Een bloemetje

Het was zo veel belovend vorige week; lekker zonnetje, blauwe lucht, heerlijke temperaturen. Mijn mooie bos bloemen deed het er helemaal goed bij.

Maar met het slechte weer, werd het hier thuis ook slechter. Eerst Fiene en André ziek en nu ook ik en Mereltje. We kunnen wel weer wat zonnenschijn gebruiken.

Maar als het niet komt, dan halen we het wel! Morgen hebben we al een afspraak staan met B en M om naar het tuincentrum te gaan. Een beetje kijken wat leuk is om in onze gezamelijke tuin toch een soort natuurlijke privacy te creeëren. En als we er toch zijn...... Ik koop alle bakken violen en andere gekleurde bloemen die er zijn.

Hopelijk maakt het Merel blij als ze er naar kijkt. Mijn arme poppedoppie; zo klein en zo ziekies; wordt maar heel gauw weer beter!

En toen was ikzelf ook lekker ziek geworden. (en Merel voor het gemak vandaag ook).

Dus...... het is een tijd met alleen op bed, veel gedoe en geregel, veel rommel in huis en veel verwarring in mijn hoofd.
Maar dat heb ik altijd als ik flink ziek ben; lijkt wel of ik op een andere planeet leef dan; en maar malen in mijn hoofd over 'niks'. Pfffffff, maar het eind is in zicht.
Ik begin me namelijk weer te storen aan de rommel in huis!

lucht en ruimte

Buiten in de zachte en warme atmosfeer, beetje rommelen in de tuin...... hoofd weer een beetje helderder.

Het wordt tijd voor de échte lente, met veel buiten en veel lucht en ruimte; ik weet het zeker, dan is er in mijn hoofd ook veel meer lucht en ruimte.

Weekje wel

Pff het was (nee eigenlijk is het nog steeds) een weekje wel.
Ziek kind en een zieke man...... do I need to say more?

De vrouwen en moeders onder ons weten wat dat betekend!

O ja, en ik had ook nog een peuterpuber....... die was overigens niet ziek. Maar ik had het verschil denk ik niet gemerkt. Hoewel; dan had die misschien wat meer geslapen?

Nee, nou overdrijf ik. Merel was wel echt heel erg puberig, maar ze was ook heel lief tegelijkertijd.

En ik was zelf ook erg moe. Dinsdag lekker vroeg naar bed gegaan. Gelukkig, want Fiene werd dus om half 7 's ochtends koortsig wakker. André werkte thuis 's morgens, maar daar kwam niet zo heel veel van. Zelf was hij ook al niet zo lekker.
's Avonds had ik een vergadering, laat thuis, brak geslapen. Hoe snel vergeet je weer die onderbroken nachten, en hoe snel weet je weer precies hoe dat was. Ook Merel sliep onrustig, zal wel komen door en onrustige zus op de kamer.
Donderdag was André nog steeds thuis en Fiene ook. Vrijdag was Fiene eigenlijk wel weer beter, maar ze hadden lang geslapen en waren daarna nog heel leuk en lang aan het spelen. Intussen was de school al begonnen en besloten wij dat ze dus nog even lekker ontspannen een dagje thuis zou blijven.

Ik ben gisteren om half 3 naar Rotterdam gegaan. Bij mijn zus is een heel leuk winkeltje in de straat. Schandalig en belachelijk veel geld uitgegeven aan een nieuw outfit voor haar bruiloft. Heb er nog een riem gekocht die ik 5 jaar geleden had moeten ontdekken! Het antwoord op al mijn buik-flubber-blubber-problemen. Als ik die riem om heb lijkt ik wel een jonge hinde die nog nooit heeft gebaard! En dat voor maar €23!

Daarna naar mijn zus' huis alwaar om 6 uur een vriendinnengroep voor de deur stond: surprise! Haar vrijgezellenfeestje......
Ze was echt verrast en wist van niks. We hebben in de stad heerlijk tapas gegeten. Leuke cadeautjes met annekdotes uitgewisseld en gezellig gekletst.
Om half 12 weer richting parkeerplaats (€10 dokken voor een avondje parkeren!) en om half 1 weer thuis.

Klinkt als een heerlijke avond. Dat was het ook wel, maar wat een innerlijke stress bij mij! Ik rij niet zo heel veel en al helemaal niet in drukke steden waar ik de weg niet ken. Ik had wel de 'tom tom' mee en dat was wel fijn. Maar toch..... ik heb er stress van en heb nu ook een stijve nek.
En vannacht was weer een braknacht. Fiene toch weer koortsig en André moest er om 7 uur uit, want hij heeft met mijn vader en zwager een slipcursus in Lelystad. Waarna hij direct doorrijdt naar Rotterdam, want dan is het vrijgezellenfeestje van M (zwager).

Met andere woorden; één peuterpuber, één zieke kleuter en één vreselijk brakke moeder op een zaterdag. Geen auto voor de deur, dus niet even makkelijk ergens heen (met ziek kind) en een druilerige regendag, dus even naar de markt fietsen met twee meiden en een gezellige ochtend doen is niet echt aan de orde.

Tja, dan blijft er nog maar één ding over; een meiden dagje voor de televisie. Met heel veel kopjes thee, een dekentje en voor mama; even de ogen dicht.

Een beetje vanne dit en een beetje vanne dat....

Even mijn hoofd helder krijgen....

Merel zit eventjes voor de televisie (haar lievelings bezigheid. Helaas denk ik wel eens. Aan de andere kant geniet ze er wel écht van. En als je een beetje oplet wat ze kijken, is het ook nog best wel leerzaam).
Straks gaan we samen naar buurtcentrum de boog waar ze met andere kinderen, maar vnl met ander speelgoed kan spelen. Spelen bij de boog noemen we het. Ik ben nu 3 keer geweest met Merel en ze vindt het super. Gisteren nog zat ze naast Fiene in de bakfiets (nog zoiets leuks van die fiets; zo gezellig samen. Voorheen konden ze elkaar niet zien en verstaan op de fiets. Merel vroeg wel eens aan mij: Waar is Fiene nou? En dan moest ik wel lachen want die hadden we net opgehaald van school en zat gewoon achterop de fiets!)..........

Maar goed; Merel zei tegen Fiene: "Fienuuuuh (met zo'n uithaaltje naar boven toe; heel schattig) ikku naar de boog geweest!" Ja vorige week! Maar ze is er dus helemaal vol van. Het is ook wel erg leuk. Superveel speelgoed en ruimte om ermee te spelen. En mama die er gewoon bij blijft.
Alleen ik heb niet zoveel zin om te gaan. Heb al dagen hoofdpijn die soms met vlagen ineens door mijn hoofd snijt. Ik voel me een beetje wattig en afwezig. Eigenlijk heb ik geen zin, wil lekker met een boek en thee op de bank en een muziekje op. Maar ja; Merel vindt het super en voor haar heb ik dat ook echt wel over. Maar toch....

Stom hoe zulke gevoelens elkaar zo snel kunnen afwisselen; het intense genieten van het samen iets doen me je kind. Maar tegelijk de beklemming van nooooooooit helemaal zelf beslissen waar je zin in hebt. Om heel eerlijk te zijn heb ik daar best veel moeite mee.

Nou ja, op dit moment dan. Waarschijnlijk denk ik er over 10 minuten weer heel anders over.

bakfiets

De reden dat ik het afgelopen weekend niet heb geschreven en waarom ik nu te moe ben om te schrijven........

We zijn er helemaal blij mee; heerlijk bubbelgum roze! Nu nog even leuke bijpassende fietstassen scoren en wij zijn de drie meisjes op één fiets.

Zusjes

Nu Merel wat ouder wordt, gaan de meisjes steeds vaker samen spelen. Wat een genot om naar te kijken!
Ze krijgen begrip voor elkaar en Fiene doet echt haar best om het Merel naar de zin te maken.

Nu zitten ze bijvoorbeeld samen electro te spelen.

Fiene: "Welke zullen we doen Merel?"
Merel: "ehm ehm ehm.... deze!"
Fiene: "Welke hoort bij deze?"
Merel: "Deze"
Fiene: "Jaaaaaa" "Kijk Merel, we gaan iets moois breien." En Fiene breit met de twee electro draadjes.
Merel kijkt aandachtig toe. "Oooo dat is mooi."
Fiene: "Kom Merel, ik ga een kleedje pakken"
Merel: "Jaaaaa kleedje pakken".
Fiene: "Kind, ik ga iets breien voor jou"
Merel bandjert erachter aan. "Breien breien" Ze heeft intussen een kleedje gepakt en speelt maar weer eens spookje. Fiene gaat intussen breien.
En zo spelen ze een hele tijd verder.

En dat terwijl ik Merel eigenlijk al naar bed wilde brengen. Maar ja; zulke momenten zijn er ook nog niet zo heel vaak. Nog maar even lekker van genieten.

Wonderlijk is dat eigenlijk; zusjes zijn. Ze houden van elkaar; dat zie je duidelijk. Vanmorgen viel Fiene van de trap en moest (uiteraard en gelukkig) heel hard huilen. Merel was ook echt geschrokken: "Fiene vanne tap gefallu. Fiene au. Fiene kusje geven." En Fiene waardeert het echt als ze zo'n kusje krijgt van haar zusje.

's Morgens wil Merel heel graag in de flat (stapelbed) van Fiene. Zeker nu Fiene sinds het weekend een sterrenhemeltje boven haar bed heeft ("Merel ook innu flat! Merel stelletjes kijken, Merel stelletjes slapen!") Maar Fiene wil het absoluut niet. Hard wordt er geschreeuwd; "Neeeeeeee Merel, ik wil niet, ik wil nog rustig lezen!!!!!!!!".
En Merel schreeuwt als een goede twee-jarige keihard terug: "NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE ikku wel in de flat!!!!!".
Goedemorgen zeggen André en ik tegen elkaar. De dag is weer begonnen..... en hoe!

Maar dan valt Fiene van de trap en is de zuster liefde dus weer helemaal zichtbaar.

Mereltje

Als ik uit het raam kijk van onze werkkamer zie ik een stuk van de tuin. Dit zag ik vanmorgen toen ik even daar zat en Merel buiten aan het spelen was.

Ik voelde mij net bij het oploaden van deze foto's schuldig dat ik het (weer) over Merel heb. Maar toen bedacht ik waarom ik deze plaatjes zo mooi vind van haar. Met Fiene kan ik al praten over hoe het met haar gaat en wat er in haar omgaat. Met Merel niet, maar op deze plaatjes zie hoe het met haar gaat en wat er in haar omgaat.

Plaatjes

Eigenlijk niet allemaal hele mooie plaatjes, maar wel mijn plaatjes. En dat maakt het dan weer mooi!

Merel op school bij Fiene

Elke woensdagochtend mag Merel mee naar school als ik in de klas help. Ze vindt het zo leuk; eindelijk ook in de poppenhoek spelen. Maar het liefst doet ze een spelletje uit de kast. Gisteren maakte de juf foto's in de klas en Merel hoorde daar ook bij!

Typisch Merel op foto's!

Dat krijg je met de 'moderne jeugd'. Die zijn gewent dat ze direct het resultaat zien van een foto. Maar Merel wil het zo snel zien, dat ik haar bijna niet meer gewoon op een foto krijg. Hier was ze mooi aan het dansen met haar balletrokje aan. Super schattig.

Fiene met één van haar favorieten bezigheden.

Fiene wil het liefst elke dag geschmienkt. Gisteren was André 's middags alleen met de meiden en heeft zich flink uitgesloofd. Prachtig als een mooie vlinder. Je zou maar zo'n papa hebben!

En nog een mooi sneeuwplaatje.

Vorige week uiteraard de vele sneeuw. Onze eerste winter in dit huis. Dus één van de eerste sneeuwfoto's van de tuin. Achterin het besneeuwde kippenhok. Met ondanks de opgehokte kippen toch gisteren één dode! (Maar schrik niet; kippen gaan ook nog wel eens gewoon dood....)

Goede gesprekken (2)

Het waren me dagen van goede gesprekken; heerlijk!

En nu weer een beetje een gat.....

Donderdag was allemaal erg goed gegaan. Ik hoefde gelukkig niet zelf te rijden, en op de heen weg was er ook niet veel aan de hand. Toen we om kwart over 10 's avonds terug naar de auto liepen was de wereld weer maagdelijk wit. Prachtig om te zien, glibberig om de stad uit te komen.
Daarna ging het beter, hoewel er af en toe een kleine sneeuwbui was. De rit duurde 2 uur (dus niet echt veel langer) en al die tijd hele gezellige en goede gesprekken.

Vrijdagochtend hebben André en ik de meiden naar opa en oma gebracht, want wij gingen samen een weekendje weg naar Brussel. En het was heerlijk! Heel veel goede gesprekken in heel veel gezellige caféetjes, barretjes en restaurantjes. Dat was best lang geleden dat we zo de tijd voor elkaar hadden. Ik voelde me echt helemaal Fleur en niet mama van of vrouw van.....

En nu weer een beetje een gat....

Merel moet weer wennen aan thuis en is erg peuterpuberig en ik voel me erg onrustig. Ik wil meer praten over dingen met verschillende mensen........ maar hoe en waar?

Tja.... best een beetje een gat nu.

Goede gesprekken

Bewust koos ik nadat Fiene 10 maanden was om helemaal te stoppen met werken en thuis te blijven. Ik heb daar nog steeds geen moment spijt van gehad. Maar zoals een bekende filosoof eens zei; 'elk voordeel hep zu nadeel'.

Zo af en toe sluipt dat nadeel wat meer naar de oppervlakte. Vaak ging dit gepaard met gierende hormonen na het ontzwangeren. Maar die van een half jaar geleden had dáár absoluut niks meer mee te maken.

En hoewel ik geniet van de gesprekken hier thuis over de lengte van het haar van Assepoester, de kleur van haar jurk en de kwestie pindakaas of kaas op de boterham, verlang ik met steeds meer regelmaat naar een gesprek van een iets ander niveau.

het voordeel van thuis zijn is dat je vaak op de koffie kan bij vriendinnen. Het maakt niet uit wanneer zij werken, want aan die tijden ben ik niet gebonden. Maar een goed gesprek terwijl de kinderen gillend en schreeuwend, zingend en vragend om je heen dartelen is mij nog nooit écht goed gelukt.

Een half jaar geleden werd ik gevraagd om in de beroepingscommissie van onze kerk zitting te nemen. Wij hebben momenteel twee vacatures en zijn dus op zoek naar twee nieuwe predikanten. De vraag of ik het zou doen of niet was eigenlijk een formaliteit, want diep in mijn hart (hoewel; zo diep zat het niet, meer behoorlijk aan de oppervlakte) wist ik al dat die 'klus' als geroepen kwam.
Met een groep van 11 man/vrouw zijn we begonnen met eerst elkaar een beetje leren kennen. Het werd pas helemaal leuk toen we gesprekken met kandidaat-predikanten gingen voeren. In één week 10 gesprekken voeren van 1 1/2 uur is een hele klus. En we werden een hechte groep met veel lol en veel respect voor elkaars mening. En vooral dat laatste is erg belangrijk. Want 11 man/vrouw uit alle geleden van onze kerk staat garand voor een zeer 'pluriform' gezeldschap.
Na de gesprekken begonnen de hoorbezoeken. Op zondagochtend soms op een heel vreselijk vroeg uur met een man of 4 op weg naar een kerkdienst rijden. Erg gezellig en zeker op de terugweg betere gesprekken dan die van het soort over Assepoester.

Vanmiddag waarschijnlijk het laatste bezoek. Daarna zullen zeker nog vergaderingen komen, maar echt het op weg in de auto zal niet meer gebeuren. Wel jammer. Maar het hoort erbij.
Maar vanmiddag is ook wel meteen de 'heftigste'. Straks om drie uur wordt ik gehaald om hopelijk voor middennacht weer thuis te zijn. Ja ja, we gaan maar liefst twee 'pastorie gesprekken' voeren. Gesprekken met kandidaten die erg goed zijn bevallen na een hoorbezoek en waarbij we nu wat dieper op sommige zaken in kunnen gaan, maar ook de kandidaat predikant zelf meer kan vragen. Bij hen zelf thuis, met de gezinsleden erbij. Vanmiddag één in een één of ander fries 'gehucht' en vanavond één in een wat grotere plaats in Friesland. En daar tussenin....... waarschijnlijk een goed gesprek tijdens de maaltijd zonder op te hoeven letten of de bekers van de tafelgenoten niet omvallen, of ze hun eten wel opeten en of ze genoeg vitamine binnen krijgen.

Jammer dat het alweer bijna afgelopen is.

(maar een goed gesprek over of Bert en Ernie nu getrouwd of dat ze broers zijn, is ook wel heel erg leuk. En misschien toch niet zo oppervlakkig als je er wat langer over nadenkt!)