Vorige week was deze dame van de foto jarig. 14 jaar werd ze alweer. Fienes vierde het thuis met vriendinnen. Ze zorgden samen voor lekkere hapjes en hadden veel lol in de keuken. En op deze bijzondere dag van mijn eerstgeborene voel ik me ook altijd speciaal. Deze meid maakte mij immers mama. Dat vieren we samen.
Dit jaar vierde ze het echter samen met haar vriendinnen. En terecht; een verjaardag zonder vriendinnen is geen verjaardag en als je 14 bent is dat heel belangrijk. Voor mij voelde dat raar. Ze wordt groot en ik vierde mijn feestje alleen, in mijn hart.
Morgen vieren Fiene en ik onze verjaardagen (want ik ben morgen jarig) alsnog samen met vrienden en familie.
Vandaag mag Joris afzwemmen voor zijn zwemdiploma B. Een reden om de vlaggen uit te hangen, want eindelijk klaar met die zwemlessen! 9 Jaar geleden begonnen met Fiene. Al biedt de eerlijkheid me te zeggen dat Andre toen de zwemlessen voor zijn rekening nam. Daarna volgde Merel en nu sluit Joris dus de zwemlessenrij.
En waarom voel ik me dan zo verdrietig?
Omdat ik weer alleen in mijn hart probeer een feestje te vieren, maar me zo eenzaam en alleen voel. Hoe zou Andre hier hebben gestaan? Net zulke foto's maken als deze van Fiene? Een taart gemaakt? In ieder geval enorme trots uitgestraald om ons ventje dat niet zo'n klein ventje meer is intussen.
En omdat mijn eigen vader dit ook niet meer kan zien. Hij zou hier koste wat kost bij zijn geweest. Ik kan zijn trotse hoofd zo voor me zien, dat rustige glimmende gezicht. Zo stil en op de achtergrond en daardoor wellicht wel krachtiger van liefde.
Ik mis ze zo.
En alleen een feestje maken, dat valt verdorie niet mee!
