Gewoon leuk

Bouwen

Zo was het



Zo is het nu ongeveer

Hier gaan wij straks onwijs koken en woonkeukenen

En hier gaat Joris straks slapen en je ziet een stukje van Merel haar nieuwe slaapkamer.

Bouwen aan onze toekomst.

Woordeloze woensdag

Ola Olé

Joris is ziekjes. Arme druif, heeft koorts enzo. Gisteren ook al en vanmorgen ook. Maar nu heeft hij geen koorts meer. Wonder paracetamol!

En dus gingen we even eten aan tafel. En konijn mag mee, omdat hij ziek is. Normaal blijft konijn altijd in bed, maar arme druifjes mogen hun konijn mee naar beneden. En dus ook mee eten. Uiteraard kreeg konijn ook een slab om, want stel dat hij (of zij, is nog niet vastgesteld) knoeit met eten?!

Het begon eigenlijk toen Joris ook konijn wat slokjes van zijn flesje melk gaf. Heel echt maakt hij er dan smak geluidjes bij. Daar heb ik een mooie foto van:

En toen dacht ik om het op te nemen. Maar ja, toen had Joris bedacht dat timmeren met je fles ook leuk is. Je hoort mij nog een aantal pogingen doen om Joris zijn konijn de fles te geven, maar moet het dan toch opgeven. Toen het filmpje eigenlijk al te lang was geworden om op het www te zetten, bedacht ik dat het leuk was om een aantal woordjes die Joris al kent op te nemen. En zodoende is het alleen een filmpje geworden die leuk is voor moeder zelf.

Toch ga ik jullie ermee lastig vallen. Overigens, er gebeurt niks hoor als je niet op de playknop duwt. Dus dan hou je het gewoon bij de foto en deze tekst. En mis je het druifje met zijn praatjes.

Woei en kou

Dat heeft een mens soms nodig. Dat heeft dit meisje in iedergeval soms nodig.
Woei, kou en vriendschap.

Windmolen

Stukje rijden met Merel.

"Mama, dat lijken net mevrouwen in badpakken"

(En daarna een hele verhandeling over het hoe en waarom die ik maar voor een heel klein gedeelte kon volgen. Maar wat een sublieme opmerking. Wat is het toch fijn om kind te zijn en dat de wereld nog kan bestaan uit mevrouwen in badpakken langs de snelweg.)

Mailwisseling

Vandaag had ik een mailwisseling met mijn vriend M. Het was een moeilijke en pijnlijke mailwisseling. Zowel voor mij als voor hem. Maar met zoveel liefde en respect. Het maakt iets duidelijk over mijn leven wat ik tot nu toe nog niet goed onder woorden kon brengen. Met zijn toestemming 'publicieer' ik een stukje van onze mailwisseling.
Overigens kwamen er na deze drie mailtjes nog een aantal mailtjes heen en weer die minder zwaar waren en eindigde in dat ik blij was om geen eten te hoeven koken en dat hij op weg naar huis aan het karren was naar vrouw en kids. Om maar even aan te geven dat wij ook best in staat zijn tot slap ouwehoeren!
(O ja, ik heb heel discreet zijn naam weggelaten. Moeten jullie even niet gaan letten om mijn twitters goed? ;-) )


Hee Fleur!

Ik ben blij voor jou en je lief! Je leven is niet eenvoudig geweest de laatste 15 maanden en dat zal het voorlopig ook nog niet worden, denk ik. Hoe mooi is het dan om, in al het verdriet, je te warmen aan de liefde! En trouwen (jaja, noem ook mij maar ouderwetsch) zie ik als de bezegeling ervan. Een bekrachtiging, uitgesproken door twee mensen, voor het oog van hun beminden. Hoe mooi!

Misschien door meerderen wel gedacht en niet uitgesproken, maar ik zou het onecht vinden als ik het niet zou melden (je vraagt er immers expliciet om ?): ik vind het wel heel snel allemaal. Waarbij ik het natuurlijk onmogelijk vanuit jouw perspectief kan bezien, en nog minder uit die van Ron. Hooguit kan ik iets zeggen vanuit de mijne. Voor wat dat waard is.

En dan gaat het me niet om Andre, die zal alleen maar willen dat je tot in je botten gelukkig wordt, bent, blijft. Ik hoop alleen dat je, in de situatie waarin je je bevindt, in staat bent beslissingen als deze voldoende te overzien. Alsof het te overzien zou zijn... Eigenlijk is het een vurig hopen dat je niet nog meer door het leven geslagen zult worden dan dat je nu
geweest bent. Daarvoor ben je mij te dierbaar. Dus ik zou denk ik het 'rustiger aan' doen. Maar ik zit niet in jouw of Ron's positie, misschien zou ik dan ook anders doen/denken/handelen.

Nogmaals, ik overzie het niet, jij veel beter. Dit onrustgevoel is dan ook mijn 'probleem' en niet het jouwe. Je mag het dus blijmoedig naast je neerleggen.

Ik heb dit niet willen posten bij je blog, ik voel er niet zoveel voor om zo 'en plein public' de suggestie te wekken dat ik twijfel aan je stappen. of je maar ook IETS van geluk zou misgunnen!

En ik zit nou al een kwartier te dubben of ik nu op de verzendknop ga drukken of niet.
Ja dus.

Want: ik wens je alle liefs!

Dikke knuffel (als dat nog mag :-( )

M.



Lieve M. (ja hoor, nog steeds lief)

Ik vroeg er expliciet om. Ja wellicht wat 'onhandig' geformuleerd op mijn
blog. Ook ik probeer niet meer altijd al mijn woorden 100 keer te wegen en
weer op de delete knop te drukken. Ik bedoelde met het reageren dat ik zo
graag zou willen weten van alle mensen die ik irl ken en meelezen waarvan ik
dat niet weet eens zullen reageren.
Maar uiteraard is het logische gevolg dat er dan wordt gereageerd op de
inhoud van het bericht. Nou ja, whatever.

Ik waardeer je oprechtheid. Vind het ook moeilijk. Ook weer iets
persoonlijks, want ik begrijp uiteraard ook hoe je zulke dingen niet kunt
begrijpen. En je kunt idd niet in mijn hart kijken.
Ik heb in mijn leven een aantal 'levensbepalende' stappen gezet. Altijd met
vooral mijn hart. Beredeneerd met verstand zijn de meeste stappen wel van
verschillende kanten te bekijken en gelukkig is mijn intuïtie of mijn 'hart'
zodanig ontwikkeld dat ik daar op weet te vertrouwen. Toen ik tot geloof
kwam noemde ik het God.

En hoewel ik weet dat je niks meer zeker kunt weten in het leven, dus ook
niet of dit met Ron allemaal gaat slagen en werken, weet ik heel goed in
mijn hart dat dit goed is. Aan een relatie moet je blijven werken. Dat weet
iedereen. Dat doen alleen maar weinig ook echt. Die varen jaren lang door op
routine.
Ron en ik hebben geen routine. Wel hebben we elkaar op latere leeftijd en in
zeer extreme omstandigheden ontmoet. Waarin je gedwongen werd om alles met
elkaar te delen, je ziel bloot te leggen, soms tot het gaatje. Daarin heeft
hij mij nooit beschadigd. Doordat we (nog) geen routine samen hebben ben je
heel erg met elkaar bezig.
Weet je dat het eerste wat ik dacht toen Ron mij vroeg met hem te trouwen
was dat het dan betekende dat ik het hele pakketje zou krijgen?! Dus niet
alleen die leuke en lieve dingen van hem. Maar ook die dingen waar ik moeite
mee heb. Het duurde ook een seconde of 20 voor ik hem antwoord gaf (wat een
hel moet dat zijn geweest? 20 seconde is lang als je daar 'naakt' staat te
staan voor iemand). In die 20 seconde heb ik besloten en voelde ik van mijn
ja zowel de voor als de nadelen. En geloof me, ik heb echt ook de minder
leuke kanten van Ron meegemaakt. Vaak zelfs.
Maar ik ken hem. Goed genoeg om te weten dat hij beslissingen nooit zomaar
neemt. Dat als hij iets heeft besloten daarbij blijft. Dat hij vecht voor
dingen.

Zekerheden heb je nooit. Ik dacht het vroeger. Maar dat is niet zo.

En ergens ben ik blij dat mensen niet helemaal kunnen begrijpen waarom zo
snel. Dat betekent ook dat je je sommige dingen niet kunt voorstellen, omdat
je ze niet hebt meegemaakt. En dat is fijn.
Daarbij, elk mens is anders en doet dingen anders.

Ik wil ook niet nog meer pijn gedaan worden. Het leven overkomt je, je kunt
niet altijd kiezen in dingen. Maar terwijl het leven ons overkomt staan we
er niet als een lamgeslagen vogeltje bij. We hebben verstand, hart, lijf en
weet ik wat allemaal gekregen om te gebruiken en in dat leven te staan. En
dat is wat ik doe.

En M., wat is rustiger aan? Nog een jaar elk weekend op een neer rijden.
Je spullen en dat van de kinderen in koffers moeten doen. Nadenken over wat
mee en wat niet. Je spullen thuis weer opruimen. Je leven weer alleen doen.
Toch niet alleen want je kan bellen, maar dan toch alleen. Nog een jaar 100
ballen in je eentje omhoog houden, geen tijd voor vrienden, alles maar zo'n
beetje half doen, terwijl je met zijn tweeën veel meer voor elkaar kunt
opvangen, waarin dan weer ruimte komt voor al die dingen die je nu moet
laten gaan. Nog een jaar niet die armen om je heen als je het zo nodig hebt.
Nog een jaar alleen blijven?

Het beïnvloed je leven, het niet bij elkaar kunnen zijn. Het beïnvloed op
een negatieve manier. Het vraagt veel van onze emoties, onze energie.
Energie die we in zoveel andere dingen zouden willen steken. Het houdt me
zelfs soms tegen van het rouwen om André. Omdat ik te moe ben om het te
kunnen toelaten. En .....

Blijkbaar ga jij mij ook zo aan het hart dat ik wil dat je het begrijpt.
Blijkbaar ben ik toch zo volwassen geworden dat ik begrijp dat dat niet
hoeft. Hopelijk kijken we over 5 jaar terug naar nu en zien we gelukkige
mensen.

Zoen
Fleur


Hoi Fleur,

Ik ben stil. Wat duidelijk. Ik voel me dom dat ik het niet zag. Dit bedoel ik dan ook, hoe kan ik inschatten hoe jouw leven in elkaar steekt... pfff...
Dank voor je uitvoerige uitleg. Sjee, ik schaam me, het lijkt alsof je je moet verantwoorden... echt niet hoor!

Je maakt (wederom) duidelijk dat dilemma's geen eenvoudige uitweg kennen. En ik zie dat deze weg je het meeste perspectief biedt: op liefde, op rouw, op iets van een normaler leven. Fijn te lezen dat je (''natuurlijk ze is niet dom zeg!', zei hij tegen zichzelf') de risico's ervan ziet. Wat mooi dat de plussen dan zo groot kunnen zijn! En ja, je interne kompas is het enige dat je betrouwbaar richting geeft. Ik noem dat God, wat anderen het ook moge noemen. En dan nog zijn alle stormen niet te voorspellen. Maar met zijn tweeën zijn die beter aan te gaan dan in je eentje (hoeveel vrienden je ook om je heen hebt).

Mocht je er trouwens onrustig over zijn, ik merk nergens dat er negatief gepraat wordt hoor. Mijn verwoording van mijn onrust is dus echt die van mij. Maak je geen zorgen; die heb je al genoeg. En voor mij hoef je je nooit nimmer never niks te verantwoorden. Ik vind het razend knap hoe jij het red in de barre tijden. En met je blog steek je zoveel mensen een hart onder de riem... misschien zelf aan een boek werken? Ingrediënten genoeg :-).


Mijn gelukwens is dus heel, heel erg echt gemeend. In de diepste betekenis van het woord.

Ik wens je geluk!


Lieve groet,


M.

Totááál over mijn grenzen heen

Werd me gisterenmiddag dan toch zelf ook wel duidelijk moet ik ergens diep van binnen toegeven.

Ergens in deze 15 maanden alleen moeder zijn ben ik mijn grenzen zo vaak overgegaan dat ik nu niet meer kan overzien waar dat is geweest (nee duh Fleur, het was namelijk zooo vaak dat er ook geen duidelijk aanwijs punt voor is....muts.). Lief zei het zo mooi eigenlijk. Hij zei dat ik al tijden met twee benen op de grens sta. Eén been erin en één been erover. Tja, zo is het eigenlijk wel.

Zooooo over mijn grenzen dat ik er niet meer over kan bloggen. Het zijn teveel dingen in mijn hoofd die ik niet meer kan uiten in verwoordingen of verfotoo-ing op mijn blog zoals ik zo graag doe. Om mijn gedachten op een rijtje te zetten en mijn hoofd leeg.

Nu kan het zich alleen nog maar uiten in dikke tranen, ernstige vermoeidheid en een soort van labiel gedrag.

Totaal geen inzicht meer zou je zo zeggen.

En toch....

Ik weet hoe het komt dat ik nu een soort van inzink.

Dat is omdat ik me weer af en toe een meisje voel en niet meer alleen maar een mevrouw, zoals na het overlijden van André. Dat is omdat ik me weer vaker een meisje, geliefd, geborgen en veilig voel. Dat is omdat ik mij weer emotioneel thuis voel.

Dat is omdat hij aan mij heeft gevraagd of ik met hem wil trouwen.

En ik heb ja gezegd!

(En dan vind ik dit een mooie gelegenheid om van iedereen, ja u hoort het goed ie-de-reen, die ik ook irl (in real life) ken, al is het dan maar van ver of wat dan ook, om van u allen een reactie te krijgen op dit bericht. Weet ik ook eens wie er allemaal mee lezen hier. Want dat dat veel meer mensen zijn die ik ken dan ik eigenlijk weet is me inmiddels wel duidelijk. En jullie weten nu best wel een beetje boel van mij. Kunt u best iets kleins voor terug doen toch? O ja, en alle mensen die ik niet irl ken mogen ook reageren hoor, zoals jullie gelukkig veel vaker doen, graag zelfs. Heb ik ook wat te doen tussen het tranen proeven door.)