Vandaag is het gezin van mijn lieve vriendin na een half jaar weer compleet. Zo blij voor haar!
Ik mailde haar ook hoe blij ik ben dat haar gezin weer compleet is.
En toen dacht ik, maar mailde niet, dat ik weet wat het is om niet meer compleet te zijn. Maar dat mijn gezin ook nooit meer compleet zal worden.
En wat klinkt die zin hard. Wat komt die knalhard binnen keilen.
En wat doe ik vaak mijn best om deze emoties weg te duwen. Want wat heb je eraan?
Maar ook bij mij komt-ie hard aan.
En dan kan ik eigenlijk alleen maar huilen.
(En ook om het feit dat ik niet eens een foto heb van mijn niet meer complete gezin. Want als ik die had, had ik 'm nu hier neer gezet. Maar nu weet ik geen gepast plaatje erbij. Misschien wel zo illustratief. Geen foto, want die is er niet (meer).)
18 opmerkingen:
Dat gemis en verdriet blijft maar prikken en steken uitdelen...
En wat had je die eerste tijd veel op je schouders; met zo'n kleine ukkiepukkie Joris en ALLES en je ging maar door en door en stoer naast je verdriet. Nu wellicht meer 'ruimte' voor verdriet/voelen en het is zo heel erg 'voor altijd', maar ook daar kom je uit/door!!! Echt, blijf geloven in jezelf.
Knuffel,
Angelique
moeilijk hoor, dat wat je meemaakt..
van de ene kant verdriet, en gemis, en zo nu en dan een keiharde dreun van realiteit...
en van de andere kant ook je andere nieuwe leven, waar je ook van geniet, en mag genieten..
dubbele gevoelens/mixed emotions zeggen ze zo mooi in het engels..
heel veel sterkte met dit soort momenten..
lieve groet, Cobi
Altijd even kijken op je blog, denken aan je, en nu even reageren. Jij hebt van twee "niet" complete gezinnen, 1 bijzonder compleet gezin gemaakt. Wees trots op jezelf, en durf te genieten.
Nog even op de valreep voor mijn vakantie een laatste blogrondje (hoe verslavend is het...;o) en dan zie ik jouw stukje van vandaag en dan huil ik even met je mee. Honderd dingen wil ik tegen je zeggen als ik je verdriet lees, maar niks zegt wat ik écht wil zeggen. Alleen maar dit dan. En een kus.
-x- Annemiek
Toen ik je las moest ik aan dit mooie lied denken lieve Fleur :
Er is een dag,
waar al wat leeft al lang op wacht,
een dag van blijdschap,
als heel de schepping wordt bevrijd.
En op die dag,
dan komt de Heer en haalt zijn bruid,
die rein en stralend
Opgaat in zijn heerlijkheid.
Refrein:
Spoedig zullen wij Hem zien
en voor altijd op Hem lijken
en Jezus kennen zoals Hij is, amen!
Nooit meer tranen, nooit meer pijn,
want wij zullen met Hem leven
in zijn nabijheid, voor altijd.
Amen, amen!
Er klinkt geschal,
wanneer de graven opengaan
en doden opstaan,
voor eeuwig levend door zijn kracht.
Hun aardse tent
wordt nu bekleed met heerlijkheid,
de dood verzwolgen,
overwonnen voor altijd.
(Refrein)
Dus kijk omhoog
en zie wat nog verborgen is,
maar wat beloofd is,
dat blijft in alle eeuwigheid.
En als je lijdt,
weet dat het maar voor even is.
Als Jezus terugkomt,
deel je in zijn heerlijkheid.
Opwekking 585
Dikke kus van ons.......
Wat moet het moeilijk voor je zijn.
Te beseffen dat het nooit meer zo wordt.
Maar net wat een schrijft, jullie hebben van 2 gezinnen, 1 gezin gemaakt.
Het is moeilijk om Gods weg soms te begrijpen.
Liefs Herma
Lieve Fleur, wat een verdrietig gevoel.
Scherven kun je lijmen, maar het vaasje zal nooit meer hetzelfde zijn. Je kunt het neerzetten, je kunt ernaar kijken, je kunt er bloemen in zetten, maar altijd zul je de lijmranden zien.
Het is nog steeds een vaasje, maar nooit meer hetzelfde vaasje dat het was.
Natuurlijk wil ik jouw verdriet niet vergelijken met een gebroken vaasje, maar soms helpt het een klein beetje om het ongrijpbare gevoel te verwoorden in iets tastbaars.
Ach, ik weet het ook niet. Dit soort momenten doen pijn, zeker in deze periode, deze maand. Veel sterkte Fleur en een dikke knuffel.
Liefs Roelien
Zoals het was, wordt het niet meer en dat doet pijn. Ik sluit me aan bij wat It's me je schreef...
Nu is 1+1 nog 2, maar geef het tijd en je zult zien dat het meer dan dat kan worden. Ik weet ook wel dat het nooit helemaal één kan worden, maar jullie zijn wel meer verbonden dan zomaar twee gezinnen. En die verbintenis kan alleen nog maar sterker worden.
X
*slik*
Er staat een Award klaar voor jou bij "Het (geld)roer gaat om".
Kom je hem halen?
Groeten Herma
Ja lieverdje dat is snoeihard.
kus van mij.
He, en dan kan zo'n bericht over een weer compleet gezin ineens zo hard zijn.
Poe. Het is me nogal wat!
Schrijnend zo'n gevoel... heel veel sterkte!
Ik huil een beetje met je mee.....
-x-
Lieve Fleur, 2 jaar geleden. Wat lijkt het al lang. Wat lijkt het nog maar kort. Die verschrikkelijke schrik, dat verdriet waarmee m'n beeldscherm volliep toen wij als juniforummers het bericht lazen. Dat afschuwelijke. Dat onomkeerbare. Dat waar je zo bang voor bent. Wat is er een boel verandert in die twee jaar. Maar wat is je liefde voor André altijd zo prachtig blijven klinken in al je verhalen, je verdriet, je woede, je onmacht. En dat is zo mooi en maakt je krachtig. Hele dikke knuffel lieve Fleur, voor jou en je lieve kroost.
Zoals je zelf zo mooi links van je blog hebt staan is verzet de grootste vijand van heling. Heel veel sterkte!
Een reactie posten