Even mijn hoofd helder krijgen....
Merel zit eventjes voor de televisie (haar lievelings bezigheid. Helaas denk ik wel eens. Aan de andere kant geniet ze er wel écht van. En als je een beetje oplet wat ze kijken, is het ook nog best wel leerzaam).
Straks gaan we samen naar buurtcentrum de boog waar ze met andere kinderen, maar vnl met ander speelgoed kan spelen. Spelen bij de boog noemen we het. Ik ben nu 3 keer geweest met Merel en ze vindt het super. Gisteren nog zat ze naast Fiene in de bakfiets (nog zoiets leuks van die fiets; zo gezellig samen. Voorheen konden ze elkaar niet zien en verstaan op de fiets. Merel vroeg wel eens aan mij: Waar is Fiene nou? En dan moest ik wel lachen want die hadden we net opgehaald van school en zat gewoon achterop de fiets!)..........
Maar goed; Merel zei tegen Fiene: "Fienuuuuh (met zo'n uithaaltje naar boven toe; heel schattig) ikku naar de boog geweest!" Ja vorige week! Maar ze is er dus helemaal vol van. Het is ook wel erg leuk. Superveel speelgoed en ruimte om ermee te spelen. En mama die er gewoon bij blijft.
Alleen ik heb niet zoveel zin om te gaan. Heb al dagen hoofdpijn die soms met vlagen ineens door mijn hoofd snijt. Ik voel me een beetje wattig en afwezig. Eigenlijk heb ik geen zin, wil lekker met een boek en thee op de bank en een muziekje op. Maar ja; Merel vindt het super en voor haar heb ik dat ook echt wel over. Maar toch....
Stom hoe zulke gevoelens elkaar zo snel kunnen afwisselen; het intense genieten van het samen iets doen me je kind. Maar tegelijk de beklemming van nooooooooit helemaal zelf beslissen waar je zin in hebt. Om heel eerlijk te zijn heb ik daar best veel moeite mee.
Nou ja, op dit moment dan. Waarschijnlijk denk ik er over 10 minuten weer heel anders over.
4 opmerkingen:
Fleur, je hebt het precies te pakken! Dat gevoel van noooooit helemaal zelf je eigen dingen kunnen doen en steeds maar weer voor je kinderen te zijn. Dat dubbele erin - dat heb ik ook wel eens - aan de ene kant geniet je zo ontsettend van samen zijn met je kinderen, zo bijzonder, zo waardevol en zo warm, aan de andere kant ben je nooit alleen, lijkt het.
en wat grappig, eigenlijk, dat het zo'n verandering is voor de meiden, met die bakfiets... :-) Leuk dat je dat ingeruild had.
Hoi Fleur,
Weer eens erg herkenbaar en zo goed opgeschreven.
Toch altijd 'fijn' dat je niet de enige bent met bepaalde gedachten/gevoelens.
Hopelijk is je hoofdpijn over.
Groetjes Tina
Hoihoi. Ik herken dat wel hoor. Ik ben begonnen met héél vroeg opstaan, voor er iemand wakker is. Dat helpt wel, dat uurtje voor mezelf. Maar het blijft altijd schipperen.
Oh ja - ik mail je snel. Echtechtecht. Als het wat rustiger is allemaal!
Ha Fleur,
Erg herkenbaar hoor! En dan maak ik het mezelf vaak nog eens een keer extra moeilijk, door me er nog schuldig over te voelen ook.
Grrrr, soms zou ik een man willen zijn, die lijkt het altijd veel beter te lukken om in alle hectiek tijd voor zichzelf te nemen zonder schuldgevoel.
Voel je je nu weer beter, qua hoofdpijn?
Een reactie posten