...)

Hier Jet met Merel vorig jaar tijdens het kamperen

En nog meer van dit soort lieve mensen die mijn aanwezigheid op waarde wisten te schatten.

Het was fijn en goed door onder andere deze lieve mensen

Marcel en Jonneke vorig jaar tijdens het kamperen

Fiene vorig jaar kamperen met Jonneke op de achtergrond

Omdat Fiene bij hun een nachtje mocht blijven slapen in de tent en waardoor zij toch nog een groot stuk van de gezelligheid (en voor mij belangrijk dat mijn kinderen dat mee krijgen:) en gemeendschapszin heeft meegekregen.
Maar dan doe ik wel een aantal mensen gruwelijk te kort die ook de zorg voor Fiene met zoveel liefde op zich hebben genomen. Dank jullie wel lieverds; ik kan jullie nooit teruggeven wat jullie mij geven. Alleen maar mijn eeuwige dankbaarheid en vriendschap.

En dan was het fijn en goed omdat dit kereltje mee was

En tegelijk was dat ook weer wat het moeilijk maakte. Hij confronteerde met zijn guitige vriendelijke aanwezigheid de afwezigheid van die ander.

De dag was één grote fysieke pijn. Confronterend, gemis, dat wat er niet meer is, eigenlijk geen woorden.

Hij, die ene, hij die zo gemist wordt. Hij was er niet meer.

Maar die ander was met mij mee. Die was onvoorwaardelijk met mij mee. Gelukkig heeft hij zelf ook genoten (Hulde voor de lieve mensen die hem gewoon zo opnemen in het gezeldschap. Er waren er vast ook een aantal bij die het moeilijk vonden, misschien wel raar ofzo. Ik heb het niet gemerkt.).

Een aantal keer vroeg hij hoe het ging. Ik zei dat het slecht ging. En hij keek mij aan met zijn mooie blauwe ogen die dropen van de liefde.

Toen we weggingen en bij de auto stonden vroeg ik hem; waarom heb ik dit nu gedaan?
Hij zei: ik weet het niet. En ik was blij met zijn eerlijke antwoord. Want wat heb je er op dat moment aan als er wordt gezegd dat het goed is voor je verwerking of wat dan ook? Dat weet je namelijk helemaal niet. Ik had gewoon pijn!

Vandaag kon ik een voorzichtig antwoord geven op die vraag. Ik heb met Lief dit pijnlijke stuk van mijn leven gedeeld. En dat heet dan 'samen toekomst maken'.