foto's

Gisteren dan toch de foto's die André nog had gemaakt met het fototoestel op de computer gezet. Ik had ze al wel bekeken en het is allemaal niet zo schokkend, maar gewoon. Het idee ofzo. Dat André dat nog heeft bekeken/gezien de week, de dag voor zijn hartstilstand.

En uiteraard heb ik daarna nog wel foto's gemaakt (al was het maar omdat Joris anders later een stuk van zijn babytijd heeft moeten missen qua foto), maar ik gebruikte gewoon dat ene simpele (hoewel?) sony dingetje.

Nee die van André dat was natuurlijk hét toestel. André hield erg veel van 'gadgets' en had ze ook nog wel eens zonder dat hij ze (in mijn ogen dan) nodig had. Maar fotograferen was toch wel echt zijn ding.

Ik weet nog dat ik er erg aan moest wennen toen we net verkering hadden. Stond hij constant met dat toestel op mijn neus. En dat hij me er nou steeds prachtig op vond staan, ik dacht er nog wel eens anders over. Na zo'n 1 1/2 jaar samen besloot ik dan maar om standaard te gaan lachen als hij wéér met dat toestel stond. En ik moet toegeven; dan wordt het wel leuker.

Uiteraard speelde dit zich allemaal nog af in de pre digitale tijdperk en het was zelfs zo dat André en ik samen in mijn ouderlijk huis een doka hebben gefabriekt en met de oude spullen van mijn vader veel foto's hebben ontwikkeld (en lang op zolder bleven hangen moet ik zeggen...'nee je kunt nu écht niet boven komen, de oranje lamp brandt! Dat betekend dat als er nu licht bij komt aaaaaalles is mislukt.... LOL).
Gelukkig vonden veel anderen dat hij ook goed en mooie foto's kon maken en zo heeft hij toch zeker 4 bruidsreportages mogen maken van vrienden en eigenlijk een soort van 5. Want op onze eigen bruiloft was het maar moelijk voor hem om de dingen uit handen te geven. (Overigens best goed gelukt hoor. En hij had nu eenmaal oog voor detail en omgeving, dus de foto's zijn mooi).

Ik heb me er nooit zo heel erg in verdiept. Vond het wel fijn om een goed toestel in huis te hebben en kreeg dankzij André ook wel oog voor wat mooi was, beetje compositie en iets van sluitertijd. Dat laatste heb ik overigens weer verdrongen.

Ons, oké eigenlijk gewoon zijn eerste digitale camera was dan ook degene die we nog steeds hebben. Hoewel André lang heeft gedroomd van een digitale spiegelreflex (totdat Bart er één kocht..... GRRRRRR en bleek dat het verschil eigenlijk wel meeviel) was hij toch nog wel tevreden met zijn Minolta Dimage A1 5.0 mega pixels en een optische zoom van 7x.

En daarmee heeft hij dus zijn laatste dag op aarde foto's meegemaakt. Die ik gisteren op de computer heb gezet. En op één of andere manier kijk je nu toch anders naar die foto's. Hij was ontspannen en tevrede, dat zag je aan wat hij heeft gefotografeerd. Hij was ook bezig met iets technisch uit te proberen (gezien het aantal van 10 foto's van hetzelfde onderwerp, steeds net iets anders in compositie en weet ik wat) en hij keek naar mij. Hij keek naar mij, hij keek naar onze kinderen. En ik denk (ik weet) dat hij gelukkig was. Met zijn fotocamera en met ons.

Gefotografeerd door André: woensdag 30 juli 2008 om 11.17 uur.