1001 dagen van rouw

Vanavond ga ik naar een lezing van Karin Kuiper. Ik heb al wel eens eerder over haar geschreven, want haar boek geeft erg veel herkenning.





Zo heeft zij ook een hoofdstuk geschreven over wat voor rare dingen mensen wel eens zeggen tegen verweduwden. Zo zei ooit iemand tegen haar: 'Je wist toch dat hij dood zou gaan? Ik zou denken dat je er dan nu wel overheen was!'.


Nog een paar citaten:


'En ze ging maar door. Over dat ze niet begreep hoe ik het volhield, en dat zij het nooit zou overleven. Dat het te erg zou zijn en dat ze zelfmoord zou plegen... Mijn kinderen stonden achter me. En ik kon alleen maar denken dat ik hier zo snel mogelijk weg moest!'


'Als er nog één mens tegen me zegt dat het zo maar beter is, ga ik braken! Hoezo beter? Het best zou zijn als hij gewoon bij ons thuis was, bij mij en de kinderen!'


'Je kunt beter weduwe zijn dan gescheiden...'


'Een vriendin belde me om te laten weten dat ze aan me zou denken op de eerste sterfdag, omdat ze wist "dat het een moeilijke dag voor me zou zijn". Alsof de andere 364 dagen een eitje waren geweest!'


'Iemand zei: "het kostte me een jaar voordat ik over de dood van mijn hond heen was, dus het zal ongeveer een jaar duren voordat je over de dood van Ruud heen bent." En ze maakte geen grapje.'


'Ze had het maar over "je ex-man". Welke "ex"? Ik heb geen "ex".'



Nu heb ik persoonlijk wel een hoop onhandige uitspraken gehoord, maar nooit zo extreem. Tot ik vorige week in de supermarkt was. Ik stond (week!)boodschappen te doen met 4! kinderen. Drie van mezelf een een vriendje van Fiene. Ik kwam een oude buurvrouw tegen. Ze sprak me aan dat ze 'het had gehoord' en toen keek ze me heel serieus aan en zei: 'daar kom je nooit meer overheen.' Ik dacht 'dank je wel' en wist niet hoe snel ik weg moest komen. In gedachten dankte ik deze vrouw voor de bemoedigende woorden.

Nu was dat hele boodschappen verhaal een behoorlijk succes (4!kinderen vrolijk door de supermarkt lozen en dan ook nog met bijna alles wat je nodig hebt thuiskomen) waardoor ik door deze ontmoeting niet echt van mijn stuk was. Ik heb er later met een vriendin hartelijk om kunnen lachen.


En toch is het fijn dat ze me aansprak. Want dat is nog altijd beter dan genegeerd worden.

Opnieuw bloggen

Weet je hoe ik blog? Niet omdat ik denk; ik moet weer eens iets schrijven, wat zal ik doen? Nee, het is een gevoel wat van binnen borrelt. Dat gevoel zet ik dan om in een foto en een langer of korter stukje tekst (of muziekje). Is dat creatief denken ofzo? Ik weet het niet. Het schrijven zelf duurt dan ook nooit lang. De woorden rollen er zo uit en hoef ik nauwelijks over na te denken (wat helaas wel eens resulteert in gigantische knoeperts van spelfouten....).

Mijn vorige blog is van bijna een week geleden en er is in mij nog geen nieuw gevoel geborrelt. Dat is wel raar. Er zijn deze week namelijk ontzettend veel dingen gebeurd en mijn hoofd zit vol. Doorgaans een teken dat er echt wel íets uit moet. Een gevoel wat ik dan dus omzet in beeld en tekst. En nu dus niet.

Omdat ik me waarschijnlijk nu toch geremt voel. Geremt! Op mijn eigen schrijfplekje. Daar waar ik mijn gedachtes en gevoelens zo heerlijk zelf en vrij 'zwart op wit' kan zetten. Soms schrijf ik namelijk wel eens wat op zonder heel veel emotie. Dan lees ik het na en nog eens en nog eens. En dan raakt het me ineens. Want wat ik had geschreven had ik nog niet eens echt zo in mijn hart bedacht, dat was nog niet geland. Een soort onderbewustzijn zet het dus op papier. En zo helpt het mij ook met het ordenen van mijn gedachtes, gevoelens en van de vele dingen die in mijn leven gebeuren.

En nu dus toch iets van geremdheid. Omdat ik volgens sommige anderen op mijn eigen plekje niet zomaar meer kan schrijven wat ik wil. En dat is natuurlijk stom! Oerstom! En natuurlijk laat ik mij daar dus niet door van de wijs brengen. Daarom ook dit stukje waarschijnlijk (zal ik na het posten en 6 keer doorlezen wel tot de conclusie komen). Zodat ik het even duidelijk heb gezegd (en niet verborgen in al die commentaren die ik nu min of meer noodgedwongen modereer. Sorry daarvoor, maar ik doe het toch maar even. Wil nu nog bijna uitleggen waarom. Doe het niet......... moeilijk.......toch doen?.....NEE IK DOE DAT DUS NIET WANT IK BEN GEEN VERANTWOORDING SCHULDIG).

Zo en dat gezegd hebbende ga ik ervan uit dat de gevoelens vanzelf weer komen opborrelen en binnenkort weer verschijnen in beeld, tekst en geluid! Maar niet van het weekend. Want dan zit ik lekker met mijn kinders bij mijn nieuwe liefde! ZO! NET GOED!


En dan nu nog, in plaats van kerstkaarten:


Ik vond 'm geweldig! Precies goed voor mij dit jaar.
(en ik kreeg 'm van iemand doorgestuurd. Weet niet meer wie of waar die vandaan komt. Maar bedankt en ik heb hem met veel genoegen gejat).

adviesje

Dit kan er gebeuren:

Als het straks weer lekker buiten-zit-weer is. En je 's avonds tot laat daarvan geniet. En je denkt: we steken eens even lekker de vuurkorf aan. En je hebt heel veel en grote ramen in je huis.

Bij een raampje die zo'n beetje 2 1/2 bij 3 meter is, komt dat al gauw op een avondje fikkie steken van zo'n 1000 euro.....

Dussssssss