1993

Zomer en najaar van 1993...... Deze muziek herinnert mij aan samen op zijn studentenkamer in Delft. Ik heb dit bandje grijsgedraaid toen.

Zou je me vinden?

Als ik kwijt zou raken

In razend snelle dagen

Met een jagende pas

Zou je me vinden?

Zou je me dan vinden?

Vaak komt het gemis van André met speciale dagen, zoals morgen als Joris jarig is, weer extra naar voren. Deze momenten zijn veel aan mijn kinderen gerelateerd. Wat moeten ze hun papa toch missen. En wat heeft hij al ontzettend veel gemist. Dat doet met vlagen nog altijd veel pijn. 

Na zijn overlijden ging ik door. In eerste instantie veel te snel. Maar rouw neemt zijn tijd. Het gaat zo snel als dat het gaat. Het wierp me terug en toen ik stil begon te staan bij mij rouw en het dus onderging, toen kon ik ook echt verder. 

En dan ineens, dan hoor je een liedje. En dat liedje confronteert je niet met die lieve papa, maar met hem als persoon en met hem als mijn man. 

Bij hem voelde ik mij onvoorwaardelijk geliefd. Hij heeft gaten in mij gevuld met zijn warmte en zijn liefde. Hij was mijn houvast, mijn rots, bij hem voelde ik me heel. 

Ik heb me na zijn overlijden nooit meer compleet gevoeld.

Vreemde wegen

brachten me tot hier

En stuks nog verder en verder en verder van huis. 

Maar het antwoord is ja. 

Jij zou me vinden. 

Eclips

20 Maart 2015, 7:06 uur
De zon komt op. Het is een mooie heldere nacht geweest en ik zie de zon langzaam opkomen in al zijn helderheid.

20 Maart 2008, 01:30 uur
Zijn grote zachte handen vangen ons derde kindje op. Ons eerste jongetje. Hij mekkert als een schaapje. Hij vang hem op, in al zijn verwondering, met al zijn warmte en liefde. De eerste sterke handen die hem vasthouden. In die eerste aanraking zit zoveel. Die handen zeggen; Ik zal voor je zorgen. Ik zal je opvangen als dat nodig is, ik ben er voor je, altijd. Ik ben je vader, ik ben de man in jouw leven. Ik zal jou voorgaan in het man zijn in dit tot nu toe vrouwen gezin.

20 maart 2015, 9:29 uur
De zon verwarmt op deze laatste dag van de officiële winter mijn gezicht. Nog niet zo sterk aan kracht, maar zo achter het raam al een heerlijke warmte op mijn gezicht. Nog maar even en dan zal langzaam de maan voor de zon komen. Niks wijst daar nog op, alles is nog rustig en normaal.

20 Maart 2008, 06:42 uur
De zon komt op. Wij liggen en kijken naar ons ventje. De meiden hebben hem vannacht al even gezien en liggen in hun eigen bedjes te slapen. En wij kijken naar ons wonder, ons jongetje. Hij is zo trots, een mannelijk nageslacht. Maar ook bezorgd. Hoe gaat hij het doen in de wereld? We geven hem wensen mee, door middel van zijn naam. Joris: de drakendoder, Leonard: sterk en dapper als een leeuw, David; vriend.

20 maart 2015, 9:30 uur
Met het blote oog nog nauwelijks te zien. De maan schuift met haar eerste stukje voor de zon langs. De natuur is sneller dan de mens, zij weet wat er gaat komen en bereid zich daar langzaam op voor. Het zal gaan schemeren en de natuur zal denken dat het avond wordt.

31 juli 2008, rond 08:00 uur
Joris ligt tussen ons in. Ik heb hem net gevoed. We zijn bezig te ontwaken om de dag te beginnen. We weten nog niet wat deze dag ons gaat brengen. We weten niet dat deze dag het begin is van onze zonsverduistering.

20 maart 2015, 10:37 uur
De zonsverduistering is op zijn maximum; 84% is er vanaf ons huis te zien en te merken. Het is niet donker, daarvoor is er nog veel te veel zon te zien. Wel is het schemeriger, alsof het avond wordt, middenin de ochtend! Er zijn nog nauwelijks bloemen in knop, laat staan in bloei. Anders had ik gezien dat sommige bloemen hun blaadjes zouden sluiten, zich klaar zouden maken voor de nacht. Wel is de natuur stiller dan normaal. Ze voelt dat er iets is.

13 augustus 2008, 05.25 uur
De man die bijna 5 maanden geleden vol warmte en liefde ons mannetje opving, blaast zijn laatste adem uit. De warmte, de kracht, de liefde vloeit weg uit het lijf en is dood. Niet meer hier, niet meer warm en licht als de zon.

20 maart 2015, 11.00 uur
Langzaam schuift de maan weer weg van de zon. Ze staat er nog gedeeltelijk voor, maar is weer bezig de zon vol haar licht te laten schijnen.
Vandaag is Joris Leonard David jarig. 7 Jaar is hij geworden. Wat een prachtige dag om jarig te zijn. Het is vrijdag, dus na school fijn zijn kinderfeestje vieren en dan weekend om heerlijk met al het gekregen speelgoed te kunnen spelen. Ook een prachtige dag, omdat er zich vandaag een bijzonder natuurverschijnsel voltrekt, een gedeeltelijke zonsverduistering.

14 augustus 2008 - 19 maart 2015
En dan worstel je door. In het donker. Maar niet helemaal in het donker. Want er is warmte en liefde en licht van anderen.

20 maart 2015, 11.48 uur
De maan is weg voor de zon. De zon straalt weer in haar volle 100%. De natuur is weer ontwaakt, als ze al helemaal in slaap was gevallen. De zon komt steeds hoger te staan aan de hemel.
Nog een paar minuutjes en dan komt Joris uit school om een boterham te eten. Natuurlijk heb ik lekkere broodjes gehaald. Hij is immers jarig. Ik zal aan hem vragen hoe het die ochtend op school was. Hoe het trakteren ging. Ik zal naar zijn stralende gezicht kijken en mijn hart zal zich verwarmen.

20 maart 2015
De verjaardag van Joris is voor mij nooit mer volle 100% zon. Altijd een beetje verduisterd. Dat is zo geweest sinds 13 augustus 2008, de dag dat mijn grote liefde, mijn rots en fantastische vader van mijn kinderen  overleed. Hij wordt tot op de dag van vandaag tot diep in mijn botten gemist. " Ik vind het zo jammer dat ik papa Andre maar zo kort heb gekend", zegt Joris regelmatig tegen mij. Er is geen woord in een taal die deze 'jammer'  kan beschrijven.
Elke verjaardag van mijn kinderen staat de maan een beetje voor de zon. Deze verjaardag, de dag dat Joris 7 jaar wordt, staat de maan voor 84% voor de zon. Dit is de laatste verjaardag die Andre nog heeft meegemaakt toen Fiene 7 jaar werd. Hierna zijn al zijn kinderen ouder dan hij ooit heeft meegemaakt.

De tijd verstrijkt en hij raakt verder weg dan ooit. Maar zolang hij in mijn hart is, zolang ik de zon op de gezichten van mijn kinderen zie, blijft hij voor altijd dichtbij.

Compleet

Vandaag is het gezin van mijn lieve vriendin na een half jaar weer compleet. Zo blij voor haar!

Ik mailde haar ook hoe blij ik ben dat haar gezin weer compleet is.

En toen dacht ik, maar mailde niet, dat ik weet wat het is om niet meer compleet te zijn. Maar dat mijn gezin ook nooit meer compleet zal worden.
En wat klinkt die zin hard. Wat komt die knalhard binnen keilen.
En wat doe ik vaak mijn best om deze emoties weg te duwen. Want wat heb je eraan?

Maar ook bij mij komt-ie hard aan.

En dan kan ik eigenlijk alleen maar huilen.

(En ook om het feit dat ik niet eens een foto heb van mijn niet meer complete gezin. Want als ik die had, had ik 'm nu hier neer gezet. Maar nu weet ik geen gepast plaatje erbij. Misschien wel zo illustratief. Geen foto, want die is er niet (meer).)

Nieuwe liedjes

Nieuwe liedjes in mijn playlist.
Liedjes die wij, in deze of andere versies, hebben gezongen op de begrafenis van André.

Ik wordt er een soort blij van. Gek. Of niet. Het was een warme, troostvolle tijd. Dus deze ook.
Het nummer van Taizé hebben we overigens niet gezongen. Dat waren twee anderen. Maar die kon ik niet goed vinden. En deze was één die André zeer dierbaar was. Daarom mocht die van mij er ook in staan.

Zaterdag een 2 jaar geleden dat zijn hart stopte met kloppen, zomaar ineens. Twee jaar terug was dat op een donderdag.

Nu is het twee jaar geleden. En 2 jaar geleden voelt anders dan vorig jaar. Niet minder pijnlijk. Het is nog steeds heel (veel te) pijnlijk. Maar het is wel anders. En dat is toch fijn.

Goodbye my lover

Heel dicht bij zijn papa

Ik vind het zo fijn dat hij zo'n warm welkom heeft gehad van André.

Rouw geluk

Maandag wordt ze 9 jaar. Onze....mijn eerstgeborene. Het meiske dat mij moeder maakte. Het meisje dat ons ouders maakte. Het meisje dat ons tot een gezin maakte. Ach, gewoon zo simpel. Gewoon gezinsgeluk.


En al een paar dagen zit het niet zo lekker. Verjaardagsstress zal het wel zijn. Zoveel te doen. Oneindig veel boodschappen voor haar twee feestjes. Want mevrouw mag zaterdag haar oude vriendinnen ophalen voor een logeerpartij in haar nieuwe huis. Dus wordt er gegourmet, gechocoladefonteint, maskertjes en nageltjes gelakt, filmpje kijken, 'slapen', ontbijten. En maandag als ze écht jarig is, komen na school haar nieuwe vriendinnetjes mee naar huis. Filmpje kijken en patatjes eten ofzo. O ik hoop zo dat ik straks alle boodschappen in huis heb en dat ze het allemaal leuk vinden. Het zijn geen fancy feestjes in elkaar gedraait. Het is hopelijk een hele hoop gezelligheid en dat Fiene mag weten dat ik haar alle vriendinnen van de wereld gun.


En dan komt het moment dat je begrijpt waarom je zo'n verjaardagsstress hebt. Hoe het komt dat het in je hoofd simpelweg niet lukt deze festiviteiten op een rijtje te krijgen. Dat komt omdat het simpele gezinsgeluk waar het 9 jaar geleden mee begon er niet meer is. Niet meer bestaat. Weggenomen, weggerukt, gewoonweg weg.


Zal ik ooit nog eens weer gewoon kunnen functioneren?

Links voor staat ze!

Kijk An, ons meisje! Trots voor jou en mij samen.

Rouwen part 'never ending'

Ik zou willen dat toen jij in het ziekenhuis lag ik uren naast je had gezeten.
Ik zou willen dat ik naar je heb gekeken.
Dat ik elk detail van jou in mij op zou hebben genomen.
Ik zou willen dat toen jij in het ziekenhuis lag ik eindeloos tegen je had gepraat.
Ik zou willen dat ik toen 1000 keer tegen je heb gezegd dat ik van je hou.
Dat ik allerlei zin en onzin aan je heb verteld.

Waarom weet ik niet meer hoe je naar me keek?
Waarom weet ik niet meer hoe je oogopslag was?
Waarom weet ik niet meer hoe je rook?
Waarom weet ik niet meer hoe je voelde?
Waarom weet ik niet meer hoe je tegen me praatte?
Waarom weet ik niet meer wat je tegen me zei?
Waarom weet ik niet meer hoe je lachte?

Ik wil je zien!
Ik wil naar je kijken!
Ik wil je ruiken!
Ik wil je voelen!
Ik wil je stem horen!
Ik wil dat je naar me kijkt,
naar me lacht
en tegen me zegt dat je van me houdt.
Ik wil dat je me vasthoud en zegt dat je er altijd voor me zult zijn!

Waarom ging jij dood?

Pasen 2010

Ik wil iets schrijven over Pasen. En wat dat feest voor mij betekent. Hoe belangrijk en bijzonder en één van de mooiste diensten van het jaar ik de paasnachtdienst vind. Hoe mooi, om dat in die dienst de hoop centraal staat.

En hoe ik me voelde toen ik afgelopen zaterdagavond en zondagmorgen weer in mijn eigen kerk was. Een mengeling van volkomen mezelf voelen, ergens helemaal op je plek zijn, zo blij en hoopvol en zo ontzettend rouw. Zo ontzettend dat stuk gemis. Het besef van het niet zonder gemeendschap kunnen. Het besef van altijd ergens dat stukje eenzaamheid houden. Simpelweg omdat mijn wederhelft dood is.

Pasen. Waar God liet zien sterkter te zijn dan de dood.

Ik wil er graag iets over schrijven. Maar het lukt me (nu) niet.

Daarom mooie plaatjes. Die op één of andere rare manier wel een deel van dat verhaal laten zien. Ik weet niet goed waarom. Omdat het lente, leven en hoop laat zien? Omdat het Liefde, vriendschap, welkom zijn laat zien? Omdat het puur is? Omdat het de zus van André is en ik zo veel van haar en haar gezin hou? Omdat ik me fijn voel daar en omdat ik heel duidelijk voel dat André boven haar en mij was?

Omdat omdat omdat misschien misschien en wellicht?

Ook omdat het 'gewoon' hele mooie plaatjes zijn!

Joris zijn kamer(tje)

Ergens in juli 2007 wisten André en ik dat we nog een kindje zouden krijgen. Dat was erg fijn en enorm gewenst en nog meer dan welkom.

We hadden alleen een klein capaciteit probleem Op de eerste verdieping hadden wij maar twee slaapkamers. Ooit was er een kamer opgeofferd voor een grote badkamer (heerlijk!), maar dat kleine 2x1m badkamertje was nu gewoon overloop geworden. Ook waren wij in het bezit van een grote zolder. Maar daar hadden wij tot op dat moment nog helemaal niks aan gedaan en daar moest behoorlijk veel aan gedaan worden, wilden wij -de vader en de moeder- in die kamer kunnen 'huizen'. En onder invloed van de zwangerschaps- en moederhormonen wilde ik én niet zoveel tijd kwijt zijn met klussen én graag op dezelfde verdieping slapen als mijn verse kindje.

Tja...... Wat te doen?

En toen bedachten we in dat stukje overloop (waar gewoon de cv-ketel ook staat) een klein kamertje te maken voor de baby.

Eerst moesten er nog wat kleine resten badkamer verwijderd worden en tegeltjes op vloer en muur worden weggebikt.

Daarna moest de vloer weer egaal worden gemaakt met cement (en ontdekten wij dat er een klein kiertje zat naar de trapkast beneden en bij de voordeur. Daar liep nl. na het cement storten een straaltje cement naar beneden. Lang leve de doe-het-zelver!) en de muur mocht ook wel wat vlakker.
Een mooie kast om de cv-ketel en dat was het grove werk.

André bedacht met heel veel liefde hoe we een commode konden bouwen boven Joris zijn bedje, hoe hij nog een klein kastje kon maken voor in dat ene hoekje. Hoe hij plankjes naast de cv-ketelkast kon maken. Hij bedacht en maakte het. Hij legde een laminaatvloertje, hij schilderde de muren, hij behangde en verfde de kozijnen.

Toen kocht hij gordijnen en maakte die korter, en kocht een stofje en bekleede de stoel opnieuw.

Allemaal bijna klaar. Maar onze baby had nog geen deur voor zijn kleine kamertje. Maar er kon ook geen deur, want dan kon de zolderdeur niet meer open of dicht.

En toen bedacht hij één deur, voor twee deuropeningen.

En toen ging ik verhuizen. En moest dat ene kamertje, dat ongelofelijk kleine, met enorm veel liefde gebouwde, ingenieus bedacht (en André was ir. ingenieur he?! Laat me even trots zijn!), van cementvloer gestort tot gordijn genaaid door André, kamertje achterblijven.

Voor mijn schone zus

Die vandaag de bizarre leeftijd van 35 jaar mag vieren. Een mooie dag voor één van de mooiste mensen die ik ken. André zijn lieve roodharige stijder. Met wie ik GODZIJDANK altijd verbonden zal blijven door André.
Met een traan en een grote lach. Gefeliciteerd lieve Pien.

12 en een half jaar....

en toen we 11 jaar getrouwd waren, smeedden wij al plannen voor een groot feest.

Nu alleen maar plaatjes van toen. Plaatjes die ik met mijn a-techo-computer-vaardigheden niet ingescand krijg. Daarom maar een foto van gemaakt. Afschuwelijk resultaat natuurlijk. Maar ik heb tenminste plaatjes! Vanuit het officiële mooie boek (wel zelf gemaakt. De zwart wit foto's zelfs zelf afgedrukt) en vanuit het 'leuke' boek.

De trouwkaart, door Pien ontworpen geïnspireerd door iets bestaands.

Door haar Chris gefinetuned en afgedrukt.

Op mijn bijna lege zolderkamertje bij mijn ouders thuis. Gekapt door Pien, maar niet te echt. Ik moest vooral Fleur zijn, maar dan net een tikkie netter.

Zoals André mij hier vast heeft met zijn hand liefdevol en beschermend in mijn nek, zo wil ik altijd vastgehouden blijven worden.

Onze getuigen. Herkent u Helma?

De voorkant van de liturgie van de kerkdienst waarin ons huwelijk werd gezegend. Voor André en mij pas het moment van écht trouwen.

Fijne dominee. Jonge vent toen nog. Raar idee dat van de drie mensen op deze foto, op dat moment met elkaar verbonden, er al twee zijn overleden. Las het van de zomer ergens. Dominee vermist na zwemmen in het Gardameer in Italië. Nooit meer gevonden....

Wij zongen als slotlied dit lied. Altijd een mooi lied. Zegt wel veel over je geloof en vertrouwen in God. André en ik zongen het samen. Nu 'zing' ik het alleen. Apart om te weten dat je dat toen zong met de wetenschap van nu.

En 's avonds was er feest.

Met de nodige 'stukjes' van familie en vrienden. Onderstaande foto wil ik jullie absoluut niet onthouden. Wellicht herken je Mirjam, Helma en mijn knokker Esther (op de bovenste foto)?

En toen......

Was het geld op!

Maar gingen wij toch op huwelijksreis.

En het was fantastisch!

De boom

Vandaag de kerstboom opgezet. Gisteren gekocht door Bart samen met Fiene, net als vorig jaar. En vandaag opgezet met de knokploeg, net als vorig jaar.
Dat is al een soort van fijn. Bekend hoe je het doet, namelijk net als vorig jaar.

En toch.....

Al die herinneringen in dozen die weer tevoorschijn komen. Dat ene vogeltje, die vlinder, de lelijke blauwe ballen die André had gekocht en die ook dit jaar weer niet in de boom zijn beland.

Zal het ooit wennen?

Sinterklaas met papa was

samen sinterklaasliedjes zingen.

Geboortedag

Liefje,

We maken appeltaart morgen van de appelboom in de tuin bij B&M.
En 's avonds komt de knokploeg met mannen. Gewoon om gezellig bij elkaar te zijn.

En ik mis je. Want op je verjaardag hoor je thuis te zijn. Hoor ik al weken te denken wat ik voor je zal kopen. Hoor ik nu het cadeautje in te pakken. Te overleggen of we slingers zullen ophangen. Wat we natuurlijk doen, omdat het ook leuk is voor de kinderen (en voor mij, want ik hou van dat soort kinderdingen. Ben zelf wat dat betreft nooit volwassen geworden).
Nu brand mijn kaarsje bij jouw foto.
En het kaarsje in het houdertje met de 5 mensfiguurtjes.

Maar eigenlijk heb ik je vorige week het meest gemist. Want al jaren vieren Fiene en ik onze verjaardag samen in mei. En jij en Merel je verjaardag samen in september. Maar nu vierde ze dat alleen. Zonder jou. Want jij verjaart niet meer.

Maar het blijft je geboortedag.


En ik kreeg mooi bloemen vanavond. Voor jouw geboortedag.

Love you!

Blijven jullie voor altijd bij elkaar?

Ja!

Tot de dood ons scheidt.

Alles is liefde

wil ik nu alleen nog maar denken.

Soms is er weer zoveel, te veel. En dan doe ik alleen nog maar aan liefde.



Muziek van Blof is voor mij samen met André.

Toen vroeg hij mij een tijdje terug of het ook muziek van hem mocht zijn. En toen werd ik blij. Want daarmee werd het ook gewoon muziek van mij.

En met 'alles is liefde' wandelen we vrijdag Merels 6de verjaardag in. Haar tweede verjaardag zonder haar vader, zonder André. En daarmee weer verse herinneringen aan 'toen 6 jaar geleden'. Dit soort herinnerigen maken zo eenzaam en alleen. Alleen André was erbij. Hij weet hoe het was voor mij. Hoe het was voor ons. En hoe ontzettend hij een een groot deel van de eerste belangrijke liefde voor je kind van mij heeft overgenomen. André en Merel. Alles is Liefde.

Essentie van rouwen?

Rouw.

Verdriet om dat wat er allemaal niet meer is.

Ik maak het, of het is, vaak veel omvattend. Zo veel, dat mijn hoofd het allemaal eigenlijk niet aan kan. Daarom verdeel ik het verdriet in stukken. En zo rouw ik in gedeeltes.

Soms is rouwen heel groots: Alleen voor je kinderen zorgen en de verantwoordelijkheid daarvoor dragen.

Soms ik rouwen wat kleiner: Nu zelf met je kinderen die 120 kilometer auto rijden om ergens naar toe te gaan i.p.v. dat André altijd reed.

Verdriet, soms angst, eenzaamheid, onveiligheid en veel, heel veel prikkels die soms nu niet meer te reduceren zijn.

Mijn leven is er alles behalve makkelijker en simpeler op geworden.

En toch.....

Toch is rouwen misschien wel simpeler dan ik het net omschrijf. Dat leerde ik vandaag van Merel. Zij maakte een kaartje waarop ze een wens mocht schrijven en in een wensboom mocht hangen. Zij schreef: "Ik wens dat ik papa nog een keer kon zien".

Toen ik er over nadacht leek mij dat wel, als je alle "neven effecten" van rouwen weghaald, de essentie. Ik mis André en ik wil hem zien. Ik wil hem zien, vasthouden en knuffelen.

Al het andere is eigenlijk niet (echt) belangrijk.