Dat is al een soort van fijn. Bekend hoe je het doet, namelijk net als vorig jaar.
En toch.....
Al die herinneringen in dozen die weer tevoorschijn komen. Dat ene vogeltje, die vlinder, de lelijke blauwe ballen die André had gekocht en die ook dit jaar weer niet in de boom zijn beland.
Zal het ooit wennen?
12 opmerkingen:
Absurd om de nieuwjaarsfoto van 2008 te zien en dan te weten dat hij er niet meer is. Pfffff.
Mooi dat de knokploeg er weer voor je was. Fijn dat je Kerst kunt vieren met geliefdes en vrienden om je heen.
Maar inderdaad, toch....
Wennen? Als ik de foto's zie, dan knijpt mijn keel al dicht. Zoveel wat er was en niet meer is.
Herinneringen die vast pijn doen, ook al beleef je ze ieder jaar opnieuw en zullen er nieuwe verse herinneringen bij komen van ook veel liefde, samen zijn en fijne dingen doen.
Ik wens je heel veel mooie herinneringen in de maak.
Ik weet niet of het ooit went Fleur. Aan alles rond kerst en oud&nieuw zit een herinnering en het lijkt wel of in deze tijd van het jaar de herinneringen (en dus ook het gemis) schrijnender en heftiger is dan op andere momenten van het jaar.
Fijn dat je mensen om je heen hebt die weten wat je mist omdat ze André ook missen. En fijn dat Ron er is omdat ook hij weet hoe het voelt.
Dikke kus en knuffel!
Pfff, wennen zal het vast niet en ik ben het met Madelief eens dat in deze tijd van het jaar de herinneringen meestal intenser gevoeld worden omdat je meer en vaker stilstaat bij de dingen. Gelukkig komen er ook weer nieuwe en mooie herinneringen bij. Veel sterkte en een fijne tijd met elkaar! Groet Roelien
ik denk niet dat het ooit went dat Andre er niet meer is, dat je niet samen meer herinneringen kunt ophalen
Maar nieuwe maak je wel, met Ron. En nieuwe dingen moeten altijd wennen....
Al wat ooit was, was te kort...
Dag Fleur,
Zelf ben ik ook weduwe sinds juni 2006. Ons jongste zoontje was toen ook nog maar 10 maanden.
Het went eigenlijk nooit, maar je leert er wel min of meer mee leven. Samen met mijn nieuwe man heb ik nu terug 2 zoontjes en op het kaartje van ons eerste zoontje stond: Liefde werd Leven en zo is het helemaal.
Eerst ga je door voor de kinderen en later leer je weer gewoon genieten en echt leven. Ik heb gekozen om iedere dag volop voor het leven te gaan.
Feestdagen , verjaardagen zijn daarom niet moeilijker omdat je voorbereid bent. Meestal zijn de moeilijkste momenten de totaal onverwachte.
Sterkte. Sandra.
Echt wennen zal het denk ik niet, omdat Andre altijd een plek zal houden in je hart en in je gezin. Je mag wel vooruit de toekomst in kijken met Ron en samen bouwen iets moois: Liefde en dus Leven.
Phoe he. Behoorlijk pijnlijk. dit blogje komt weer even binnen. Ik zette vanmorgen de dozen met kerstspullen (nou ja, met lege doosjes en die lelijke blauwe ballen van André) terug op de zolder. Liep naar beneden en dacht: ja maar dit is toch echt te bizar, dat André er niet meer is. Ineens vond ik dat weer zo onwerkelijk. En die foto's van oud en nieuw. Ries en ik hebben ze even samen zitten bekijken. Goede herinneringen maar ook pijnlijk geworden.
Zet um op lieverd!
Als je de foto's ziet is het ineens weer helemaal onbegrijpelijk...
Sterkte, knuffel & groetjes voor de knokploeg (jullie zijn lief!)
Ik had geschreven dat ik weduwe was sinds juni 2006, maar het is juni 2004! Al meer dan vijf jaar dus.
((()))
Nee denk ook niet dat het went....en al helemaal met de feestdagen......
Pffffffff.........heftig hoor.....
Maar dit jaar mag je samen met Ron en de kindjes kerst vieren...en bouw je nieuwe herinneringen op.....voor volgend jaar......en de komende jaren.......en ik hoop dat je heel veel leuke herinneringen gaat creëren....en dat die gemengd worden met de blauwe ballen van André!
Een reactie posten