Eclips

20 Maart 2015, 7:06 uur
De zon komt op. Het is een mooie heldere nacht geweest en ik zie de zon langzaam opkomen in al zijn helderheid.

20 Maart 2008, 01:30 uur
Zijn grote zachte handen vangen ons derde kindje op. Ons eerste jongetje. Hij mekkert als een schaapje. Hij vang hem op, in al zijn verwondering, met al zijn warmte en liefde. De eerste sterke handen die hem vasthouden. In die eerste aanraking zit zoveel. Die handen zeggen; Ik zal voor je zorgen. Ik zal je opvangen als dat nodig is, ik ben er voor je, altijd. Ik ben je vader, ik ben de man in jouw leven. Ik zal jou voorgaan in het man zijn in dit tot nu toe vrouwen gezin.

20 maart 2015, 9:29 uur
De zon verwarmt op deze laatste dag van de officiële winter mijn gezicht. Nog niet zo sterk aan kracht, maar zo achter het raam al een heerlijke warmte op mijn gezicht. Nog maar even en dan zal langzaam de maan voor de zon komen. Niks wijst daar nog op, alles is nog rustig en normaal.

20 Maart 2008, 06:42 uur
De zon komt op. Wij liggen en kijken naar ons ventje. De meiden hebben hem vannacht al even gezien en liggen in hun eigen bedjes te slapen. En wij kijken naar ons wonder, ons jongetje. Hij is zo trots, een mannelijk nageslacht. Maar ook bezorgd. Hoe gaat hij het doen in de wereld? We geven hem wensen mee, door middel van zijn naam. Joris: de drakendoder, Leonard: sterk en dapper als een leeuw, David; vriend.

20 maart 2015, 9:30 uur
Met het blote oog nog nauwelijks te zien. De maan schuift met haar eerste stukje voor de zon langs. De natuur is sneller dan de mens, zij weet wat er gaat komen en bereid zich daar langzaam op voor. Het zal gaan schemeren en de natuur zal denken dat het avond wordt.

31 juli 2008, rond 08:00 uur
Joris ligt tussen ons in. Ik heb hem net gevoed. We zijn bezig te ontwaken om de dag te beginnen. We weten nog niet wat deze dag ons gaat brengen. We weten niet dat deze dag het begin is van onze zonsverduistering.

20 maart 2015, 10:37 uur
De zonsverduistering is op zijn maximum; 84% is er vanaf ons huis te zien en te merken. Het is niet donker, daarvoor is er nog veel te veel zon te zien. Wel is het schemeriger, alsof het avond wordt, middenin de ochtend! Er zijn nog nauwelijks bloemen in knop, laat staan in bloei. Anders had ik gezien dat sommige bloemen hun blaadjes zouden sluiten, zich klaar zouden maken voor de nacht. Wel is de natuur stiller dan normaal. Ze voelt dat er iets is.

13 augustus 2008, 05.25 uur
De man die bijna 5 maanden geleden vol warmte en liefde ons mannetje opving, blaast zijn laatste adem uit. De warmte, de kracht, de liefde vloeit weg uit het lijf en is dood. Niet meer hier, niet meer warm en licht als de zon.

20 maart 2015, 11.00 uur
Langzaam schuift de maan weer weg van de zon. Ze staat er nog gedeeltelijk voor, maar is weer bezig de zon vol haar licht te laten schijnen.
Vandaag is Joris Leonard David jarig. 7 Jaar is hij geworden. Wat een prachtige dag om jarig te zijn. Het is vrijdag, dus na school fijn zijn kinderfeestje vieren en dan weekend om heerlijk met al het gekregen speelgoed te kunnen spelen. Ook een prachtige dag, omdat er zich vandaag een bijzonder natuurverschijnsel voltrekt, een gedeeltelijke zonsverduistering.

14 augustus 2008 - 19 maart 2015
En dan worstel je door. In het donker. Maar niet helemaal in het donker. Want er is warmte en liefde en licht van anderen.

20 maart 2015, 11.48 uur
De maan is weg voor de zon. De zon straalt weer in haar volle 100%. De natuur is weer ontwaakt, als ze al helemaal in slaap was gevallen. De zon komt steeds hoger te staan aan de hemel.
Nog een paar minuutjes en dan komt Joris uit school om een boterham te eten. Natuurlijk heb ik lekkere broodjes gehaald. Hij is immers jarig. Ik zal aan hem vragen hoe het die ochtend op school was. Hoe het trakteren ging. Ik zal naar zijn stralende gezicht kijken en mijn hart zal zich verwarmen.

20 maart 2015
De verjaardag van Joris is voor mij nooit mer volle 100% zon. Altijd een beetje verduisterd. Dat is zo geweest sinds 13 augustus 2008, de dag dat mijn grote liefde, mijn rots en fantastische vader van mijn kinderen  overleed. Hij wordt tot op de dag van vandaag tot diep in mijn botten gemist. " Ik vind het zo jammer dat ik papa Andre maar zo kort heb gekend", zegt Joris regelmatig tegen mij. Er is geen woord in een taal die deze 'jammer'  kan beschrijven.
Elke verjaardag van mijn kinderen staat de maan een beetje voor de zon. Deze verjaardag, de dag dat Joris 7 jaar wordt, staat de maan voor 84% voor de zon. Dit is de laatste verjaardag die Andre nog heeft meegemaakt toen Fiene 7 jaar werd. Hierna zijn al zijn kinderen ouder dan hij ooit heeft meegemaakt.

De tijd verstrijkt en hij raakt verder weg dan ooit. Maar zolang hij in mijn hart is, zolang ik de zon op de gezichten van mijn kinderen zie, blijft hij voor altijd dichtbij.

Rouw geluk

Maandag wordt ze 9 jaar. Onze....mijn eerstgeborene. Het meiske dat mij moeder maakte. Het meisje dat ons ouders maakte. Het meisje dat ons tot een gezin maakte. Ach, gewoon zo simpel. Gewoon gezinsgeluk.


En al een paar dagen zit het niet zo lekker. Verjaardagsstress zal het wel zijn. Zoveel te doen. Oneindig veel boodschappen voor haar twee feestjes. Want mevrouw mag zaterdag haar oude vriendinnen ophalen voor een logeerpartij in haar nieuwe huis. Dus wordt er gegourmet, gechocoladefonteint, maskertjes en nageltjes gelakt, filmpje kijken, 'slapen', ontbijten. En maandag als ze écht jarig is, komen na school haar nieuwe vriendinnetjes mee naar huis. Filmpje kijken en patatjes eten ofzo. O ik hoop zo dat ik straks alle boodschappen in huis heb en dat ze het allemaal leuk vinden. Het zijn geen fancy feestjes in elkaar gedraait. Het is hopelijk een hele hoop gezelligheid en dat Fiene mag weten dat ik haar alle vriendinnen van de wereld gun.


En dan komt het moment dat je begrijpt waarom je zo'n verjaardagsstress hebt. Hoe het komt dat het in je hoofd simpelweg niet lukt deze festiviteiten op een rijtje te krijgen. Dat komt omdat het simpele gezinsgeluk waar het 9 jaar geleden mee begon er niet meer is. Niet meer bestaat. Weggenomen, weggerukt, gewoonweg weg.


Zal ik ooit nog eens weer gewoon kunnen functioneren?

Nog meer 'woordeloze' kinderpret

Woordeloze woensdag

maar ik heb geen plaatje. En wellicht ook geen woorden, al twee weken niet meer. Wat waarschijnlijk ook zo fijn is van woordeloze woensdag, want dan gebruik je eens geen woorden, maar plaatjes om je gevoel, gedachten of gebeurtenissen mee te delen.
Maar zoals ik al zei; geen plaatjes.

Heb nog wel wat gefotoot de afgelopen twee weken, maar die zitten nog in het toestel. En zoals ik al twee weken geen zin, puf en woorden heb, zo heb ik ook geen zin en puf om die foto's in de computer te laden. Alles (nou ja, veel!) is gewoon een drempel. En ik ben erg goed in drempels. Maak altijd heel veel dempels, waardoor er soms helemaal niks meer gebeurt (Hoera voor Lief, die in sommige opzichten totaal het tegenovergestelde is. Hoezo elkaar aanvullen?!).
Drempel voor de foto's in de computer laden is: er zitten zoveel filmpjes bij en dat duurt lang en als ik ze op youtube wil zetten om hier te kunnen laten zien duurt het helemaal lang. Dus in plaats van er gauw aan te beginnen, doe ik dus helemaal niks!

Wat ik wel heb gedaan?
Veel van de vakantie bij Lief doorgebracht. Bezig geweest met inrichting van kinderkamers. Merel heeft nu haar pip behang in haar nieuwe kamer (denk hier een foto bij), met een nieuw lichtblauw bed ervoor (denk hier een foto bij), met een mooi nieuw dekbedovertrek (denk hier een foto bij) en een witte sprei met zilvere glitters (denk hier een foto bij) en twee witte langharige schapenvachtjes voor op de vloer of op bed (denk hier een foto bij) en lief heeft gisteren haar kast in elkaar geikeaad (denk hier een foto bij.... niet van kast, maar van spierspanningen in armen enzo...hmmmmm!), en ik heb kastknopjes gekocht voor haar nieuwe kast en een lamp en gordijnstof (denk hier een foto bij).
Joris zijn kamer heeft een kast (denk hier een foto bij) en na lang wikken en wegen en dubben en huilen (ja ja overal zitten herinneringen en emoties aan) hebben we voor Joris een juniorbedje gekocht. In dezelfde lijn als zijn ledikantje. Ledikantje met veel liefde uitgezocht en in elkaar geikeaad door Andrélief, juniorbedje in elkaar geikeaad met heel veel liefde door Lief (nuchter opgeschreven, duizend tranen om gelaten). Nu slaapt Joris in een echt bedje bij Lief, met een echt dekbedje, met een echt dekbedovertrekje (denk hier de allerschattigste foto bij die je je kan bedenken). Ook heb ik voor Joris zijn kamer een behangboom gekocht die als hij wordt geleverd geweldig gaat staan op de witte muur in zijn kamer bij de rest groene muren (denk hier alvast een foto bij).

Nou, dat heb ik zo'n beetje gedaan. Dat en nog veel meer.

Zo, woordeloze woensdag!

Sinterklaas met papa was

samen sinterklaasliedjes zingen.

juni2001moeders rule!

Want wij weten wat weekend vieren is!

Al jaren ken ik deze lieve meiden. Dit weekend was het zo ver, wij gingen elkaar weer ontmoeten. Helaas kon niet iedereen en hebben we Femke, Susan en Nicolle echt gemist. Maar 5 moeders en 12 kinderen was ook al best heul heul veul.

Anyway, zaterdagmiddag vertrok ik dus zo:

En ja; dat moest allemaal mee. Ik weet het we gingen maar één nachtje, maar voor 4 man/vrouw slaapspullen en kleding enzo is best veel.
Nu was de 'enzo' ook wel echt heel belangrijk. Die had ik dus ook ingepakt.

Als één van de eerste dingen.

En zij waren ook mee!


Had ik ook ingepakt. Als één van de laatste dingen.

Maar dat zegt verder niks over wat ik belangrijker vind hoor. Echt niet!

Had ik trouwens deze foto al laten zien?

Bij Jolanda aangekomen kan ik alleen maar vertellen hoe het was door het te laten zien.



Het was heel leuk en gezellig. De kinderen hadden in no time hun draai gevonden. Waar ik bij eerdere ontmoetingen met deze meiden nog wel eens moeite had om de gesprekken die je via mails hebt, gesproken voort te zetten, had ik dat deze keer helemaal niet. Het was meteen vertrouwd en goed. We hebben heerlijk geklets.

Maar het was ook druk. Heel erg druk. Fijn en gezellig druk, maar soms ook wel overprikkelend druk. Toen ik Joris naar bed had gebracht en weer beneden kwam, waren alle moeders en kindjes even naar het strandje gelopen. En toen ik buiten kwam zag ik dit:

Heel eventjes zitten en genieten van dit geweldige plekje waar Jo tegenwoordig mag wonen en heel eventjes opladen van alle drukte.

Onder het genot van een slokje van het één of ander.....

Daarna was het groot feest. Terwijl de zon al onder was gingen de kinderen nog een keer in de jacuzzi terwijl Jolanda vakkundig een vuurtje maakte. Kinderen in pyjama en marshmelows roosteren boven het vuur.

Ooooo wat heerlijk was dat. Wat idylisch, wat ideaal, wat geweldig!

Het zijn wel foto's he?! Daarin zie je de sfeer en hoe warm en gezellig het was.
Je hoort geen geluid..
Wacht!

Zo, dat is iets realistischer.

En toen was het mama tijd! Want de kinderen gingen naar bed. En wij gingen kletsen

Heb ik nu echt zo scherpgesteld op de tafel?

Het was toch echt de bedoeling dat ik liet zien hoe gezellig wij het hadden. Dat wij Jo ons cadeau hebben gegeven.

De volgende morgen hebben we lekker rustig aangedaan. Broodjes gesmeerd, naar spelende kinderen gekeken. Mirjams heerlijke taart opgegeten. Ook nog tussen alle drukte door fijne gesprekken gevoerd.

Meiden, jullie zijn echt mijn vriendinnen!

Begonnen met deze lieve 8-jarigen.

En deze 8 jarigen (en hun broertjes en zusjes) hebben het prima naar hun zin gehad. Fiene maakte nog een filmpje:

En toen gingen we langzaam aan weer naar huis.

Tenminste....

Dat was dus de bedoeling.

Oooooo wat zijn wij toch vrouwen in nood!

Lieve meisjes, we doen het gauw weer.

(zonder kindjes)

(met de port rosé)

(En met Susan, Femke en Nicolle)

De meiden

Toch en alvast één fotootje, genomen door mijn tantetje en dus niet van de officiële fotograaf, dus daarom mag 't.

IK BEN TROTS!

There will be a day/ Ooit komt er een dag...!

Vaderdag 2009

But I hold on to this hope and the promise that He brings
That there will be a place with no more suffering

There will be a day with no more tears, no more pain, and no more fears
There will be a day when the burdens of this place, will be no more, we’ll see Jesus face to face

But until that day, we’ll hold on to you always

Heel veel herrie!

Of: heel veel geluk.

In iedergeval waren WIJ (en met deze 'wij' bedoel ik wij met zijn zessen) vandaag ergens met veeeeeel te veel herrie.
Maar nadat ze een hele ochtend behoorlijk goed en lief zelf hadden gespeeld (en wij nog een soort van konden uitslapen) en ook nog binnen, omdat het buiten regende. Nadat ze dat hadden gedaan voorzagen wij toch ook wel dat we dit niet de rest van de middag op dezelfde vredige manier konden voortzetten.
En dus gingen wij met elkaar naar het Herriepaleis of hoe die wonderbovenwonder speeltoestand dan ook mag heten.
Zoals het gaat met dit soort toko's waar je binnenkomt weet je in eerste instantie eigenlijk niet hoe snel je weer weg moet komen. Maar ja, de kinderen hadden hun schoenen al bij je gedumpt en de jassen en truien over je heen gegooit. Dus echt met goed fatsoen rechtsomkeer maken kon ook niet.
Maar wij vergaten er even bij dat er dit keer een klein manneke mee was die niet zo heel klein meer was. Er was zo als een goed herriepaleis betaamt ook een speelplek voor kindjes van 0 tot 4 jaar. En daar heeft dat ventje toch genoten! En daarom wij dus ook.

Op het filmpje was Joris al aardige tijd in de voor hem nieuwe wondere wereld der zachte fel gekleurde vloeren en bijpassende klim, glij en klauter dingen en was hij zich aan het verwonderen over de hoeveelheid ballen (voorkeur duidelijk blauw!) en de knusheid van het met bal in de hand tegen je papa aan hangen.




Ja, dat maakt dan toch dat je ondanks de herrie heel blij was dat je een stukje middag daar hebt doorgebracht. Ons eigen kleine stukje ballenbakparadijs geluk.

Kleine kindjes...

worden groot en blijven gelukkig ook klein, maar worden wel groot.

Zo is dit ventje ineens (nou ja....) 14 maanden oud en voor het eerst naar de kapper geweest. Hij heeft nu echte peuter haren. Zijn babyvlasjes zijn eraf en daaronder zat een stevig bosje verborgen. Hij mag (moet) nu heuze gel gaan gebruiken. De donkere plukjes zijn eruit geknipt en is nu net als zijn zussen toen waren een stukje blonder geworden. Hij zal vast, ook net als zijn zussen, weer wat donkerder worden. André en ik waren en zijn immers ook donkerhaarkleurig.

foto genomen bij en door opa en oma molen (omdat ze bij een molen wonen)

En ergens vond ik het naar de kapper gaan met hem en het resultaat emotioneel nog schokkender dan zijn eerste verjaardag. Zo onverwachts werd mijn baby een peuter en ergens had dit jongetje gewoon met zijn vader voor het eerst naar de 'herenkapper' gemoeten. Tsja....

En dan had je nog zijn grote zus Fiene. Wordt eind van deze maand alweer 8 jaar! Hoewel ze soms wel 18 lijkt: (Kijk dan man! Waar is haar vader die straks al die opgeschoten rotjochies op brommertjes bij onze voordeur vandaan slaat?!!)

En gelukkig is die grote zus van bijna 8 jaar ook nog lekker bijna 8 jaar en kan ze met haar zusje van 5 (en een halluf!) heel veel plezier hebben.

Zucht zucht zucht. Mijn kleine kindjes zijn nog klein, maar worden soms ineens zo snel groot. En dan mis ik hun vader zo. Ik mis het met elkaar zuchten en het samen bekijken van je kleine kindjes die groot worden.

Kan niet wachten tot mijn gezin zich straks heeft uitgebreid tot 6 personen. Kan ik in de tijd weer samen gaan verzuchten over het groter worden. En mag ik over nog zo'n schatje mij gaan verzuchten.

Zucht............

Trots

Weer zo'n moment dat je in je eentje trots zit te wezen. Hoewel natuurlijk niet helemaal in mijn eentje, oma was er een vriendin. Maar als het gaat om je kind, kun je dat echte trotse gevoel alleen maar delen met de vader van dat kind. Dat zal een pijn zijn die altijd zal blijven.

Maar delen met anderen is dan wel niet hetzelfde als met André, maar wel óók fijn!

Knokken...

is het deze dagen, want ze zijn zwaar. Gelukkig heb ik veel leuke en gezellige dingen gepland en dat maakt dat de scherpe randjes wel minder zijn.

En al is het dan vakantie, knokken doen we toch op maandag. En daarom was het een bijzondere knokploeg dag, want mijn kinderen waren er ook bij.

Fiene vond het geweldig (zei 's avonds; "mam, de knokploeg moet vaker komen als ik ook thuis ben."). Die genoot van het helpen met de was opvouwen en had het liefst in de keuken geholpen met soppen.

Heerlijk is het als je met elkaar het huis onder handen neemt. Keuken wordt gedaan, was wordt gedaan, gezogen, gedweild, pleeën worden geboend, boodschappen gedaan, met de kinderen gespeeld terwijl ik rekeningen betaal van notarissen (testament met voogdijschap) en grafsteenhouwerijen voor grafsteen (om even aan te geven hoe mijn leven op een dag slingert tussen verschillende emoties).

Maar het allerfijnste van knokploeg dag vind ik het bijpraten met elkaar; lachen, serieuze zaken, serieuze zaken belachelijk maken met vrouwen humor en samen eten:

Samen zijn en liefde, heel heel heel veel liefde:

Joris

Kijk, daar zit het knulletje:
Lief he?!

Als ik naar hem kijk dan zie en voel ik heel veel dingen. De gewone dingen, die natuurlijk nooit gewoon zijn. Want hé, sinds wanneer zijn kinderen en de liefde voor je kinderen iets wat je onder de noemer 'gewoon' mag zetten?
Maar ik bedoel dat ik als ik naar Joris kijk, ik heel duidelijk een groot gemis zie en voel. Dit jongetje die heeft namelijk geen vader. Hij heeft geen vader, hij heeft geen herinnering aan zijn vader. Hij weet niet hoe hij voelde, hij weet niet hoe hij rook en hij heeft nooit in zijn ogen gezien de grote liefde die zijn vader voor hem voelde. Gelukkig hebben we in de 4 maanden dat Joris nog wel met zijn vader was(en voor de goede orde, dat is natuurlijk die man, mijn grote liefde, André waar ik nog altijd zielsveel van hou. Dat dat even duidelijk mag zijn...en dat is inderdaad een kleine irritatie van de anonieme reactie van drie blogs gelden) een aantal mooie foto's gemaakt. Daarop zie je duidelijk wat een blije, gelukkige en enorm trotse vader hij was.
Maar dat moet hij nu dus allemaal missen. En dat kan niet. Een kind, een baby die heeft een vader nodig. De invloed van een man is zoveel anders dan die van een vrouw.

En kijk 'm eens zitten. Hij zat daar heerlijk! Had die ochtend heerlijk in het grote bed gelegen, was geknuffeld, had eten gekregen. Een schone luier, lekker spelen, beetje gek stoeien om hem aan het lachen te krijgen. En op het moment van foto zat hij toch al zo'n kwartier heerlijk in die armen. En die armen hadden al die voorgaande handelingen ook met Joris verricht.

En die armen zijn niet van mij. Die zijn van mijn nieuwe liefde.

Nieuw paspoort

Je zou dit stel maar in je paspoort hebben staan!

Ben je een hele grote bofferd!

Merel

Dit kleine snoepie doepie.....

(september 2003)

..die het leven zo beschouwend...

(oktober/november 2003)

..en het liefste vanaf een veilige plek...

(augustus 2004)

..kan observeren...

(augustus 2004)

(september 2005)

(september 2006)

..die ontwikkelde zich al enorm.....

(september 2007)

..en begreep de wereld al wat beter....

(augustus 2007)

..maar die tuthola ging dus gisteren op schoolreis! Met de bus. Zonder mama, met alle kindjes van haar klas en de juffen en de bus en ze gingen patatjes eten en ze kregen ook nog een ijsje; een perenijsje!!

(juni 2008)

Ik kan niet in woorden beschrijven hoe trots ik op haar ben!