Hemelvaartsweekend

Alweer zo'n 9 jaar (met uitzondering van een paar keer) gaan wij met onze kerk kamperen met hemelvaart. Soms goed weer, vaak slecht, maar altijd fijn gezeldschap.

Ook vorig jaar waren wij van de partij. Ondanks dat Joris toen net 6 weken was (hemelvaart viel toen begin mei) gingen wij toch mee. André ging met de meiden op woensdag (kon hij mooi onder het oog van alle mannen op de camping de voortent van de caravan voor het eerst alleen opzetten..... Ik was er niet bij, maar het schijnt dat uiteindelijk al die mannen uren bezig zijn geweest met onze voortent. Maar goed, dat schept een band zullen we maar zeggen. En het zorgt wel voor mooie verhalen en veel gezelligheid) ik kwam met Joris op donderdag. Alleen een dagje. Maar het was zulk mooi weer en Joris deed het prima, dus ik bleef uiteindelijk de rest van het weekend.

En ook dit jaar ging de kerk kamperen met hemelvaart. Zelfde recept: zelfde prachtige locatie, zelfde mensen, zelfde tenten, zelfde gezelligheid en verbondenheid. Alleen was dit jaar mijn recept wat veranderd (understatement van het jaar!).

Maar ik verzamelde mijn moed en ging een dagje. Dit jaar wel echt een dagje hoor. Ben niet blijven hangen (want immers geen tent en geen caravan meer. Tent was al verkocht, caravan inmiddels ook. Want hé, ik zie mijzelf geen sleurhut trekken. Nog maar niet te spreken over het feit dat mijn lieve An in diezelfde caravan een hartstilstand kreeg en in diezelfde voortent ruim 40 minuten is gereanimeerd. Dus daar ga je dan niet meer in kamperen zullen we maar zeggen. Tenminste, ik niet....).

Dus ik was er dit jaar een dagje. Ik probeer woorden te vinden voor deze ervaring, maar die zijn er niet. Het was fijn en goed en het was pijnlijk en zwart.

Het was fijn en goed door Jet bij wie we mochten huizen gedurende de dag (en die bij het weggaan mijn weggedrongen tranen heus wel zag en mij zo warm aankeek...)

Hier Jet met Merel vorig jaar tijdens het kamperen

En nog meer van dit soort lieve mensen die mijn aanwezigheid op waarde wisten te schatten.

Het was fijn en goed door onder andere deze lieve mensen

Marcel en Jonneke vorig jaar tijdens het kamperen

Fiene vorig jaar kamperen met Jonneke op de achtergrond

Omdat Fiene bij hun een nachtje mocht blijven slapen in de tent en waardoor zij toch nog een groot stuk van de gezelligheid (en voor mij belangrijk dat mijn kinderen dat mee krijgen:) en gemeendschapszin heeft meegekregen.
Maar dan doe ik wel een aantal mensen gruwelijk te kort die ook de zorg voor Fiene met zoveel liefde op zich hebben genomen. Dank jullie wel lieverds; ik kan jullie nooit teruggeven wat jullie mij geven. Alleen maar mijn eeuwige dankbaarheid en vriendschap.

En dan was het fijn en goed omdat dit kereltje mee was

En tegelijk was dat ook weer wat het moeilijk maakte. Hij confronteerde met zijn guitige vriendelijke aanwezigheid de afwezigheid van die ander.

De dag was één grote fysieke pijn. Confronterend, gemis, dat wat er niet meer is, eigenlijk geen woorden.

Hij, die ene, hij die zo gemist wordt. Hij was er niet meer.

Maar die ander was met mij mee. Die was onvoorwaardelijk met mij mee. Gelukkig heeft hij zelf ook genoten (Hulde voor de lieve mensen die hem gewoon zo opnemen in het gezeldschap. Er waren er vast ook een aantal bij die het moeilijk vonden, misschien wel raar ofzo. Ik heb het niet gemerkt.).

Een aantal keer vroeg hij hoe het ging. Ik zei dat het slecht ging. En hij keek mij aan met zijn mooie blauwe ogen die dropen van de liefde.

Toen we weggingen en bij de auto stonden vroeg ik hem; waarom heb ik dit nu gedaan?
Hij zei: ik weet het niet. En ik was blij met zijn eerlijke antwoord. Want wat heb je er op dat moment aan als er wordt gezegd dat het goed is voor je verwerking of wat dan ook? Dat weet je namelijk helemaal niet. Ik had gewoon pijn!

Vandaag kon ik een voorzichtig antwoord geven op die vraag. Ik heb met Lief dit pijnlijke stuk van mijn leven gedeeld. En dat heet dan 'samen toekomst maken'.